Rozdzial

 1 I   |     mocarz ów przybliżywszy się do gromady wygnańców przemówił
 2 I   |       uszanowali go i zaprosili do swojej szopy.~I zrobiono
 3 II  |         powiedziawszy przywołał do siebie młodzieńca imieniem
 4 II  |        litość.~A obróciwszy się do gromady rzekł: Odejdę z
 5 II  |        nadzieja przejdzie z was do przyszłych pokoleń i ożywi
 6 II  |       małego serca.~Rzekły więc do Szamana zgraje: Któż ci
 7 II  |        mamy między sobą księży, do nich należy słowo Boskie.~
 8 III |        swoich i tu się wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka;
 9 III |       węgiel siedzący na siodle do ostatka.~A oto na owem próchnie
10 III |         już więdły.~I wyciągały do starca rączki owe dzieciny
11 III |        szerokiemi gościńcami aż do matek naszych.~I wszystkie
12 III |        My Polaki, odprowadź nas do ojczyzny i do matek naszych -
13 III |     odprowadź nas do ojczyzny i do matek naszych - aż Szaman
14 IV  |        nam; albowiem dziś mówią do nas ludzie obcy: Oto przewodnicy
15 IV  |         i umarł.~A Szaman rzekł do Anhellego: Na cożeś mu powiedział
16 V   |   powieści o niebiosach zapłyną do sieci i jutro będą przedawane
17 V   |      Obróciwszy się więc Szaman do Anhellego rzekł: Cóż uczynię
18 V   |       który się był położył jak do snu, i rzekł do owego dzieciątka:~
19 V   |     położył jak do snu, i rzekł do owego dzieciątka:~Oto połóż
20 V   |         tém Anhelli obrócił się do Szamana i rzekł: Prawdaż
21 V   |    mówiąc: Oto chciała powrócić do ojczyzny.~ ~
22 VI  |  jeszcze był wysoko, gdy zaszli do chaty starego człowieka,
23 VI  |      stare i rozrosłe, a Szaman do Anhellego rzekł:~Pójdź i
24 VI  |         jabłonią, a nic nie mów do tych, co trzęsą drzewem,
25 VII |   płakać będziemy; bo zaszliśmy do ludzi, którzy nie widzą
26 VII |         z lampami budzić śpiące do pracy.~Powstali więc wszyscy
27 VII |      Więc przystąpiwszy Anhelli do tych, co szli na pracę z
28 VII |    martwa.~Więc przywieziono go do kopalni, i udawał, że mu
29 VII |     drzewo. A przystąpiwszy raz do niego rzekłem: Bój się Boga!
30 VII |     Więc Anhelli obróciwszy się do Szamana rzekł: To samobójca!~
31 VII |        wziąwszy kaganiec wszedł do lochu po rozwalonych kamieniach,
32 IX  | korytarzów.~Więc obróciwszy się do jednego z tych, co szli
33 X   |         Lechem na nowo przybyli do kraju pustego.~A druga miała
34 X   |   męczeństwo.~Lecz nim przyszło do walki, a umysły już były
35 X   |      Boga rozstrzygnąć.~I rzekł do nich ów doradzca: Oto postawmy
36 X   |    przeraziły się zgraje mówiąc do siebie: Oto umierają i nie
37 X   |         skarżą się.~Rzekli więc do tych, co byli ukrzyżowani:
38 X   |    płakał...~A powstawszy rzekł do Anhellego: Oto mi duch Boży
39 XI  |      pasterką renów.~Przywyknij do niéj za życia, albowiem
40 XI  |     blasku księżyca; przywyknij do głosu jéj, abyś się nie
41 XI  | Anhellego Szaman mówiąc: Wróćmy do ludzi, grobowce bowiem powiedziały
42 XII |      oknami słuchał, nim wszedł do tej jaskini nieszczęścia.~
43 XII | przeklęte, co wasze mowy i rady do ojczyzny zaniosą. Pomrzecie!~
44 XII |      syn dobry.~Nie smuć się aż do śmierci po zgonie ojczyzny
45 XII |        śniegu, i obróciwszy się do niewiasty, rzekł: Chceszli
46 XII |    brata? chodź ze mną. A ta mu do nóg upadła mówiąc: Aniele
47 XIII|  odzywający się na wysokościach do ludzi nędznych i opuszczonych.~
48 XIII| słonecznym.~Jam się przywiązała do ciebie jak siostra i jak
49 XIII|  nadzieję w Bogu.~Oto ja polecę do krainy twojéj rodzinnéj
50 XIII|      was.~A teraz podniosę oczy do Królowy Niebieskiéj i będę
51 XIII|  Niebieskiéj i będę się modliła do Niéj.~Zaczęła więc tu umierał
52 XIII|      umierał ąca mówić litanije do Matki Chrystusowéj, i właśnie
53 XIII|       usłyszał Anhelli stukanie do drzwi, które były z lodu,
54 XIII|     głowę, stał cicho.~I rzekła do niego Eloe: Wynieś mi tu
55 XIII|         Odszedłszy więc Anhelli do jamy, wziął na ręce trupa,
56 XIII|    odeszła.~Wrócił więc Anhelli do jamy pustéj, i spojrzawszy
57 XV  |   którzy przed wiekiem przyszli do chaty kołodzieja i usiedli
58 XV  |         z porwanemi strunami... do kogóż mówić będę?...~Ciemność
59 XV  |         Oto się raz uniosłeś aż do bluźnierstwa przeciwko duszy
60 XVI |        odpowiadający mu: Lecimy do ojczyzny twojej!~Czy każesz
61 XVII|       lilije wiosenne.~To ciało do mnie należy, i to serce