Rozdzial

 1 I   |     łyżwach niosący oszczepy; był to cały lud sybirski.~Na czele
 2 II  |         myśli i tęsknot na sercu.~To powiedziawszy przywołał
 3 II  |            ale jeśli w was umrze, to przyszłe pokolenia będą
 4 II  |          będą z ludzi martwych.~A to, o czem pomyślicie, wypełni
 5 II  |           należy słowo Boskie.~Na to im odpowiedział Szaman:
 6 II  |       wskrzesić was cudem jest. O to proście Boga.~Aby was wskrzesił,
 7 IV  |         nawet przebaczenia.~A gdy to mówił Anhelli, stało się
 8 IV  |          o śmierć nie przyprawił.~To powiedziawszy zbudził umarłego,
 9 V   |   przedawane na rynku.~Nie jestże to nauka dla ludzi, i dla tych,
10 V   |         jest w nas jaka dusza.~Na to Szaman uśmiechnąwszy się
11 V   |   zawołały zgodnie: Chcemy! uczyń to!~Obróciwszy się więc Szaman
12 V   |          Szamana i rzekł: Prawdaż to jest? - a Szaman rzekł:
13 VI  |          dawnego przyjaciela. Był to jeden z wygnańców barskich...
14 VI  |          niéj wziąść dziesięcinę.~To powiedziawszy, sługom swoim
15 VI  |           nas będzie, jaką władzą to czyniemy; a to jest tajemnicą
16 VI  |        jaką władzą to czyniemy; a to jest tajemnicą i znaczenie
17 VII |       jakiej choroby skończył.~Na to mu odpowiedział człowiek
18 VII |  obróciwszy się do Szamana rzekł: To samobójca!~Lecz Szaman zasłonił
19 VII |          rozwalić prochem mówiąc: To długa praca, niech umrze.~
20 VIII|            I rzekł Szaman: Jestże to morze Genezaretańskie Polaków?
21 VIII|          miłemi mu były.~Człowiek to był blady, z błękitnemi
22 VIII|    rozpowiadał nam przez noc całą to, co widział, śmiejąc się
23 VIII|        nie mogą odwalić mogiły! i to powiedziawszy upadł martwy.
24 VIII|           śmiechu. Cóż mówicie na to?....~A obróciwszy się Szaman
25 VIII|        życie, aby go żałować? Czy to jest Anioł dobry, który
26 VIII|        lud poświęcić.~I rzekli na to nędzarze: Oto prawdę mówił
27 IX  |          za nim, spytał go: co by to było, ów szczęk żelaza i
28 X   |          jest krew, drugim zaś da to, czego żądają: męczeństwo.~
29 X   |          z własnej woli. Nie byli to gromad wodzowie, lecz jedni
30 X   |         już umarłymi.~A poznawszy to rozbiegły się zgraje pełne
31 X   |           wydali, i nie będzie im to na potępienie, ale na zagładę
32 XI  |           uciszył je.~I trzy razy to uczynił, albowiem po trzykroć
33 XI  |         się Anhelli Szamana... co to za Anioł z białemi skrzydłami
34 XI  |     ramieniu dziewczyny.~Dziś już to snem jest. Oto szafirowe
35 XI  |         białe patrzą na mnie: sąż to gwiazdy te same, które mnie
36 XI  |         się, że gdy będę umarłym, to sam Bóg pożałuje tego, co
37 XI  |         Wszak rodzić się nie jest to, co zmartwychwstawać; trumna
38 XI  |    opuściły ludzi.~A wieszli, kto to jest ten Anioł smutny na
39 XI  |          te   ja żyłem z niemi.~A to jest moja kość, ta kość
40 XI  |    Wzgardę kości twojéj... jestże to świątynia pełna ptasiego
41 XI  |      rozbierz się z płomieni.~Gdy to mówił, utopił się duch w
42 XI  |    spoczywają przy tobie...~Skoro to wyrzekł, usłyszał spod ziemi
43 XII |          nie zostanę z wami, lecz to, co powiem, zostanie z wami.
44 XII |            nie krwią baranka.~Gdy to mówił Szaman, niektórzy
45 XII | zajrzawszy w dzbany, potwierdzili to zgodnie mówiąc: Odczaruj
46 XII |        rzekł: Ktoś nadchodzi? Czy to śmierć stąpa głośno?~Lecz
47 XII |     śmierć stąpa głośno?~Lecz był to ren, który stanąwszy nad
48 XIII|         dobre prosić Go będziemy, to nie opuści nas.~Przyszedł
49 XIII|      gdzie ludzie idą po śmierci, to mi powiedz, bo niespokojna
50 XIII|     kołyska twoja.~Ty powiesz, że to są myśli gminne, że człowiek
51 XIII|   skrzydłami promieni: nie jestże to Anioł złoty stojący nade
52 XIV |         Ludzie, co czynicie? Azaż to jest ofiara Bogom piekielnym?~
53 XIV |    piekielnym?~Odpowiedział im na to człowiek najstarszy: Zaprawdę,
54 XIV |    których była krew świeża! A na to zaś Anieli:~Nawróćcie się,
55 XV  |          kolanach u łudzi obcych, to gadałem wyrazami przerażenia
56 XV  |           ofiary z duszy mojéj... to ją dam.~I przerwali mu Anieli
57 XV  |        spokojniéjszy.~Usłyszawszy to Anhelli, spuścił głowę i
58 XVI |           robiłem na ziemi? Byłże to sen?~A gdy rozmyślał Anhelli
59 XVII|        wonne jak lilije wiosenne.~To ciało do mnie należy, i
60 XVII|           ciało do mnie należy, i to serce mojem było. Rycerzu,