Rozdzial

 1 II  |     ROZDZIAŁ II~Rozpatrzywszy się Szaman w sercach owéj zgrai wygnańców,
 2 II  |     Boskie.~Na to im odpowiedział Szaman: Słyszeliście o Mojżeszu
 3 II  |    skrzywiony na ciele.~Tak mówił Szaman; i nie śmieli mu odpowiedzieć
 4 III |           A oto raz nocą, obudził Szaman Anhellego mówiąc mu: Nie
 5 III |       obróciwszy się ku Anhellemu Szaman rzekł: Powiedz! nie przebrałże
 6 III |       dzieciątek.~A skoro wyrzekł Szaman słowo przekleństwa, zapalił
 7 III |            Przybliżywszy się więc Szaman ku dzieciątkom rzekł: Nie
 8 III |           weź nas z sobą!~I rzekł Szaman: Gdzież Was zaprowadzę?
 9 III |           i do matek naszych - aż Szaman począł płakać uśmiechając
10 IV  |         ROZDZIAŁ IV~I przechodził Szaman z Anhellim pustemi drogami
11 IV  |   niosących trumny i zatrzymał je Szaman każąc otworzyć.~Więc gdy
12 IV  |       zdaje, żem go znał żywym.~A Szaman spojrzawszy surowo rzekł:
13 IV  |     martwémi.~Tak mówiąc spojrzał Szaman na starca w trumnie i rzekł:~
14 IV  |         umarł na nowo.~Rzekł więc Szaman: Zabiłeś go, Anhelli, powtarzając
15 IV  |          się w trumnie i umarł.~A Szaman rzekł do Anhellego: Na cożeś
16 V   |         ROZDZIAŁ V~I tak odbywali Szaman z Anhellim wędrówkę po ziemi
17 V   |     lamentujących i mało sosen.~A Szaman ujrzawszy wyskakujące rybki
18 V   |         łoże w łodzi.~Usiadł więc Szaman na ziemi, a kobiety i dzieci
19 V   |           różne pytania, na które Szaman odpowiadał z uśmiechem,
20 V   |           w nas jaka dusza.~Na to Szaman uśmiechnąwszy się rzekł:
21 V   |           to!~Obróciwszy się więc Szaman do Anhellego rzekł: Cóż
22 V   |           mocy.~Przywoławszy więc Szaman jedne dzieciątko z gromady,
23 V   |         na środku stawu, rozkazał Szaman owéj dziecinie zawołać duszę,
24 V   |         smutku.~A gdy mu rozkazał Szaman wstąpić w ciało człowieka,
25 V   |       rzekł: Prawdaż to jest? - a Szaman rzekł: Prawda - opętanyś
26 V   |         pamiętam.~Odpowiedział mu Szaman: Oto poszła po tym gościńcu
27 VI  |      ROZDZIAŁ VI~Uspokoiwszy więc Szaman płacz w Anhellim opuścił
28 VI  |        drzewo stare i rozrosłe, a Szaman do Anhellego rzekł:~Pójdź
29 VI  |     wsiadłszy na wóz odjechali.~A Szaman zawoławszy Anhellego rzekł:
30 VII |              ROZDZIAŁ VII~I rzekł Szaman: Oto już nie będziemy cudów
31 VII |       Żałuję was.~Gdy się litował Szaman, weszli strażnicy i żołnierze
32 VII |         rzekł: To samobójca!~Lecz Szaman zasłonił oczy i podniósłszy
33 VII |      godzinę cichą.~Gdy tak mówił Szaman, otoczyli go kołem nędzarze
34 VII |          się wielkie milczenie, a Szaman podniósłszy oczy w górę
35 VII |         wstąpić najpierwszy.~Więc Szaman wziąwszy kaganiec wszedł
36 VII |     drugich.~I spojrzawszy na nie Szaman rzekł: Co uczyniłem? Oto
37 VIII|         światła kagańców.~I rzekł Szaman: Jestże to morze Genezaretańskie
38 VIII|          to?....~A obróciwszy się Szaman ku Anhellemu rzekł: Czemuś
39 VIII|          dzwon podziemny. I rzekł Szaman: Oto jest dzwonienie po
40 IX  |        ROZDZIAŁ IX~A gdy już miał Szaman wychodzić z Anhellim na
41 IX  |       udawszy się na miejsce męki Szaman z Anhellim, ujrzeli w korytarzu
42 IX  |          ojcze!...~I odwrócił się Szaman, a spojrzawszy na Anhellego
43 X   |          sami.~A właśnie wtenczas Szaman z Anhellim powracali z wędrówki
44 X   |          nich swoje znajome; więc Szaman usiadłszy pod krzyżami płakał...~
45 XI  |          martwy.~Skończywszy więc Szaman grzebanie umarłych, szukał
46 XI  |    wolałbym był wczoraj umrzeć.~A Szaman zapatrzywszy się w gwiazdy
47 XI  | zapomnianych.~I obudził Anhellego Szaman mówiąc: Wróćmy do ludzi,
48 XII |        brudne pieśni; a stanąwszy Szaman pod oknami słuchał, nim
49 XII |         się urągać.~A podniósłszy Szaman oczy błyszczące, zaczął
50 XII |       krwią baranka.~Gdy to mówił Szaman, niektórzy się przelękli,
51 XII |         zemścić, ale go zatrzymał Szaman mówiąc: Bądź cierpliwa.~
52 XII |           i odwrócił się od niego Szaman płacząc.~A po chwili, przystąpiwszy