Rozdzial

 1 I   |            starzec ów i uszanowali go i zaprosili do swojej szopy.~
 2 I   |         przodków naszych.~Nazywano go zaś Szamanem, tak albowiem
 3 II  |           jednego z nich i ukocham go jak syna, a umierając oddam
 4 II  |            północnej Anioł, kiedym go wywołał z płomieni? spytajcie
 5 III |            ognia niebieskiego, aby go spalić, i stracę go w oczach
 6 III |            aby go spalić, i stracę go w oczach dzieciątek.~A skoro
 7 III |            przelękniony koń unosić go zaczął po stepie palącego
 8 IV  |      włosami: bo mi się zdaje, żem go znał żywym.~A Szaman spojrzawszy
 9 IV  |        surowo rzekł: Cóż więc? Oto go wskrzeszę, a ty go znów
10 IV  |             Oto go wskrzeszę, a ty go znów zabijesz. Zaprawdę
11 IV  |      zabijesz. Zaprawdę i dwa razy go wskrzeszę i dwa razy od
12 IV  |       człowiek spiący.~A poznawszy go wtenczas Anhelli rzekł:
13 IV  |         Rzekł więc Szaman: Zabiłeś go, Anhelli, powtarzając ludzkie
14 IV  |            przed śmiercią.~Lecz ja go wskrzeszę raz drugi, a ty
15 IV  |       drugi, a ty się strzeż, abyś go powtórnie o śmierć nie przyprawił.~
16 V   |            dzieci rybaków otoczyły go i zadawały mu różne pytania,
17 V   |          tego młodzieńca i zawołaj go trzy razy imieniem Anhelli!~
18 VII |           pytasz, księdzem był, ja go znałem; spowiadał żonę moją
19 VII |           za ojczyznę!~I przywołał go biskup i wydał katom w ręce,
20 VII |       człowieka Bożego i wepchnęli go w ciasną siermięgę, a potem
21 VII |          ciasną siermięgę, a potem go w niéj zamknęli z trudnością,
22 VII |          martwa.~Więc przywieziono go do kopalni, i udawał, że
23 VII |       cicho, odszedł.~I zobaczyłem go raz, że brał w ciemności
24 VII |       jeżeli macie serce, żałujcie go, bo go znam, był człowiek
25 VII |       macie serce, żałujcie go, bo go znam, był człowiek uczciwy.~
26 VII |         tak mówił Szaman, otoczyli go kołem nędzarze i rzekli:
27 VIII|         przed siedmią laty ogarnął go pewnej nocy duch proroctwa,
28 VIII|      prawdę mówił; więc chcieliśmy go uczcić, lecz już był w ziemi.~
29 VIII|             Bo cóż jest życie, aby go żałować? Czy to jest Anioł
30 IX  |             co szli za nim, spytał go: co by to było, ów szczęk
31 IX  |            dwaj młodzieńcy, którzy go uderzyli litośnie, padli
32 X   |         pytając: Co czynicie? lecz go ci ludzie nie przelękli
33 XI  |         grzebanie umarłych, szukał go oczyma i nie widząc nigdzie
34 XI  |          żyje, ucieszył się.~Wziął go zatem za rękę i rzekł: Wstań!
35 XI  |           wywołał Sybir i postawił go przed obliczem sejmu bladego,
36 XI  |        skarżył się - i przepraszał go Anhelli za obelgę kości
37 XII |    przeszedł żaden, nie uderzywszy go nogą jak węża. O ludzie
38 XII |          za dzban gliniany, rzucił go na proroka i włos mu krwią
39 XII |            chciał się zemścić, ale go zatrzymał Szaman mówiąc:
40 XII |          jeden wziąwszy nóż wraził go w piersi Szamana, mówiąc:
41 XII |           na ręce Anhellego, a ten go wyniósł z chaty, i pomogła
42 XII |             bo już zasnę.~Położyli go więc na jednéj z mogił,
43 XII |             i zimno śniegu ożywiło go, a kobieta owinęła nogi
44 XII |   przystąpiwszy doń Anhelli, wziął go za rękę i poczuł, że była
45 XIII|        jeśli o rzeczy dobre prosić Go będziemy, to nie opuści
46 XIII|           trupa, wyniósł i położył go na śniegu przed Aniołem.~
47 XIV |         jest trup, a Bogiem, który go przyjmie, jest głód.~Zrobiliśmy
48 XV  | spodziewając się, że śmierć.~A gdy go pozdrowili jak ziemscy ludzie,
49 XVII|             Niech siada na koń, ja go poniosę prędzéj niż burza,
50 XVII|          rzekła:~Rycerzu, nie budź go, bo śpi.~On był przeznaczony
51 XVII|       Rycerzu, leć daléj, nie budź go.~Jam jest w części odpowiedzialna,