Rozdzial

 1 II  |          siebie młodzieńca imieniem Anhelli i położywszy na nim ręce
 2 III |          Wdziawszy więc białą szatę Anhelli udał się za starcem, i szli
 3 IV  |        trumien wieka, wzdrygnął się Anhelli widząc, że umarli byli jeszcze
 4 IV  |             A poznawszy go wtenczas Anhelli rzekł: Witaj, człowieku
 5 IV  |        przebaczenia.~A gdy to mówił Anhelli, stało się podług słów Szamana,
 6 IV  |            więc Szaman: Zabiłeś go, Anhelli, powtarzając ludzkie obmowy
 7 IV  |       otwartych powiek.~I rzekł doń Anhelli: Przebacz, bom nie wiedział,
 8 V   |             pokazał ją tym ludziom.~Anhelli odpowiedział mu: Czyń jak
 9 V   |       zawołaj go trzy razy imieniem Anhelli!~I stało się, że na dziecka
10 V   |         posłuchał.~A zbudziwszy się Anhelli, usiadł i zapytał, co się
11 V   |             konwalii.~Słysząc o tém Anhelli obrócił się do Szamana i
12 V   |           Anioła.~Cóż więc, zapytał Anhelli, uczyniła dusza moja będąc
13 V   |           na te słowa spuścił głowę Anhelli i zamyśliwszy się zaczął
14 VI  |          Boska pokaże.~Poszedł więc Anhelli i stanął pod ulewą jabłek
15 VII |            śnie.~Więc przystąpiwszy Anhelli do tych, co szli na pracę
16 VII |          był człowiek uczciwy.~Więc Anhelli obróciwszy się do Szamana
17 VII |    rozwalonych kamieniach, a za nim Anhelli i więźniowie.~I okropny
18 IX  |           lub mało więcej, usłyszał Anhelli dwa uderzenia słabsze, jakoby
19 IX  |      niebieskim, a otworzywszy oczy Anhelli zobaczył śnieg i gwiazdy.~
20 XI  |            zbliżali ku cmentarzowi, Anhelli usłyszał hymn skarżących
21 XI  |           się mogiły.~I zapytał się Anhelli Szamana... co to za Anioł
22 XI  |    zatrudniony.~A przybliżywszy się Anhelli ku owemu Aniołowi, spojrzał
23 XI  |             spoczynku.~A powstawszy Anhelli, oglądał się wokoło i spuścił
24 XI  |             wziąwszy ją rozgniewany Anhelli, rzucił o ziemię mówiąc:
25 XI  |      skarżył się - i przepraszał go Anhelli za obelgę kości jego mówiąc:
26 XI  |        zgasnął.~Więc pobiegł za nim Anhelli wołając: Powiedz mi nazwiska
27 XII | poczerwienił.~Ująwszy więc za topór Anhelli chciał się zemścić, ale
28 XII |       starzec, zawołał po trzykroć: Anhelli! Anhełłi! Anhelli! a głos
29 XII |       zawołał po trzykroć: Anhelli! Anhełłi! Anhelli! a głos jego był
30 XII |         trzykroć: Anhelli! Anhełłi! Anhelli! a głos jego był smutny.~
31 XII |             Gdy tak mówił, usłyszał Anhelli stąpanie po śniegu i rzekł:
32 XII |           chwili, przystąpiwszy doń Anhelli, wziął go za rękę i poczuł,
33 XII |            mój!~Podniósł ją z ziemi Anhelli, i udali się oboje na północ,
34 XII |            nowemi idą panami.~A zaś Anhelli milczał, bo miał serce pełne
35 XIII|          ROZDZIAŁ XIII~Odeszli więc Anhelli z ową niewiastą i z renami
36 XIII|              A po krótkiem pożyciu, Anhelli przyzwyczajał się nazywać
37 XIII|            pielgrzyma.~I dziwił się Anhelli, że była spokojną o przyszłość,
38 XIII|           rzeczą żyjącą przy tobie, Anhelli, pajączkiem nawet, który
39 XIII|             i mocna.~Nie śmiał więc Anhelli ruszyć ciała umarłéj, ani
40 XIII|            wielki szelest, i myślał Anhelli, że reny szeleszczą, wyjadając
41 XIII|        godziny po północy, usłyszał Anhelli stukanie do drzwi, które
42 XIII|          moją jest.~Odszedłszy więc Anhelli do jamy, wziął na ręce trupa,
43 XIII|       księżyc, odeszła.~Wrócił więc Anhelli do jamy pustéj, i spojrzawszy
44 XV  |           wschodem słońca, siedział Anhelli na bryle lodu, na miejscu
45 XV  |             I rzekł im odpowiadając Anhelli: Zaprawdę, urągacie mi mówiąc
46 XV  |    przestrachu zgrai?~I ukorzył się Anhelli mówiąc: Anieli, przebaczcie
47 XV  |       spokojniéjszy.~Usłyszawszy to Anhelli, spuścił głowę i poddał
48 XVI |        ROZDZIAŁ XVI~A zostawszy sam Anhelli, zawołał smutnym głosem:
49 XVI |             to sen?~A gdy rozmyślał Anhelli o tajemnicach przyszłych,
50 XVI |        jęcząc.~Więc spojrzał na nie Anhelli i zawołał: Gdzie wy lecicie,
51 XVI |            ulatujące ku południowi.~Anhelli był umarły.~ ~