Rozdzial

 1 I   |    zaludnienie.~Przez jakiś czas był pomiędzy niémi wielki porządek
 2 I   |        łyżwach niosący oszczepy; był to cały lud sybirski.~Na
 3 I   |         przyjaciel ojców waszych był przewodnikiem waszym, zostanę
 4 V   |   piersiach Anhellemu, który się był położył jak do snu, i rzekł
 5 V   |        na południe.~Gdy więc już był daleko i na środku stawu,
 6 VI  |      pustynie.~A księżyc jeszcze był wysoko, gdy zaszli do chaty
 7 VI  |         jak dawnego przyjaciela. Był to jeden z wygnańców barskich...
 8 VI  |         płacił podatek carowi, a był właśnie dzień składania
 9 VII |     jednego, który nie wstał, bo był umarł we śnie.~Więc przystąpiwszy
10 VII |          nich cichym głosem: kto był ten umarły i z jakiej choroby
11 VII |         którego pytasz, księdzem był, ja go znałem; spowiadał
12 VII |         i z bosemi nogami; a gdy był ogień, przed szeregami stał,
13 VII |        zamknęli z trudnością, bo był otyły ten człowiek, i stał
14 VII |       sercu; alem ja widział, że był blady i smutny.~I poddał
15 VII |      pogroziwszy mi palcem, abym był cicho, odszedł.~I zobaczyłem
16 VII |         żałujcie go, bo go znam, był człowiek uczciwy.~Więc Anhelli
17 VIII|      miłemi mu były.~Człowiek to był blady, z błękitnemi oczyma,
18 VIII|   chcieliśmy go uczcić, lecz już był w ziemi.~Szanujemy więc
19 VIII|    człowiek, który leży pod nim, był wariatem i obłąkanym i godnym
20 IX  |       bitego starca.~Gdy zaś Już był u końca kary, i zostawało
21 IX  |         upadł krzyżem na ziemi i był martwy.~Więc owi dwaj młodzieńcy,
22 IX  |          i gwiazdy.~I przekonany był, że widzenie kopalni snem
23 X   |       poradą któregoś z tych, co był z trzeciej gromady, aby
24 X   |         ręce ćwiekami; a ten, co był na prawo, krzyczał: Równość! -
25 X   |   krzyczał: Równość! - a ten, co był z lewéj, krzyczał: Krew! -
26 XI  |        śniegiem ciała umarłych i był zatrudniony.~A przybliżywszy
27 XI  |          tego Anioła, i wolałbym był wczoraj umrzeć.~A Szaman
28 XI  |      ziemi jakoby głosem tym, co był w ogniu, wychodzący długi
29 XII |          urzekłeś nas! oto dzban był pełny i wysechł.~A inni
30 XII |    Anhełłi! Anhelli! a głos jego był smutny.~I rzekł mu: Weź
31 XII |         cię kochałem.~Boś czysty był jak lilija biorąca z wody
32 XII |          kolory niewinne, boś mi był jak syn dobry.~Nie smuć
33 XII |        śmierć stąpa głośno?~Lecz był to ren, który stanąwszy
34 XIII|  kończyło się nigdy, a huk lodów był, jakoby głos Boży odzywający
35 XIII|    renami swojemi, aby umrzeć.~A był zachód słońca; albowiem
36 XIII|  zobaczył owego Anioła, który mu był przypomniał miłość dla niewiasty
37 XIV |    znaleźli śladu jej, wicher ją był bowiem powalił.~A z owych
38 XIV |       Jego gniewu ten sam, który był niegdyś znakiem przebaczenia.~
39 XV  |   pachnących.~Lud wasz wtenczas, był jako człowiek, który się
40 XV  |          z boleści po nim, a jam był pogrobowcem.~Pierwsza lilija
41 XV  |        szeptał.~Nad kołyską moją był przestrach; więc niech przynajmniéj
42 XVI |    pochłonęło nieszczęście.~Taki był głos ptaków, i rozkruszyło
43 XVI | ulatujące ku południowi.~Anhelli był umarły.~ ~
44 XVII|     zawołał grzmiącym głosem: Tu był żołnierz, niech wstanie!~
45 XVII|          nie budź go, bo śpi.~On był przeznaczony na ofiarę,