Rozdzial

 1 II  |      dajesz dokwitać tam, gdzie mu jest ziemia i życie właściwe?
 2 II  |         syna, a umierając oddam mu ciężar mer, i większy ciężar,
 3 II  |       było odkupienie.~I pokażę mu wszystkie nieszczęścia téj
 4 II  |         z tym młodzieńcem, abym mu pokazał wiełe rzeczy bolesnych,
 5 II  |      mówił Szaman; i nie śmieli mu odpowiedzieć wygnańce; lecz
 6 III |         Szaman Anhellego mówiąc mu: Nie spij, ale chodź ze
 7 III |         a pacholęta odpowiadały mu przymilając się, albowiem
 8 III |       ów pop na koniu, i wyszły mu z piersi płomienie, które
 9 III |     Panem Bogiem?~Odpowiedziały mu dzieciątka: Weź nas i zaprowadź
10 III |           I nie mógł odejść, bo mu jedna dziecina usnęła na
11 IV  |    rzekł do Anhellego: Na cożeś mu powiedział o śmierci brata?
12 V   |  rybaków otoczyły go i zadawały mu różne pytania, na które
13 V   |   ludziom.~Anhelli odpowiedział mu: Czyń jak n się podoba,
14 V   |      obcisłych ze smutku.~A gdy mu rozkazał Szaman wstąpić
15 V   |        nim stało?~Odpowiedzieli mu rybacy: Panie! widzieliśmy
16 V   |      nie pamiętam.~Odpowiedział mu Szaman: Oto poszła po tym
17 VI  |        pamięć o rzeczach, które mu się zdarzyły za młodu; lecz
18 VII |       sercem, i o łanach, gdzie mu się zboże kłaniało jak panu
19 VII |         choroby skończył.~Na to mu odpowiedział człowiek blady
20 VII |        do kopalni, i udawał, że mu jest dobrze na sercu; alem
21 VII |       rumieniec ceglany wyszedł mu na twarz, a ciało opadło
22 VIII|      ulubioném i te wody miłemi mu były.~Człowiek to był blady,
23 VIII| cesarzem błagał o życie, i dano mu je pogardziwszy nim.~Tak
24 IX  |         końca kary, i zostawało mu zaledwie dziesięć kroków
25 IX  |        uderzyli litośnie, padli mu na ramiona i położyli się
26 IX  | spojrzawszy na Anhellego nakrył mu głowę połą szaty swojéj....~
27 XI  |     ucichają grobowce?~Lecz nic mu nie odpowiedział starzec:
28 XII |    silnego w Bogu, i nie śmiano mu się urągać.~A podniósłszy
29 XII |     rzucił go na proroka i włos mu krwią poczerwienił.~Ująwszy
30 XII |      wyniósł z chaty, i pomogła mu młoda niewiasta Ellenai,
31 XII |        jego był smutny.~I rzekł mu: Weź reny moje i pójdź na
32 XII |       brata? chodź ze mną. A ta mu do nóg upadła mówiąc: Aniele
33 XIII| zbrodniarkę tę i pokutnicę.~Ona mu była sługą i uściełała łoże
34 XIII|    zobaczył owego Anioła, który mu był przypomniał miłość dla
35 XV  |      byli od Boga, i czekał, co mu zwiastować będą, spodziewając
36 XV  |  samotności milczenia?~I rzekli mu ci młodzieńcy: Oto przyszliśmy
37 XV  |         podłym - oto powiedzcie Mu, że jeżeli Chce ofiary z
38 XV  |          to ją dam.~I przerwali mu Anieli mówiąc: Gubisz się...
39 XV  |        nigdy!~A znowu przerwali mu Anieli, mówiąc: Oto się
40 XVI |      lecicie, o mewy?~I zdawało mu się, że w jęku ptaków usłyszał
41 XVI |     usłyszał głos odpowiadający mu: Lecimy do ojczyzny twojej!~