Rozdzial

 1 II  |        sercach owéj zgrai wygnańców, rzekł sam w sobie: Zaprawdę nie
 2 II  |            obróciwszy się do gromady rzekł: Odejdę z tym młodzieńcem,
 3 III |              się ku Anhellemu Szaman rzekł: Powiedz! nie przebrałże
 4 III |           więc Szaman ku dzieciątkom rzekł: Nie lękajcie się; Bóg z
 5 III |         Staruszku, weź nas z sobą!~I rzekł Szaman: Gdzież Was zaprowadzę?
 6 IV  |              jeszcze w łańcuchach, i rzekł: Szamanie, oto się boją,
 7 IV  |            Szaman spojrzawszy surowo rzekł: Cóż więc? Oto go wskrzeszę,
 8 IV  |         Szaman na starca w trumnie i rzekł:~Wstań! A ciało w łańcuchach
 9 IV  |        poznawszy go wtenczas Anhelli rzekł: Witaj, człowieku możny
10 IV  |             jęknąwszy umarł na nowo.~Rzekł więc Szaman: Zabiłeś go,
11 IV  |      wylewając z otwartych powiek.~I rzekł doń Anhelli: Przebacz, bom
12 IV  |            trumnie i umarł.~A Szaman rzekł do Anhellego: Na cożeś mu
13 V   |             Szaman uśmiechnąwszy się rzekł: Chcecież abym duszę pokazał
14 V   |             więc Szaman do Anhellego rzekł: Cóż uczynię z tą zgrają
15 V   |            był położył jak do snu, i rzekł do owego dzieciątka:~Oto
16 V   |             obrócił się do Szamana i rzekł: Prawdaż to jest? - a Szaman
17 V   |          Prawdaż to jest? - a Szaman rzekł: Prawda - opętanyś jest
18 VI  |      rozrosłe, a Szaman do Anhellego rzekł:~Pójdź i stań pod jabłonią,
19 VI  |          Szaman zawoławszy Anhellego rzekł: Chodźmy stąd! albowiem
20 VII |                       ROZDZIAŁ VII~I rzekł Szaman: Oto już nie będziemy
21 VII |             dlaczego się gryziesz?~I rzekł mi z wielką tajemnicą jak
22 VII |            obróciwszy się do Szamana rzekł: To samobójca!~Lecz Szaman
23 VII |   podniósłszy kawałek ołowiu z ziemi rzekł: Ten ołów zabójcą jest i
24 VII |            spojrzawszy na nie Szaman rzekł: Co uczyniłem? Oto ojciec
25 VIII| gdzieniegdzie od światła kagańców.~I rzekł Szaman: Jestże to morze
26 VIII|              się Szaman ku Anhellemu rzekł: Czemuś się tak zamyślił
27 VIII|         bijąc jak dzwon podziemny. I rzekł Szaman: Oto jest dzwonienie
28 VIII|              się.~I podniósłszy oczy rzekł: Boże! Boże! prosiemy Cię,
29 X   |             sąd Boga rozstrzygnąć.~I rzekł do nich ów doradzca: Oto
30 X   |      krzyżami płakał...~A powstawszy rzekł do Anhellego: Oto mi duch
31 XI  |             Wziął go zatem za rękę i rzekł: Wstań! nie jest jeszcze
32 XI  |           zapatrzywszy się w gwiazdy rzekł: Zaprawdę, że jak dawniéj
33 XI  |        głowie, a wszystko ogniste.~I rzekł z wielką zgrozą: Oto przyszliście
34 XII |           smutku.~Cóżeście uczynili, rzekł, beze mnie? Widziałem waszą
35 XII |              głos jego był smutny.~I rzekł mu: Weź reny moje i pójdź
36 XII |         Anhelli stąpanie po śniegu i rzekł: Ktoś nadchodzi? Czy to
37 XII |         obróciwszy się do niewiasty, rzekł: Chceszli mnie wziąść za
38 XIV |         Cherubiny przed tron Swój, i rzekł: Idźcie na równinę Syberyi.~
39 XV  |       pozdrowili jak ziemscy ludzie, rzekł: Poznałem was, nie kryjcie
40 XV  |           nam wyjawić przyszłości.~I rzekł im odpowiadając Anhelli: