Rozdzial

 1 III |          Oto zapomniały już płakać po matkach swoich i tu się
 2 III |  przelękniony koń unosić go zaczął po stepie palącego się; a potem
 3 V   |         Szaman z Anhellim wędrówkę po ziemi smutnéj i po gościńcach
 4 V   |        wędrówkę po ziemi smutnéj i po gościńcach pustych i pod
 5 V   |     uśmiechem, bo były błahe.~Lecz po wieczerzy gdy wstał księżyc
 6 V   |           rozciągnął swoje światło po gładkiej wodzie, jakoby
 7 V   |         poszedł ów Anioł na wodę i po słupie światłości księżycowej
 8 V   |          dziecka i powracał leniwo po złotej fali wlekąc po niéj
 9 V   |       leniwo po złotej fali wlekąc po niéj końce skrzydeł obcisłych
10 V   | Odpowiedział mu Szaman: Oto poszła po tym gościńcu złotym, co
11 VII |            truciznę ową pożywał.~A po kilku dniach rumieniec ceglany
12 VII |           kaganiec wszedł do lochu po rozwalonych kamieniach,
13 VIII|        Szaman: Oto jest dzwonienie po umarłym proroku! Oto jest
14 IX  |         środku za niemi obnażonego po pas człowieka z brodą siwa.~
15 X   |          trzech drzewach przybijmy po jednemu z najmocniejszych
16 X   |         wystąpili trzej męczennicy po jednemu z każdej gromady;
17 XI  |          razy to uczynił, albowiem po trzykroć rozpłakały się
18 XI  |            wodne, i rozleciały się po gwiazdach różanych, i zamieszkały
19 XI  |       umarłym, i poszedłbyś jęcząc po świecie.~A teraz przestań
20 XII |         dębu nasiona i roznoszą je po ziemi, lecz wichry te będą
21 XII |       obszedł się z nim łagodnie i po ludzku? Zaprawdę! koło psa
22 XII |  otworzywszy oczy starzec, zawołał po trzykroć: Anhelli! Anhełłi!
23 XII |         Nie smuć się aż do śmierci po zgonie ojczyzny twojéj...
24 XII |          usłyszał Anhelli stąpanie po śniegu i rzekł: Ktoś nadchodzi?
25 XII |            niego Szaman płacząc.~A po chwili, przystąpiwszy doń
26 XIII|      wykutą, zamieszkali w niej.~A po krótkiem pożyciu, Anhelli
27 XIII|             rzekła: Czemże ja będę po śmierci?~Oto chciałabym
28 XIII|           schodzi jeść z jego ręki po złotym promyku słonecznym.~
29 XIII|        któż o mnie będzie pamiętał po śmierci, chyba ren, któregom
30 XIII|            wiesz, gdzie ludzie idą po śmierci, to mi powiedz,
31 XIII|          myśli gminne, że człowiek po śmierci nie lata... Cóż!
32 XIII|      spoczywa.~We trzy zaś godziny po północy, usłyszał Anhelli
33 XV  |           sobie dwóch młodzieńców.~Po wietrze lekkim, który szedł
34 XV  |        matka moja umarła z boleści po nim, a jam był pogrobowcem.~
35 XV  |          mój, jak gołębie latające po nocy, które się tłuką o