Rozdzial

 1 II  |       smutek.~Ale miejcie nadzieję; bo nadzieja przejdzie z was
 2 II  |          wasi, którzy są w grobach; bo spojrzycie na każdą czaszkę
 3 II  |       uczyniła.~Czuwajcie nad sobą, bo jesteście jak ludzie stojący
 4 III |           się...~I nie mógł odejść, bo mu jedna dziecina usnęła
 5 IV  |          brodą i z białemi włosami: bo mi się zdaje, żem go znał
 6 IV  |             razem zlatują na proso.~Bo zaprawdę, że Jak dwaj gołębiowie
 7 V   |             odpowiadał z uśmiechem, bo były błahe.~Lecz po wieczerzy
 8 V   |          moja będąc wolną? Powiedz, bo nie pamiętam.~Odpowiedział
 9 VII |          jest, ale płakać będziemy; bo zaszliśmy do ludzi, którzy
10 VII |           Ani nauk im dawać należy, bo ich więcej nauczyło nieszczęście;
11 VII |          nadziei im dawać będziemy, bo nie uwierzą. W dekrecie,
12 VII |        Sybiru!~Stąpaj tu ostrożnie, bo ta ziemia brukowana jest
13 VII |           jednego, który nie wstał, bo był umarł we śnie.~Więc
14 VII |         niéj zamknęli z trudnością, bo był otyły ten człowiek,
15 VII |            dziś nie wiem jak umarł, bo oto spałem przy nim, a nie
16 VII |           macie serce, żałujcie go, bo go znam, był człowiek uczciwy.~
17 VII |       zabójcą jest i doradzcą złym, bo mówił: Weź mię i zjedz,
18 VII |           Ten ołów oszukańcom jest, bo się udał przed człowiekiem
19 VIII|             rozmyślać i odpoczywać; bo serca nasze są strudzone
20 VIII|          powietrze piersiom naszym, bo wiemy, że Twój sąd nad nami
21 VIII|        weselemy się jak męczennicy; bo nie powiedziałeś, czy męka
22 VIII|         powiedz, a rozweselémy się.~Bo cóż jest życie, aby go żałować?
23 XI  |           niéj, i o mojéj młodości.~Bo oto byłem przy niéj jak
24 XI  |        zapomniał. Chciałbym umrzeć.~Bo zdaje mi się, że gdy będę
25 XI  |            nazwiskiem rodu twojego, bo nie mógłbyś zasnąć, choć
26 XII | okropniéjszą niż są burze na morzu, bo będziecie się lękać sami
27 XII |            Wyostrzcie wasze topory, bo potrzebne wam będą; a kto
28 XII |      Nieście mnie blisko grobowców, bo już zasnę.~Położyli go więc
29 XII |              A zaś Anhelli milczał, bo miał serce pełne łez i boleści.~ ~
30 XIII|              Nie zapominaj o mnie - bo któż o mnie będzie pamiętał
31 XIII|             śmierci, to mi powiedz, bo niespokojna jestem, choć
32 XIII|     spojrzawszy na ściany zajęczał, bo już jéj nie było.~ ~
33 XVII|          niech wstanie! niech żyje! bo jest czas żywota dla ludzi
34 XVII|       rzekła:~Rycerzu, nie budź go, bo śpi.~On był przeznaczony