Rozdzial

 1 I   |       ich ziemi: Witajcie!~Oto ja znałem ojców waszych także
 2 III |     Gdzież Was zaprowadzę? Oto ja idę w drogę śmierci; chcecież,
 3 IV  |  wiedział przed śmiercią.~Lecz ja go wskrzeszę raz drugi,
 4 V   |     wywoławszy z ciała pokazał ją tym ludziom.~Anhelli odpowiedział
 5 VII |  którego pytasz, księdzem był, ja go znałem; spowiadał żonę
 6 VII |     jest dobrze na sercu; alem ja widział, że był blady i
 7 XI  | jeszcze dzieckiem.~A miłowałem ją w czystości serca mego;
 8 XI  |       w krainę cichą! dlaczego ja żyję?~Oto już jednego wniosą
 9 XI  |      kości we mnie odnowiły, a ja zawsze pamiętam.~A nie ma
10 XI  | śpiącego człowieka.~A wziąwszy ją rozgniewany Anhelli, rzucił
11 XI  |  mieszkał; widzicie kości te   ja żyłem z niemi.~A to jest
12 XI  |       kość spróchniała. Ludzie ją niegdyś szanowali, a dawniéj
13 XI  |       dawniéj jeszcze całowała ją matka moja, a dzisiaj mewa
14 XI  |    pokój białemu ptakowi Boga.~Ja znałem matkę jego matki,
15 XI  |  obelgę kości jego mówiąc: Oto ja wkrótce przyjdę położyć
16 XII |   mówić za mnie i wyręczy mię. Ja cię kochałem.~Boś czysty
17 XII |   mówiąc: Aniele mój!~Podniósł ją z ziemi Anhelli, i udali
18 XIII|        A powiedziawiszy, gdzie ją miał pochować, że pod sosną,
19 XIII|        pragnie, rzekła: Czemże ja będę po śmierci?~Oto chciałabym
20 XIII|       mam nadzieję w Bogu.~Oto ja polecę do krainy twojéj
21 XIII|       tu umarłą twoją siostrę, ja wezmę ją i pochowam litośnie;
22 XIII|        twoją siostrę, ja wezmę ją i pochowam litośnie; moją
23 XIV |     znaleźli śladu jej, wicher ją był bowiem powalił.~A z
24 XV  |       początku, wtenczas kiedy ja czekam śmierci, a w życiu
25 XV  |    duszy przyjętą jest, oddaję ją, i zgadzam się, aby umarła.~
26 XV  |     ofiary z duszy mojéj... to ją dam.~I przerwali mu Anieli
27 XVII|   wstanie!~Niech siada na koń, ja go poniosę prędzéj niż burza,