Rozdzial

   1 I   |             między wami a moim ludem, abyście byli w ziemi gościnnéj i
   2 XIII|               Zaczęła więc tu umierał ąca mówić litanije do Matki
   3 XI  |             poszedłemże na wygnanie ]'ak człowiek czysty? Któż mi
   4 XII |         zgodnie mówiąc: Odczaruj nas, albo cię ukarzemy śmiercią.~I
   5 VII |              mu jest dobrze na sercu; alem ja widział, że był blady
   6 III |               was jak gołąbki śpiące, aleście zasypiały w domie pożaru
   7 XII |              mu do nóg upadła mówiąc: Aniele mój!~Podniósł ją z ziemi
   8 XI  |               indziéj napisano jest o Anielicy téj i wnuczce Maryi Panny...
   9 XI  |              śnieg nie plami skrzydeł anielskich, a gwiazdy te są piękne.~
  10 XV  |         smutek w sercu, że mi światła anielskie w przyszłości natrętnemi
  11 XIII|            położył go na śniegu przed Aniołem.~A Eloe uklęknąwszy nad
  12 XIII|              na nie oczyma niewinnego Aniołka.~Ciemne więc owe duchy i
  13 XI  |    przybliżywszy się Anhelli ku owemu Aniołowi, spojrzał na niego i upadł
  14 XI  |           jest opętanych przez czyste Anioły.~Cóż zrobię! Oto wypędzę
  15 X   |               ludzi ukrzyżowano; lecz ażeby ciała ich nie ucierpiały
  16 XII |            krwią? Zaprawdę, nie krwią baranka.~Gdy to mówił Szaman, niektórzy
  17 VI  |             się gwiazdami i błyszcząc bardzo nie upadały więcéj.~I gołębie
  18 VI  |              Był to jeden z wygnańców barskich... ostatni.~Chata jego ocieniona
  19 V   |           duch mający postać piękną i barwy rozmaite i skrzydła białe
  20 XV  |            targał i męczył dla rzeczy będącéj szaleństwem? Czemu nie żyłem
  21 XII |              w śniegu i spokojność. A będziesz żył mlekiem renów.~Weź z
  22 I   |       nazywano mądrymi, i zostawali w bezczynności mówiąc: Oto myślémy o zbawieniu
  23 XII |             Cóżeście uczynili, rzekł, beze mnie? Widziałem waszą Golgotę.
  24 XI  |              kraina piękną jest i nie bezludną; albowiem tu śnieg nie plami
  25 XII |              Widziałem waszą Golgotę. Biada wam!~A nie zostanę z wami,
  26 XIII|              z płomienistą grzywą i z białćm czołem.~Straszliwe światło
  27 XI  |              mieszka; dajcie wy pokój białemu ptakowi Boga.~Ja znałem
  28 IV  |           Bożym i rzeczom błahym; ale białość wasza i prostota tak każe.~
  29 IV  |            dwie głowy zawsze razem, a białością podobne dwóm gołębiom, które
  30 XVII|      płomienie niebios, jakoby gołąb' biały spadający wieczorem na chatę
  31 XVI |            szafirowem niebie, jak róż białych girlandy ulatujące ku południowi.~
  32 III |            obcych, nie śmiejąc jednak bić żadne pamiętni na ów ogień.~ ~
  33 IX  |              było, ów szczęk żelaza i bicie? a zaś aresztant odpowiedział:
  34 XIII|         skubią łoże śmierci jedząc... Biedne reny moje, żegnam was.~A
  35 XIII|           ubrała, i podobne namiotowi biednego pielgrzyma.~I dziwił się
  36 IV  |           różami i cyprysami Sekwany. Biedni gołębiowie i rozłączeni
  37 XIII|           słońce nie zachodziło, lecz biegało niebem, jak koń w zawodzie
  38 VIII|            powtarzało się nad głowami bijąc jak dzwon podziemny. I rzekł
  39 XII |             Boś czysty był jak lilija biorąca z wody liście i kolory niewinne,
  40 VII |              ojczyznę!~I przywołał go biskup i wydał katom w ręce, ale
  41 XI  |           jakoby ludzkim, i w ubraniu biskupiem z infułą i z krzyżem na
  42 XI  |     wycierpiałem na moim tronie, i na biskupim oparty pastorale, modląc
  43 IX  |            wychodzący z chudéj piersi bitego starca.~Gdy zaś Już był
  44 IV  |             pierwsi w narodzie uznają błąd swój nie spodziewając się
  45 IV  |      patrzących się na niebo smutne i blade.~A przy jednej z onych turm
  46 XI  |               go przed obliczem sejmu bladego, mówiąc: Oto jest krzyż.~
  47 XVII|          krużgankach pałacowych stoją bladzi królowie, trzymając szaty
  48 VIII|                A nie będziemy Cię już błagać, abyś powrócił słońce oczom
  49 VIII|             klęknąwszy przed cesarzem błagał o życie, i dano mu je pogardziwszy
  50 V   |       odpowiadał z uśmiechem, bo były błahe.~Lecz po wieczerzy gdy wstał
  51 IV  |         równam ptakom Bożym i rzeczom błahym; ale białość wasza i prostota
  52 XIII|                Oczy rozpromieniły się blaskiem cudownym i ufnością w Bogu;
  53 III |               są na spalonym papierze błędne i snujące się w różne strony.~
  54 VIII|              Człowiek to był blady, z błękitnemi oczyma, wychudły i pełny
  55 VII |              innych umarłych leżało w bliskości leżąc jedni na drugich.~
  56 X   |             się stało?~A przyszedłszy bliżéj strwożyli się widząc na
  57 XV  |            Oto się raz uniosłeś aż do bluźnierstwa przeciwko duszy własnéj,
  58 XV  |      przeciwko duszy własnéj, a teraz bluźnisz przeciwko woli, która była
  59 VI  |            niej stały się gwiazdami i błyszcząc bardzo nie upadały więcéj.~
  60 XIV |            widok rzeczy tak pięknéj i błyszczącéj, któréj Bóg użył na znak
  61 VII |              A oczy tego ojca otwarte błyszczały jak szkło, a czworo innych
  62 I   | nieszczęśliwych i widziałem, jak żyli bogobojnie i umierali mówiąc: Ojczyzno!
  63 XIV |         czynicie? Azaż to jest ofiara Bogom piekielnym?~Odpowiedział
  64 XI  |              jak ptak swojski, co się boi; i nie wziąłem nawet pocałowania
  65 VII |   przystąpiwszy raz do niego rzekłem: Bój się Boga! dlaczego się gryziesz?~
  66 IV  |              rzekł: Szamanie, oto się boją, żeby nie zmartwychwstali
  67 XI  |       spotknął się na nim, i krzyknął boleśnie; ale poznawszy, że młodzieniec
  68 II  |               mu pokazał wiełe rzeczy bolesnych, a wy zostaniecie sami uczyć
  69 IV  |          rzekł doń Anhelli: Przebacz, bom nie wiedział, że mówię obmowę
  70 X   |             czele swoim miała księdza Bonifata, który chciał kraj zbawić
  71 X   |         milczenie.~Aż o północy zorza borealna rozciągnęła się na całej
  72 VII |              koń z krzyżem w ręku i z bosemi nogami; a gdy był ogień,
  73 VI  |            trzęsą drzewem, aż się moc Boska pokaże.~Poszedł więc Anhelli
  74 II  |          księży, do nich należy słowo Boskie.~Na to im odpowiedział Szaman:
  75 IX  |            chciał pracować dla święta Boskiego, pędzą przez łańcuchy.~A
  76 VII |             kąty pochwycili człowieka Bożego i wepchnęli go w ciasną
  77 VII |              cudów okazywać, ani mocy Bożej, która w nas jest, ale płakać
  78 IV  |              mi, że was równam ptakom Bożym i rzeczom błahym; ale białość
  79 XII |            płakał nad nimi; dlaczegóż brać zemstę z tych, którzy jutro
  80 XV  |         Przyszliśmy ci zwiastować, że bracia twoi pomarli jedząc trupy
  81 VII |           swojej, drugi o siostrach i braciach, a trzeci o domie swoim
  82 XV  |          które przestają pracować dla braku oliwy w lampie wieczornéj.~
  83 VII |               I zobaczyłem go raz, że brał w ciemności ołów zgniły
  84 IV  |            wskrzeszony, krzyknął: Mój brat! i powalił się w trumnie
  85 X   |               jedyny, iść i ginąć nie broniąc się, jak męczennicy.~Te
  86 XII |              i szczękanie kielichów i brudne pieśni; a stanąwszy Szaman
  87 XVII|               narody! Oto z trupów są bruki miast! Oto lud przeważa!~
  88 VII |               ostrożnie, bo ta ziemia brukowana jest ludźmi śpiącymi. Słyszysz?
  89 II  |         samego w ciemności wielkiej z brzemieniem myśli i tęsknot na sercu.~
  90 VIII|            krwią jego i niewiasta nie brzydziła się mężem i krwią, a była
  91 XV  |              jako człowiek, który się budzi i powiada sobie: Oto mnie
  92 VII |       strażnicy i żołnierze z lampami budzić śpiące do pracy.~Powstali
  93 XVII|             ja go poniosę prędzéj niż burza, tami gdzie się rozweseli
  94 XII |             ciszę okropniéjszą niż są burze na morzu, bo będziecie się
  95 XVII|              ognisty z szumem, jakoby burzy wielkiéj; a Eloe usiadła
  96 XI  |            mówiąc: Bądźcie przeklęci, burzyciele grobów.~Azaż nie dosyć wycierpiałem
  97 II  |               podbić smutkowi.~Dobrzy byliby z nich ludzie w szczęściu,
  98 XVI |            już!~Cóż robiłem na ziemi? Byłże to sen?~A gdy rozmyślał
  99 VIII|             rozpowiadał nam przez noc całą to, co widział, śmiejąc
 100 X   |           borealna rozciągnęła się na całej niebios połowicy, i ogniste
 101 XI  |          niewieście, którą kochałem z całéj duszy mojéj będąc jeszcze
 102 XI  |          szanowali, a dawniéj jeszcze całowała ją matka moja, a dzisiaj
 103 II  |             wy będziecie w grobach, i całuny będą na was spróchniałe;
 104 III |      przeciwko wierze.~Powiadając, że car jest głową wiary i że w
 105 VI  |               i z nich płacił podatek carowi, a był właśnie dzień składania
 106 VII |             po kilku dniach rumieniec ceglany wyszedł mu na twarz, a ciało
 107 II  |        milijony dusz nowych i na jaki cel dane jest ciało: lecz nie
 108 VI  |              światłość owa przeraziła celniki, tak że zostawiwszy cały
 109 VIII|      niebiescy.~Tych dwoje ludzi byli cesarscy.~
 110 VIII|             albowiem klęknąwszy przed cesarzem błagał o życie, i dano mu
 111 I   |        mieszka stąd daleko w samotnéj chacie.~Jeżeli chcecie, aby przyjaciel
 112 VI  |        wygnańców barskich... ostatni.~Chata jego ocieniona szeroką jabłonią
 113 VII |               synami, a strażnicy nie chcą jéj rozwalić prochem mówiąc:
 114 V   |             kobiety zawołały zgodnie: Chcemy! uczyń to!~Obróciwszy się
 115 XV  |         wybrany na ofiarę spokojną, a chcesz się zamienić w piorun gwałtowny
 116 V   |             zaczął płakać mówiąc: Oto chciała powrócić do ojczyzny.~ ~
 117 XIII|               ja będę po śmierci?~Oto chciałabym być jaką rzeczą żyjącą przy
 118 XI  |            Lecz o mnie Bóg zapomniał. Chciałbym umrzeć.~Bo zdaje mi się,
 119 VIII|         prorok nam prawdę mówił; więc chcieliśmy go uczcić, lecz już był
 120 VIII|            ogniem ofiary, a ofiara są chęci nasze. Szczęśliwi, którzy
 121 XI  |     ulitowawszy się nad męką ciemnych Cherubinów i umiłowała jednego z nich,
 122 XIV |          Zawołał Jehowa dwa odwieczne Cherubiny przed tron Swój, i rzekł:
 123 V   |           jasności ubrani są królowie chińscy, jak dusza, która jest z
 124 III |           swoich i tu się wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka; szczekając
 125 VI  |            przed gośćmi cynowy dzban, chleby i Jabłka czerwone, a potem
 126 X   |           podzielić i ogłosić wolność chłopów, i równość szlachty z Żydami
 127 XVII|              zorza południowa i pożar chmur.~A księżyc znużony spuszczał
 128 XIV |              położyła się na połowicy chmurnych niebios, mówiąc: Oto ten
 129 VIII|            cierpi za serce człowieka.~Chodźcie! a pokażemy wam wilgotną
 130 III |               owem próchnie człowieka chodziły skry..... jak owe iskierki,
 131 VI  |           zawoławszy Anhellego rzekł: Chodźmy stąd! albowiem gospodarz
 132 XVII|                 A w ręku rycerza była chorągiew, a na niej trzy ogniste
 133 V   |            ludzkim i przedawani są.~A chorobą zgubną, mówię: jest melancholija
 134 VII |             był ten umarły i z jakiej choroby skończył.~Na to mu odpowiedział
 135 II  |          przyrzekli z ludem sybirskim chować przymierze.~ ~
 136 X   |               być ukrzyżowanymi, jako Chrystus Pan przed wiekami.~Postawiono
 137 XIV |             zadziwieniu wyrzekli imię Chrystusa i poupadali martwi.~ ~
 138 X   |              miała na czele żołnierza chudego, imieniem Skartabellę, który
 139 IX  |             szczęk drugi wychodzący z chudéj piersi bitego starca.~Gdy
 140 IV  |       powiedział o śmierci brata? Oto chwila, a dowiedziałby się od Boga
 141 XII |            niego Szaman płacząc.~A po chwili, przystąpiwszy doń Anhelli,
 142 XII |      przelękli, lecz jeden z pijanych chwyciwszy za dzban gliniany, rzucił
 143 XIII|          paszę.~Serce jej od modlitwy ciągłej stało się pełne łez, smutków
 144 III |            zasypiały w domie pożaru i ciałka wasze już więdły.~I wyciągały
 145 VII |               Bożego i wepchnęli go w ciasną siermięgę, a potem go w
 146 V   |           wieczora przechodzili około cichéj i stojącej wody, nad którą
 147 XIII|        przeklinania, i stała się znów cichość, jaka przystoi w miejscu,
 148 VII |         grobem synów ojczyzny i pełna cichości.~Łańcuch, co tu szczęka,
 149 XV  |               przynajmniéj sam smutek cichy będzie w godzinę śmierci.~
 150 VII |                zapytał jednego z nich cichym głosem: kto był ten umarły
 151 VIII|                i postępowali brzegami ciemnej wody, która się nie ruszała,
 152 XIII|       wzniosła się z dachu krzycząc w ciemnem powietrzu smutne przeklinania,
 153 XI  |             duch w śniegu i stało się ciemno, gdy zgasnął.~Więc pobiegł
 154 XV  |              usiedli za jego stołem w cieniu lip pachnących.~Lud wasz
 155 V   |             Syberyi; spotykając ludzi cierpiących i pocieszając ich.~A oto
 156 XV  |               uniosły mnie.~Więc będę cierpiał jak dawniéj: oto język mój
 157 VII |              za Boga, który sam tylko cierpienie kończy na wieki i serce
 158 XII |         zatrzymał Szaman mówiąc: Bądź cierpliwa.~Kto tu za rok powróci,
 159 X   |             najmniejszych.~Kiedy więc cieśle postawili krzyże na wysokiem
 160 XII |         straszniéjszy niż ciemność, a ciszę okropniéjszą niż są burze
 161 VII |              odmówią nam poświęconego cmentarza? Kto wie, jaki jest sen
 162 XI  |              XI~A gdy się zbliżali ku cmentarzowi, Anhelli usłyszał hymn skarżących
 163 XIII|             ziemi sybirskiéj i słońce coraz dłużćj zostawało pod ziemią.~
 164 XII |               zapalając się w smutku.~Cóżeście uczynili, rzekł, beze mnie?
 165 II  |           Słyszeliście o Mojżeszu i o cudach, które czynił? Jam jest
 166 II  |               starym, a wskrzesić was cudem jest. O to proście Boga.~
 167 XIII|             Naszą jest!~Lecz róża owa cudowna dostawszy skrzydeł gołębich,
 168 XIII|            rozpromieniły się blaskiem cudownym i ufnością w Bogu; a włosy
 169 XIII|             zlota! skonała.~I na znak cudu, upadła róża żywa na białe
 170 X   |          obłąkane, i przybito im ręce ćwiekami; a ten, co był na prawo,
 171 X   |         równość szlachty z Żydami i z Cyganami.~A trzecia na czele swoim
 172 VI  |               ów starzec przed gośćmi cynowy dzban, chleby i Jabłka czerwone,
 173 IV  |               drugi leży pod różami i cyprysami Sekwany. Biedni gołębiowie
 174 VIII|               się tak zamyślił nad tą czarną wodą, co z łez jest ludzkich?
 175 VIII|         siedzieli smutni nad brzegami czarnej wody, z twarzą zadumaną
 176 I   |             raz wielką gromadę ptaków czarnych lecącą z północy.~Za ptakami
 177 I   |              księży swoich, którzy są czarownikami.~ 
 178 XII |               jeden ze zgrai zawołał: Czarowniku, urzekłeś nas! oto dzban
 179 XI  |            wiele było opętanych przez czarty, tak dziś wielu jest opętanych
 180 VI  |              zwykle rozmowę o dawnych czasach i o ludziach już umarłych.~
 181 XI  |            moja, a dzisiaj mewa w téj czaszce uwiła gniazdo i mieszka;
 182 XI  |              mówił i podniósł jedną z czaszek tych, które leżały odkryte;
 183 II  |                bo spojrzycie na każdą czaszkę ich: nie zgrzyta ani cierpi,
 184 XVII|                jak orły niebieskie, i czaszki królów są odkryte.~Bóg rzuca
 185 X   |               krew, drugim zaś da to, czego żądają: męczeństwo.~Lecz
 186 II  |            Zaprawdę nie znalazłem tu, czegom szukał; oto serca ich słabe
 187 XI  |          umarłem i zapomniano o mnie; czegóż więcéj chcecie od ludzi,
 188 XV  |            sobie: Oto mnie rzecz miła czeka o południu i weselić się
 189 X   |              w milczeniu pod krzyżami czekając, co się stanie, i tak je
 190 XV  |            poczuł, że byli od Boga, i czekał, co mu zwiastować będą,
 191 XV  |           początku, wtenczas kiedy ja czekam śmierci, a w życiu mojem
 192 VII |           skałę, tak że otworzyła się czeluść ciemna i głęboka, a żaden
 193 II  |               ludzi martwych.~A to, o czem pomyślicie, wypełni się
 194 XV  |           rzeczy będącéj szaleństwem? Czemu nie żyłem spokojnie?~Rzuciłem
 195 VIII|            Szaman ku Anhellemu rzekł: Czemuś się tak zamyślił nad tą
 196 XV  |             tych. którzy są w piekle.~Czemużem się targał i męczył dla
 197 XIII|                leżeć pragnie, rzekła: Czemże ja będę po śmierci?~Oto
 198 VI  |             robaczków, które nazywają czerwcem; i z nich płacił podatek
 199 X   |           martwe i umęczone. Zorza je czerwieniła, zostali sami.~A właśnie
 200 XII |          Zbliża się Wielkanoc i krzyż czerwony napiszecie na waszych wrotach,
 201 VI  |               stanął pod ulewą jabłek czerwonych, jak człowiek spokojny.~
 202 XVII|               nie budź go.~Jam jest w części odpowiedzialna, że serce
 203 XIV |          drzewa, na którym leżał trup człowieczy.~I wzdrygnąwszy się rzekli:
 204 IV  |        wtenczas Anhelli rzekł: Witaj, człowieku możny niegdyś w radzie i
 205 XVII|            siwe i na obnażone z koron czoła.~Kto ma duszę, niech wstanie!
 206 V   |               Oto połóż twe rączki na czole tego młodzieńca i zawołaj
 207 XIII|         płomienistą grzywą i z białćm czołem.~Straszliwe światło nie
 208 II  |              mówić: Dobrzem uczyniła.~Czuwajcie nad sobą, bo jesteście jak
 209 VII |               błyszczały jak szkło, a czworo innych umarłych leżało w
 210 XII |        czyhając na was; psy ich nawet czyhają, aby z was którego ro-zedrzćć.~
 211 XII |           ziemi, i z oszczepami stoją czyhając na was; psy ich nawet czyhają,
 212 V   |              Anhelli odpowiedział mu: Czyń jak n się podoba, jestem
 213 XIV |            króle.~A cóż więc mieliśmy czynić z wnętrznościami naszemi,
 214 VI  |            nas będzie, jaką władzą to czyniemy; a to jest tajemnicą i znaczenie
 215 X   |           ogarnął tłumy i rzekły: Źle czyniémy! Godziż się, aby za nasze
 216 II  |            Mojżeszu i o cudach, które czynił? Jam jest Mojżesz między
 217 II  |               sybirskim ludem, a cudy czyniłem straszniejsze niż tamten,
 218 III |         zasiewając złe ziarno i każąc czystość dusz tych maleńkich?~Oto
 219 XI  |           dzieckiem.~A miłowałem ją w czystości serca mego; dlatego łzy
 220 XI  |           przyszliście ruszać umarłe;~czyż nie dosyć trupom wichry
 221 X   |            jaka jest krew, drugim zaś da to, czego żądają: męczeństwo.~
 222 XIII|             chmura ich wzniosła się z dachu krzycząc w ciemnem powietrzu
 223 II  |              oto serca ich słabe są i dadzą się podbić smutkowi.~Dobrzy
 224 V   |             wędrują girlandami, a tak dają się ułowić sieciom ludzkim
 225 II  |             Azaż każdemu kwiatowi nie dajesz dokwitać tam, gdzie mu jest
 226 VIII|           ROZDZIAŁ VIII~A przechodząc dalej, ujrzeli wiele ludzi bladych
 227 XIII|      niewiastą i z renami Szamana, na daleką pustynię północną, a znalazłszy
 228 XV  |         ofiary z duszy mojéj... to ją dam.~I przerwali mu Anieli mówiąc:
 229 VI  |               właśnie dzień składania daniny.~Jakoż o godzinie poźnéj
 230 VIII|            cesarzem błagał o życie, i dano mu je pogardziwszy nim.~
 231 X   |            krzyżu, i przenosili je na dawne grobowisko wygnańców.~ ~
 232 VI  |           który przywitał Szamana jak dawnego przyjaciela. Był to jeden
 233 VI  |           zaczął jak zwykle rozmowę o dawnych czasach i o ludziach już
 234 XII |             ludzie.~Wichry rozsiewają dębu nasiona i roznoszą je po
 235 VII |           będziemy, bo nie uwierzą. W dekrecie, co je potępił, napisano
 236 I   |              aby się żenili, albowiem dekret mówił, że posłani są na
 237 XII |               będzie płakał nad nimi; dlaczegóż brać zemstę z tych, którzy
 238 VII |                a synowie pomarli już. Dlaczegożem się modlił!~Tak mówiąc wyszedł
 239 XII |         sybirski i słońce zatracenia.~Dlaczegożeście nie słuchali rad moich i
 240 XI  |               w czystości serca mego; dlatego łzy mię zalewają, kiedy
 241 VII |           rozwalić prochem mówiąc: To długa praca, niech umrze.~A my
 242 XIII|               Bogu; a włosy stały się długie i podobne szacie obszernej,
 243 XIII|             sybirskiéj i słońce coraz dłużćj zostawało pod ziemią.~Obróciwszy
 244 I   |         nieszczęśliwsi.~Mówił jeszcze dłużej starzec ów i uszanowali
 245 VII |               ową pożywał.~A po kilku dniach rumieniec ceglany wyszedł
 246 VII |            oto wiedz, że przed pięcia dniami upadła skała i zawaliła
 247 V   |            opowiada siostrom swoim na dnie, że zobaczyła niebo, i opowiada
 248 VI  |             zdarzyły za młodu; lecz o dniu wczorajszym nie wiedział
 249 XIII|              patrzy; a jeśli o rzeczy dobre prosić Go będziemy, to nie
 250 XV  |            miesza i przerzuca za kres dobrego?~Ostrzegamy więc ciebie
 251 X   |         spoczynek w ziemi, albowiem w dobréj wierze na śmierć się wydali,
 252 II  |               jest i zdaje się mówić: Dobrzem uczyniła.~Czuwajcie nad
 253 II  |            dadzą się podbić smutkowi.~Dobrzy byliby z nich ludzie w szczęściu,
 254 II  |               was wskrzesił, mówię, i dobył z mogiły i uczynił was narodem,
 255 II  |           każdemu kwiatowi nie dajesz dokwitać tam, gdzie mu jest ziemia
 256 XVI |             usiadłszy nad jakim miłym domem zapiać w nocy pieśń nieszczęścia?~
 257 VIII|              śmiejąc się i płacząc.~A dopiero o poranku zasmucił się i
 258 VI  |              i napiwszy się ze dzbana dopomniał się o rzecz winną.~Stary
 259 I   |               z różnego stanu.~A rząd dostarczył im niewiast, aby się żenili,
 260 XIII|           jest!~Lecz róża owa cudowna dostawszy skrzydeł gołębich, podleciała
 261 XV  |        przerażać tego, co cierpi? Nie dosyćże jest przerażenia w grobowcu?~
 262 X   |       odgrażając się, że u pierwszych dowié się, jaka jest krew, drugim
 263 IV  |          śmierci brata? Oto chwila, a dowiedziałby się od Boga i spotkałby
 264 XV  |            okropność, niż jacy ludzie doznali kiedy: samotność w ciemnościach.~
 265 XII |             wielki dzień, a żaden nie dożyje wieczora dnia tego. Zbliża
 266 IV  |             Szaman z Anhellim pustemi drogami Syberyi, gdzie stały turmy.~
 267 X   |            dowié się, jaka jest krew, drugim zaś da to, czego żądają:
 268 VII |             patrzeć na rozwijanie się drzew wiosennych, i mieć godzinę
 269 X   |             naszego, i na tych trzech drzewach przybijmy po jednemu z najmocniejszych
 270 VI  |            nie mów do tych, co trzęsą drzewem, aż się moc Boska pokaże.~
 271 XIII|          usłyszał Anhelli stukanie do drzwi, które były z lodu, i odwaliwszy
 272 IX  |                   l kazał się wynieść duchom niebieskim, a otworzywszy
 273 XIII|              przyczyna.~Chmura jakoby duchów ciemnych zatrzymała się
 274 III |               może rozkazać przeciwko Duchowi świętemu, nakazując nawet
 275 X   |               między sobą niezgodne w duchu, i kłócić się poczęły o
 276 III |             krzyczéć zaczęły z wielką dumą: My Polaki, odprowadź nas
 277 VIII|           usiadamy tu nad ciemną wodą dumać i rozmyślać i odpoczywać;
 278 VIII|           ludzkich? czy o tym proroku dumasz, czy o sobie?~Gdy mówił,
 279 II  |              i ubierze was w umarłych dumną powagę... będziecie piękni.~
 280 IV  |            razem, a białością podobne dwóm gołębiom, które razem zlatują
 281 XIII|              lodu słońcem czerwona, z dwoma skrzydłami promieni: nie
 282 XVII|               nie było tak czyste jak dyjamentowe źródło, i tak wonne jak
 283 VI  |             celnik, i napiwszy się ze dzbana dopomniał się o rzecz winną.~
 284 XII |          wysechł.~A inni zajrzawszy w dzbany, potwierdzili to zgodnie
 285 V   |        Przywoławszy więc Szaman jedne dzieciątko z gromady, posadził je na
 286 III |      Przybliżywszy się więc Szaman ku dzieciątkom rzekł: Nie lękajcie się;
 287 III |              mógł odejść, bo mu jedna dziecina usnęła na płaszczu, i na
 288 V   |           stawu, rozkazał Szaman owéj dziecinie zawołać duszę, aby wróciła.~
 289 XIII|            gdzie stało twoje łóżeczko dziecinne, mała niegdyś kołyska twoja.~
 290 III |          patrzali w zadumieniu na owe dzieło; i zaczęli odganiać dzieciątka
 291 IX  |               i zostawało mu zaledwie dziesięć kroków lub mało więcej,
 292 VI  |           okrytą, muszę z niéj wziąść dziesięcinę.~To powiedziawszy, sługom
 293 XIV |          owych tysiąca zostało jakoby dziesięciu ludzi bladych i strasznych
 294 XI  |          mówię,, siedzący na ramieniu dziewczyny.~Dziś już to snem jest.
 295 XI  |             całowała ją matka moja, a dzisiaj mewa w téj czaszce uwiła
 296 XV  |         przyszliśmy ci zwiastować, że dzisiejsze słońce wstanie jeszcze,
 297 I   |       wygnańcami, aby je pocieszał.~I dziwiono się mądrości jego; mówiąc:
 298 VIII|             nam, że ze smutkiem krzyż dźwigamy i nie weselemy się jak męczennicy;
 299 VIII|             się nad głowami bijąc jak dzwon podziemny. I rzekł Szaman:
 300 VIII|              I rzekł Szaman: Oto jest dzwonienie po umarłym proroku! Oto
 301 VII |               a w sklepieniu są różne echa, i jedne echo, które mówi:
 302 V   |             powracał leniwo po złotej fali wlekąc po niéj końce skrzydeł
 303 I   |              ubrany podług zwyczaju w futrach i w koralach, na głowie
 304 V   |              Kobiety i dzieci zaczęły gadać smutniéj, mówiąc: Oto opuściłeś
 305 VII |              niektórzy z nich jęczą i gadają przez sen:~Jeden o matce
 306 XV  |           kolanach u łudzi obcych, to gadałem wyrazami przerażenia z ciemnością,
 307 I   |     zaprzężone psami i trzoda renów z gałęzistemi rogami i ludzie na łyżwach
 308 XV  |              smutną i przelęknioną.~A gdym usiadał dzieckiem na kolanach
 309 VIII|             nie ruszała, a złota była gdzieniegdzie od światła kagańców.~I rzekł
 310 XIV |         umrzeć w ojczyźnie i w ziemi, gdzieśmy się urodzili?~Nie! Uczynił
 311 VIII|               Szaman: Jestże to morze Genezaretańskie Polaków? A ci ludzie sąż
 312 XI  |          matki, gdzież jest? gdzie są gile, które przylatywały ubierać
 313 XII |            zieloną będzie, a dom wasz ginącym będzie okrętem.~Wyostrzcie
 314 X   |              za nasze wiary ci ludzie ginęli niewinni?~I przeraziły się
 315 XVI |               niebie, jak róż białych girlandy ulatujące ku południowi.~
 316 V   |           rozciągnął swoje światło po gładkiej wodzie, jakoby gościniec
 317 VII |        otworzyła się czeluść ciemna i głęboka, a żaden w nią nie śmiał
 318 XII |          pijanych chwyciwszy za dzban gliniany, rzucił go na proroka i
 319 III |              mógł je nakarmić; a były głodne.~Więc obróciwszy się ku
 320 VII |               ludzi, albowiem pomrą z głodu.~Przyprowadzili więc Szamana
 321 XI  |               księżyca; przywyknij do głosu jéj, abyś się nie obudził,
 322 XVII|        ludzkiéj.~Korony ich ulatują z głów, jak orły niebieskie, i
 323 XI  |           małych ptasząt.~I wyciągały główki przez miejsce, gdzie były
 324 XIII|               powiesz, że to są myśli gminne, że człowiek po śmierci
 325 III |          małych dzieciątek i pacholąt gnanych na Sybir, które odpoczywały
 326 VI  |              szeroką jabłonią i pełna gniazd gołębich, i śpiewająca od
 327 XIV |           wnętrznościami naszemi, i z gniazdem węży, które nam gryzło wnętrzności?~
 328 XI  |              mewa w téj czaszce uwiła gniazdo i mieszka; dajcie wy pokój
 329 VII |             co położy łapy na kości i gniewny jest.~A oczy tego ojca otwarte
 330 XIV |       Albowiem pokażemy wam znak Jego gniewu ten sam, który był niegdyś
 331 XI  |         piękne.~Tu przylatują mewy, i gnieżdżą się, i kochają się, nie
 332 XI  |           jedną noc życia w spokojnem gnieździe. Lecz o mnie Bóg zapomniał.
 333 XII |              którzy jutro będą rzeczą godną litości.~Boże, nie karz
 334 VIII|            był wariatem i obłąkanym i godnym śmiechu. Cóż mówicie na
 335 XV  |               Boskiéj, że za niewiele godzin umrzesz... przeto bądź spokojniéjszy.~
 336 VI  |               się myśląc, że już jest godzina ranna, i umywszy pióra wyleciały
 337 XIII|            trup spoczywa.~We trzy zaś godziny po północy, usłyszał Anhelli
 338 X   |               i rzekły: Źle czyniémy! Godziż się, aby za nasze wiary
 339 III |            Ogień przestraszył was jak gołąbki śpiące, aleście zasypiały
 340 IV  |              a białością podobne dwóm gołębiom, które razem zlatują na
 341 XI  |            się ze łzy Chrystusowéj na Golgocie, z téj łzy, która wylana
 342 XII |            beze mnie? Widziałem waszą Golgotę. Biada wam!~A nie zostanę
 343 VIII|          opuszcza w godzinie śmierci?~Gorąco krwi jest ogniem ofiary,
 344 II  |              jutrem śmierci waszéj.~A gorsze jest jutro życia, niż jutro
 345 VIII|              serca nasze są strudzone gorzéj niż ciała.~A oto utraciliśmy
 346 V   |        wędrówkę po ziemi smutnéj i po gościńcach pustych i pod szumiącemi
 347 III |              zaprowadź nas szerokiemi gościńcami aż do matek naszych.~I wszystkie
 348 V   |             Szaman: Oto poszła po tym gościńcu złotym, co jest na wodzie
 349 V   |               gładkiej wodzie, jakoby gościniec złoty ku południowi:~Kobiety
 350 I   |           ludem, abyście byli w ziemi gościnnéj i w kraju dobrze życzących.~
 351 VI  |             postawił ów starzec przed gośćmi cynowy dzban, chleby i Jabłka
 352 VI  |                Chodźmy stąd! albowiem gospodarz pytać nas będzie, jaką władzą
 353 X   |               pierwsza na czele miała grafa Skir, który utrzymywał stronę
 354 VII |       zbrodniarze; lecz ta jest tylko grobem synów ojczyzny i pełna cichości.~
 355 XI  |         Bądźcie przeklęci, burzyciele grobów.~Azaż nie dosyć wycierpiałem
 356 XVI |                którego pożarła kraina grobowcowa, i o bracie, którego pochłonęło
 357 XV  |            dosyćże jest przerażenia w grobowcu?~Życie moje zaczęło się
 358 XI  |          czysty? Któż mi co zarzuci i grobowi mojemu? Oto umarłem i zapomniano
 359 XIII|               i więcéj jeszcze... Ale grobowiec wszystko kończy...~Nie zapominaj
 360 X   |              i przenosili je na dawne grobowisko wygnańców.~ ~
 361 XI  |           teraz przestań być latarnią grobu własnego, i zrzuć ogniste
 362 II  |            spróchniałe; wszakże wasze groby będą święte, a nawet Bóg
 363 X   |             własnej woli. Nie byli to gromad wodzowie, lecz jedni z najmniejszych.~
 364 X   |               zasady.~A oto druga owa gromada uzbroiwszy się w siekiery,
 365 VII |         Wszakże lepiej jest umierać w gromadce dzieci i wnucząt, które
 366 III |               przy ogniu.~A we środku gromadki siedział pop na tatarskim
 367 X   |              najmocniejszych w każdej gromadzie rycerzy; a kto najdłużéj
 368 XII |             stał się wielki wrzask, i groźne podniosły się przeklinania;
 369 VII |            Bój się Boga! dlaczego się gryziesz?~I rzekł mi z wielką tajemnicą
 370 XIV |              gniazdem węży, które nam gryzło wnętrzności?~Czy Bóg pamiętał
 371 XI  |               Skończywszy więc Szaman grzebanie umarłych, szukał go oczyma
 372 XV  |             duszy i nieskalany żadnym grzechem podłym - oto powiedzcie
 373 X   |            potępienie, ale na zagładę grzechów. Krzyż je oczyścił.~Tak
 374 XVII|             rycerz nad trupa, zawołał grzmiącym głosem: Tu był żołnierz,
 375 XIII|              w zawodzie z płomienistą grzywą i z białćm czołem.~Straszliwe
 376 XV  |           przerwali mu Anieli mówiąc: Gubisz się... żądanie człowieka
 377 XV  |          chcesz się zamienić w piorun gwałtowny i być rzuconym w ciemność
 378 XI  |            wodne, i rozleciały się po gwiazdach różanych, i zamieszkały
 379 XI  |         zapomnienie?~Ręce moje łamały hostiją, a teraz je wyciągnę nad
 380 XIII|             nie kończyło się nigdy, a huk lodów był, jakoby głos Boży
 381 XI  |         cmentarzowi, Anhelli usłyszał hymn skarżących się mogił, i
 382 XV  |              oczyma, jak wierne sługi idące z latarniami przed panem.~
 383 III |         Gdzież Was zaprowadzę? Oto ja idę w drogę śmierci; chcecież,
 384 II  |                              ROZDZIAŁ II~Rozpatrzywszy się Szaman
 385 III |                              ROZDZIAŁ III~A oto raz nocą, obudził
 386 XIV |              I w zadziwieniu wyrzekli imię Chrystusa i poupadali martwi.~ ~
 387 VIII|          odpoczywać, albowiem dziś są imieniny królewskie i dzień wytchnienia.~
 388 XI  |               wychodzący długi szereg imion już zapomnianych.~I obudził
 389 VIII|         bladych i umęczonych, których imiona wiadome są w ojczyźnie.~
 390 XI  |              była nad narodami.~Gdzie indziéj napisano jest o Anielicy
 391 XI  |               i w ubraniu biskupiem z infułą i z krzyżem na głowie, a
 392 XIII|               spod łoża śmierci; lecz inna była przyczyna.~Chmura jakoby
 393 V   |              i z tego ma sławę między inszemi rybkami.~Słuchając więc
 394 X   |          kraju podawał sposób jedyny, iść i ginąć nie broniąc się,
 395 III |            chodziły skry..... jak owe iskierki, które są na spalonym papierze
 396 IV  |                              ROZDZIAŁ IV~I przechodził Szaman z Anhellim
 397 IX  |                              ROZDZIAŁ IX~A gdy już miał Szaman wychodzić
 398 VI  |            Anhelli i stanął pod ulewą jabłek czerwonych, jak człowiek
 399 VI  |         gośćmi cynowy dzban, chleby i Jabłka czerwone, a potem zaczął
 400 XI  |                abym sobie przypomniał jabłonie sadów moich w ziemi ojczystéj.~
 401 XV  |              i większą okropność, niż jacy ludzie doznali kiedy: samotność
 402 XIV |            przerażenie zdjęło te ludo jady na widok rzeczy tak pięknéj
 403 X   |            trzy krzyże z najwyższego, jakie było w tym kraju, drzewa,
 404 XVI |               kogo? czy usiadłszy nad jakim miłym domem zapiać w nocy
 405 XIV |        Aniołami rozmawiali, i rzekli: Jakiż jest znak?~A wyciągnąwszy
 406 VI  |               dzień składania daniny.~Jakoż o godzinie poźnéj zajechał
 407 XIII|           ciemnych zatrzymała się nad jamą śmiejąc się głośno, a ciemne
 408 VIII|               a pokażemy wam wilgotną jamę, gdzie żyje ta męczennica
 409 XIII|        umarłéj, i leżała na nich, a w jamie rozeszła się od niéj woń
 410 V   |            ziemi oprócz słońca; i nic jaśniej migającego oprócz gwiazd,
 411 V   |          ciała.~A nie widzieliśmy nic jaśniejszego na ziemi oprócz słońca;
 412 V   |         naszym! albowiem nie w takiéj jasności ubrani są królowie chińscy,
 413 VI  |              jabłoń okryła się wielką jasnością, a owoce na niej stały się
 414 V   |          wróciła.~I obejrzał się duch jasny na wołanie dziecka i powracał
 415 VII |            głośno, a niektórzy z nich jęczą i gadają przez sen:~Jeden
 416 III |             ludzi obcych, nie śmiejąc jednak bić żadne pamiętni na ów
 417 IV  |          niebo smutne i blade.~A przy jednej z onych turm spotkali ludzi
 418 II  |       powiedziałbym wam tajemnicę, że jednych dusze idą w słońce, a drugich
 419 IX  |              usłyszał szczęk wielki w jednym z korytarzów.~Więc obróciwszy
 420 X   |         ocalenie kraju podawał sposób jedyny, iść i ginąć nie broniąc
 421 XIV |               w ciemnościach.~Zawołał Jehowa dwa odwieczne Cherubiny
 422 XI  |               na Boga.~Lecz skoro się jęki podniosły. Anioł siedzący
 423 V   |            wstąpić w ciało człowieka, jęknął jak harfa rozbita i wzdrygnął
 424 IV  |            Szamana, że wskrzeszony ów jęknąwszy umarł na nowo.~Rzekł więc
 425 VIII|          martwy. A myśmy tu postawili jemu ten krzyż drewniany.~A we
 426 XIII|              miły więźniowi i schodzi jeść z jego ręki po złotym promyku
 427 XV  |      przerażenia z ciemnością, a liść jesienny szumiący z wichrami rozumiałem,
 428 VII |              tej jaskini, nawet jęku.~Jeżeliś jest człowiek Boży, odwal
 429 VIII|             ojczyźnie.~I przyszli nad jezioro podziemne, i postępowali
 430 V   |                którzy łowili ryby 'w' jeziorze. A rybacy owi spostrzegłszy
 431 XV  |             cierpiał jak dawniéj: oto język mój rodzinny i mowa ludzka
 432 XIV |              usta ich były otwarte, a języki czarne jak węgiel, a oczy
 433 I   |           gromady wygnańców przemówił językiem ich ziemi: Witajcie!~Oto
 434 II  |            lecz o dzień, który będzie jutrem śmierci waszéj.~A gorsze
 435 VI  |               wiedział i nie myślał o jutrze.~A utrzymywał się z robaczków,
 436 XV  |          słońce wstanie jeszcze, lecz jutrzejsze nie pokaże się nad ziemią.~
 437 VIII|              gdzieniegdzie od światła kagańców.~I rzekł Szaman: Jestże
 438 VII |     najpierwszy.~Więc Szaman wziąwszy kaganiec wszedł do lochu po rozwalonych
 439 XIV |                Nie! Uczynił nas ludem Kaimów i łudem Samojedów... Przeklęty!~
 440 VII |             jest człowiek Boży, odwal kamień; może jeszcze żyje ojciec
 441 VII |               do lochu po rozwalonych kamieniach, a za nim Anhelli i więźniowie.~
 442 V   |      skrzydłami ludzi wysokich, druga kamieniem ludzi topiących się.~Mówię
 443 IX  |               Gdy zaś Już był u końca kary, i zostawało mu zaledwie
 444 XII |              godną litości.~Boże, nie karz ich.~Tak mówił, a jeden
 445 IX  |               aresztant odpowiedział: Karzą jednego z nas.~Zapewne starca,
 446 III |               ruskiej i podług nowego katechizmu.~I pytał dzieci o rzeczy
 447 VII |              rąk pastorał i omdlał.~A kąty pochwycili człowieka Bożego
 448 VII |           zasłonił oczy i podniósłszy kawałek ołowiu z ziemi rzekł: Ten
 449 V   |               Cóż uczynię z tą zgrają kawek? Chceszli abym ciebie uśpił
 450 XI  |             pamiętam.~A nie ma jednéj kawki w powietrzu, która by nie
 451 II  |              Co uczyniłeś, Boże?~Azaż każdemu kwiatowi nie dajesz dokwitać
 452 IX  |          człowieka z brodą siwa.~A za każdym krokiem, gdy się przybliżał,
 453 IV  |          białość wasza i prostota tak każe.~O nieszczęśliwi! oto jeden
 454 XVI |               do ojczyzny twojej!~Czy każesz nam pozdrowić kogo? czy
 455 II  |              z zorzy północnej Anioł, kiedym go wywołał z płomieni? spytajcie
 456 XII |               i wrzaski, i szczękanie kielichów i brudne pieśni; a stanąwszy
 457 V   |        stojącej wody, nad którą rosło kilka wierzb lamentujących i mało
 458 VII |            truciznę ową pożywał.~A po kilku dniach rumieniec ceglany
 459 XI  |             człowiek potępiony.~Kiedy Kimbar wywołał Sybir i postawił
 460 II  |              narodem, który drugi raz kładziony jest w kołysce i spowity;
 461 VII |            łanach, gdzie mu się zboże kłaniało jak panu swemu, i szczęśliwi
 462 VIII|            dwoje małżonków.~Niewiasta klęczała przed mężem i w misie wody
 463 VIII|        którego ona ukochała; albowiem klęknąwszy przed cesarzem błagał o
 464 XI  |               położyć się z wami, nie klnij mnie.~Myślałem, że się smucisz
 465 XII |              wami. Bądźcie potępieni, kłótliwi ludzie.~Wichry rozsiewają
 466 XII |            zimno śniegu ożywiło go, a kobieta owinęła nogi jego włosami
 467 XI  |               mewy, i gnieżdżą się, i kochają się, nie myśląc, że jest
 468 XVI |              Czy każesz nam pozdrowić kogo? czy usiadłszy nad jakim
 469 XV  |              porwanemi strunami... do kogóż mówić będę?...~Ciemność
 470 XV  |        piersią zlęknioną.~Płomieniste koła urodzą się w mózgu moim,
 471 XV  |             gdym usiadał dzieckiem na kolanach u łudzi obcych, to gadałem
 472 VII |             mówił Szaman, otoczyli go kołem nędzarze i rzekli: Dobrze
 473 XII |       łagodnie i po ludzku? Zaprawdę! koło psa nie przeszedł żaden,
 474 XV  |             wiekiem przyszli do chaty kołodzieja i usiedli za jego stołem
 475 XIV |          odwracały się od niebieskich kolorów.~I w zadziwieniu wyrzekli
 476 XII |               biorąca z wody liście i kolory niewinne, boś mi był jak
 477 VII |                   podobny strzaskanej kolumnie.~Lecz przed wichry silnemi
 478 IX  |             starca.~Gdy zaś Już był u końca kary, i zostawało mu zaledwie
 479 VII |             Weź mię i zjedz, jam jest końcem i spokojnością.~Ten ołów
 480 XIII|        wyciągnięte, lecz usiadłszy na końcu łoża płakał.~A oto jakoby
 481 XIII|                Straszliwe światło nie kończyło się nigdy, a huk lodów był,
 482 XVII|             przed nim i przed piersią konia, jak fala zapieniona przed
 483 X   |              tych, co się przebiorą w kontusze i nazywać się będą szlachtą,
 484 V   |              tysiąca kwiatów i zapach konwalii.~Słysząc o tém Anhelli obrócił
 485 VII |             lecz się obudzą.~W innych kopalniach wyją zbrodniarze; lecz ta
 486 VII |             było: na wieki!...~Oto są kopalnie Sybiru!~Stąpaj tu ostrożnie,
 487 I   |         podług zwyczaju w futrach i w koralach, na głowie zaś miał wieniec
 488 XI  |          nawet pocałowania od jéj ust koralowych, choć byłem blisko; jak
 489 XVII|            głowy siwe i na obnażone z koron czoła.~Kto ma duszę, niech
 490 IX  |          Szaman z Anhellim, ujrzeli w korytarzu dwa szeregi ludzi stojących
 491 XVI |              się, czerwone jak ogień.~Korzystały z dnia krótkiego ptaki niebieskie
 492 VII |              twarz, a ciało opadło na kościach jak zmoczone płótno namiotu,
 493 XI  |               o ziemię mówiąc: Precz, kościele zhańbiony.~A płomień z ziemi
 494 XI  |      piastunką jest grobowców, mówiąc kościom: Nie skarżcie się, lecz
 495 III |               rozmawiał.~A przybywszy Kozacy patrzali w zadumieniu na
 496 IV  |        spotkałby się z bratem miłym w krainie niebieskiéj.~Stało się!
 497 XIII|              w Bogu.~Oto ja polecę do krainy twojéj rodzinnéj i obaczę
 498 XV  |             będzie towarzyszem moim i krajem moim.~A oczy moje, jak służebnice,
 499 VIII|           przyszli pod ścianę i przez kratę ujrzeli owych dwoje małżonków.~
 500 IV  |               niektórych więźni przez kraty patrzących się na niebo