Rozdzial

 501 XVI |      wspaniałe słońce; a stanąwszy na kręgu ziemskim, nie podniosło
 502 XV  |              je miesza i przerzuca za kres dobrego?~Ostrzegamy więc
 503 XVI |              matka twoja, lub który z krewnych twoich, i zaczęli płakać
 504 IX  |               brodą siwa.~A za każdym krokiem, gdy się przybliżał, słychać
 505 IX  |        zostawało mu zaledwie dziesięć kroków lub mało więcej, usłyszał
 506 XIV |            zaś żaden pan ziemski, ani króle.~A cóż więc mieliśmy czynić
 507 V   |            twoje i prosiemy cię, bądź królem naszym! albowiem nie w takiéj
 508 VIII|             albowiem dziś są imieniny królewskie i dzień wytchnienia.~Więc
 509 XIII|              A teraz podniosę oczy do Królowy Niebieskiéj i będę się modliła
 510 V   |           przybiegli ku niemu mówiąc: Królu nasz! opuściłeś nas dla
 511 XVI |              ogień.~Korzystały z dnia krótkiego ptaki niebieskie i białe
 512 XIII|              zamieszkali w niej.~A po krótkiem pożyciu, Anhelli przyzwyczajał
 513 XVII|             Nad krwawemi rzekami i na krużgankach pałacowych stoją bladzi
 514 XVII|          miast! Oto lud przeważa!~Nad krwawemi rzekami i na krużgankach
 515 XV  |              rzekł: Poznałem was, nie kryjcie się; Aniołami jesteście.~
 516 XIII|       rozszczepione lodu sklepienie i krzyczały: Naszą jest!~Lecz róża owa
 517 III |            matek naszych.~I wszystkie krzyczéć zaczęły z wielką dumą: My
 518 X   |            owe zmarzłe i skościałe na krzyżu, i przenosili je na dawne
 519 X   |          trzecia na czele swoim miała księdza Bonifata, który chciał kraj
 520 VII |                Ten, o którego pytasz, księdzem był, ja go znałem; spowiadał
 521 III |             Użyję więc przeciwko temu księdzu ognia niebieskiego, aby
 522 VIII|      małżonkiem swoim.~Wielką panią i księżną była, a dziś jest jako służebnica
 523 V   |           wodę i po słupie światłości księżycowej odchodził na południe.~Gdy
 524 XI  |         wyszedłszy stanął przed nim w kształcie jakoby ludzkim, i w ubraniu
 525 XIII|       pamiętał po śmierci, chyba ren, któregom doiła zalewając się łzami.~
 526 X   |                zgodzono się za poradą któregoś z tych, co był z trzeciej
 527 XIV |            tak pięknéj i błyszczącéj, któréj Bóg użył na znak Swego rozgniewania.~
 528 IV  |               obmowy i oszczerstwo, o którem nie wiedział przed śmiercią.~
 529 IV  |          uczynił owe wyznanie winy, o którém słyszeliśmy?~Dlaczego zaparłeś
 530 XII |           stąpanie po śniegu i rzekł: Ktoś nadchodzi? Czy to śmierć
 531 XVII|                aby zakryć pierś przed kulą świszczącą i przed wichrem
 532 II  |              mnie jest Boga.~Lecz nie kuście mnie o cudy; albowiem jesteście
 533 V   |               wioń; jakby woń tysiąca kwiatów i zapach konwalii.~Słysząc
 534 II  |         uczyniłeś, Boże?~Azaż każdemu kwiatowi nie dajesz dokwitać tam,
 535 IX  |           głowę połą szaty swojéj....~l kazał się wynieść duchom
 536 XIII|          obojéj strony końce skrzydeł łabędzich i zawiązała je pod umarłą.~
 537 V   |              Skrzydeł takich nie mają łabędzie przelatujące w maju przez
 538 XII |         Ostyjaka, i obszedł się z nim łagodnie i po ludzku? Zaprawdę! koło
 539 XI  |              i zapomnienie?~Ręce moje łamały hostiją, a teraz je wyciągnę
 540 V   |              którą rosło kilka wierzb lamentujących i mało sosen.~A Szaman ujrzawszy
 541 VII |              wichrem pada na ziemię i łamie się!..... podobny strzaskanej
 542 XV  |            pracować dla braku oliwy w lampie wieczornéj.~A wzrok mój,
 543 VII |             którą miłował sercem, i o łanach, gdzie mu się zboże kłaniało
 544 VII |            ojczyzny i pełna cichości.~Łańcuch, co tu szczęka, smutny ma
 545 IX  |                słychać było uderzenie łańcucha, i szczęk drugi wychodzący
 546 IX  |             szeregi ludzi stojących z łańcuchami w ręku, każdy w postawie
 547 IX  |          święta Boskiego, pędzą przez łańcuchy.~A udawszy się na miejsce
 548 VII |           ojciec, jak pies, co położy łapy na kości i gniewny jest.~
 549 V   |              pustych i pod szumiącemi lasami Syberyi; spotykając ludzi
 550 XV  |              A wzrok mój, jak gołębie latające po nocy, które się tłuką
 551 XI  |         świecie.~A teraz przestań być latarnią grobu własnego, i zrzuć
 552 XV  |              jak wierne sługi idące z latarniami przed panem.~I wyciągnę
 553 VIII|            ognia.~A oto przed siedmią laty ogarnął go pewnej nocy duch
 554 I   |               gromadę ptaków czarnych lecącą z północy.~Za ptakami zaś
 555 XVI |              i tylko jeszcze najwyżéj lecące ptaki świetniały na szafirowem
 556 X   |            się będą szlachtą, jakby z Lechem na nowo przybyli do kraju
 557 XVII|             na koniu, zbrojny cały, i leciał z okropnym tententem.~Śnieg
 558 XVI |       ciemnością, i wielkiemi tłumami leciały jęcząc.~Więc spojrzał na
 559 XVI |           Anhelli i zawołał: Gdzie wy lecicie, o mewy?~I zdawało mu się,
 560 XVI |       usłyszał głos odpowiadający mu: Lecimy do ojczyzny twojej!~Czy
 561 XII |               morzu, bo będziecie się lękać sami siebie.~A śnieg ten
 562 III |             ku dzieciątkom rzekł: Nie lękajcie się; Bóg z wami.~Ogień przestraszył
 563 XIII|               i toną w promieniach.~A lękała się zmazać słowami nieczystemi
 564 XV  |               młodzieńców.~Po wietrze lekkim, który szedł od nich, poczuł,
 565 V   |            wołanie dziecka i powracał leniwo po złotej fali wlekąc po
 566 VII |        niepoświęconej mogile?~Wszakże lepiej jest umierać w gromadce
 567 X   |            Równość! - a ten, co był z lewéj, krzyczał: Krew! - wiszący
 568 VII |           umarłych leżało w bliskości leżąc jedni na drugich.~I spojrzawszy
 569 XIII|               białe piersi umarłéj, i leżała na nich, a w jamie rozeszła
 570 VII |              a czworo innych umarłych leżało w bliskości leżąc jedni
 571 XI  |           jedną z czaszek tych, które leżały odkryte; a w niéj było rodzeństwo
 572 XIII|               była w smutnym parowie, leżeć pragnie, rzekła: Czemże
 573 XV  |               za jego stołem w cieniu lip pachnących.~Lud wasz wtenczas,
 574 XV  |           przerażenia z ciemnością, a liść jesienny szumiący z wichrami
 575 XIII|           była sługą i uściełała łoże liściami i doiła reny wieczorem a
 576 XIII|                i położyła się na łożu liścianem pomiędzy renami swojemi,
 577 XII |             jak lilija biorąca z wody liście i kolory niewinne, boś mi
 578 XIII|             więc tu umierał ąca mówić litanije do Matki Chrystusowéj, i
 579 XVII|                a na niej trzy ogniste litery paliły się.~I przyleciawszy
 580 II  |          miłość serdeczną dla ludzi i litość.~A obróciwszy się do gromady
 581 IX  |               jakoby dane przez ludzi litośnych.~Lecz starzec odebrawszy
 582 VII |             mówi: Żałuję was.~Gdy się litował Szaman, weszli strażnicy
 583 XIII|             kończyło się nigdy, a huk lodów był, jakoby głos Boży odzywający
 584 V   |      wieczerzę i pościelemy ci łoże w łodzi.~Usiadł więc Szaman na ziemi,
 585 XVII|             jak fala zapieniona przed łodzią. ~A w ręku rycerza była
 586 XIII|              znalazłszy pustą chatę w lodzie wykutą, zamieszkali w niej.~
 587 XII |              włosami i trzymała je na łonie.~I otworzywszy oczy starzec,
 588 X   |          gromady; wszakże nie wybrani losem, lecz z własnej woli. Nie
 589 V   |              gromadę Sybirców, którzy łowili ryby 'w' jeziorze. A rybacy
 590 XIII|         miejsce te, gdzie stało twoje łóżeczko dziecinne, mała niegdyś
 591 XIII|        piękniejsza.~A oto patrzaj nad łożem mojem, ta szyba lodu słońcem
 592 XIII|           wygnankę, i położyła się na łożu liścianem pomiędzy renami
 593 XIV |      straszliwe przerażenie zdjęło te ludo jady na widok rzeczy tak
 594 XII |            ojczyzny?~Oto obraziliście ludy téj ziemi, i z oszczepami
 595 VI  |         rozmowę o dawnych czasach i o ludziach już umarłych.~Nie wiedział
 596 V   |     wywoławszy z ciała pokazał ją tym ludziom.~Anhelli odpowiedział mu:
 597 XV  |             język mój rodzinny i mowa ludzka zostanie we mnie jak harfa
 598 VIII|            czarną wodą, co z łez jest ludzkich? czy o tym proroku dumasz,
 599 XII |               się z nim łagodnie i po ludzku? Zaprawdę! koło psa nie
 600 I   |        gałęzistemi rogami i ludzie na łyżwach niosący oszczepy; był to
 601 VII |              choć westchnął.~A jeżeli macie serce, żałujcie go, bo go
 602 I   |             pocieszał.~I dziwiono się mądrości jego; mówiąc: Oto jéj zapewnie
 603 I   |              chcieli, aby je nazywano mądrymi, i zostawali w bezczynności
 604 XIII|        zbrodnię wielką, a nawet krwią mając zmazane ręce.~I dziwił się,
 605 V   |               łabędzie przelatujące w maju przez ziemię naszą.~A nawet
 606 XIII|             twoje łóżeczko dziecinne, mała niegdyś kołyska twoja.~Ty
 607 III |            się wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka; szczekając
 608 II  |           myślą ludzie podli i ludzie małego serca.~Rzekły więc do Szamana
 609 IV  |             plewy wasze zlatywali się maleńcy wróblowie świergocąc o rzeczach
 610 XIII|               się, że skarga jéj była maleńką i skarżącą się jak płacz
 611 III |              każąc czystość dusz tych maleńkich?~Oto zapomniały już płakać
 612 IV  |            dla narodu, a tylko ludzie mali trwają w stałości.~Ta więc
 613 VIII|            gdzie żyje ta męczennica z małżonkiem swoim.~Wielką panią i księżną
 614 VIII|             kratę ujrzeli owych dwoje małżonków.~Niewiasta klęczała przed
 615 II  |              o życiu i o śmierci? Oto mamy między sobą księży, do nich
 616 X   |       odwrócił głowy, aby spojrzćć na martwe i umęczone. Zorza je czerwieniła,
 617 XVII|               Eloe usiadła nad ciałem martwego.~I uradowała się, że serce
 618 IV  |               wybrały, a znalazły nas martwémi.~Tak mówiąc spojrzał Szaman
 619 XIV |            imię Chrystusa i poupadali martwi.~ ~
 620 II  |       przyszłe pokolenia będą z ludzi martwych.~A to, o czem pomyślicie,
 621 XI  |              o Anielicy téj i wnuczce Maryi Panny... jak zgrzeszyła
 622 VII |             gadają przez sen:~Jeden o matce swojej, drugi o siostrach
 623 III |              zapomniały już płakać po matkach swoich i tu się wdzięczą
 624 XI  |               ptakowi Boga.~Ja znałem matkę jego matki, gdzież jest?
 625 VIII|          wilgotną jamę, gdzie żyje ta męczennica z małżonkiem swoim.~Wielką
 626 X   |            się czerwone i te krzyże z męczennikami.~Wtenczas strach jakiś ogarnął
 627 X   |              zaś da to, czego żądają: męczeństwo.~Lecz nim przyszło do walki,
 628 XV  |         piekle.~Czemużem się targał i męczył dla rzeczy będącéj szaleństwem?
 629 IV  |            przeszłości twojéj? Czy ci mękami odebrano rozum i pamięć?
 630 XV  |               milijona ludzi, a potem mękę milijona tych. którzy są
 631 XVII|            ciałem zmarłego, z gwiazdą melancholiczną na rozpuszczonych włosach.~
 632 V   |           chorobą zgubną, mówię: jest melancholija i zamyślenie się zbytnie
 633 V   |        rzeczach duszy.~Dwie są bowiem melancholije: jedna jest z mocy, druga
 634 II  |             umierając oddam mu ciężar mer, i większy ciężar, niż mogą
 635 XI  |              ją matka moja, a dzisiaj mewa w téj czaszce uwiła gniazdo
 636 XIV |               Pana, i zeszli w krainę mglistą ukrywszy w sobie światłość.~
 637 III |               Powiedz! nie przebrałże miary ten ksiądz zasiewając złe
 638 XVII|         narody! Oto z trupów są bruki miast! Oto lud przeważa!~Nad krwawemi
 639 X   |            ogniste wystrzeliły z niej miecze; a wszystko stało się czerwone
 640 II  |             głód, nędzę i smutek.~Ale miejcie nadzieję; bo nadzieja przejdzie
 641 VIII|        proroka, którego ta skała była miejscem ulubioném i te wody miłemi
 642 VII |            niego poświęcenie na rynku miejskim i wypuścił z rąk pastorał
 643 XIV |        ziemski, ani króle.~A cóż więc mieliśmy czynić z wnętrznościami
 644 XV  |               sercach ludzi, który je miesza i przerzuca za kres dobrego?~
 645 XI  |               tę białą ziemię, jam tu mieszkał; widzicie kości te   ja
 646 XII |           pójdź na północ, znajdziesz mieszkanie w śniegu i spokojność. A
 647 V   |          oprócz słońca; i nic jaśniej migającego oprócz gwiazd, które są
 648 XV  |         powiada sobie: Oto mnie rzecz miła czeka o południu i weselić
 649 XII |             idą panami.~A zaś Anhelli milczał, bo miał serce pełne łez
 650 XV  |              się nauczył w samotności milczenia?~I rzekli mu ci młodzieńcy:
 651 X   |                Wiara!~I tłumy stały w milczeniu pod krzyżami czekając, co
 652 VIII|          miejscem ulubioném i te wody miłemi mu były.~Człowiek to był
 653 XV  |              jaki, a może żywot i los milijonów?~Możeś jest wybrany na ofiarę
 654 II  |          żyjecie i dlaczego się rodzą milijony dusz nowych i na jaki cel
 655 VII |            domie swoim i o téj, którą miłował sercem, i o łanach, gdzie
 656 XI  |            będąc jeszcze dzieckiem.~A miłowałem ją w czystości serca mego;
 657 XIII|          pajączkiem nawet, który jest miły więźniowi i schodzi jeść
 658 VIII|               wielkie echo od wybuchu miny, i powtarzało się nad głowami
 659 XII |            spokojność. A będziesz żył mlekiem renów.~Weź z sobą tę niewiastę,
 660 XI  |               myślę o niéj, i o mojéj młodości.~Bo oto byłem przy niéj
 661 XV  |           matki mojéj była mi siostrą młodsza.~Oto mię w kołysce owionęła
 662 VI  |              które mu się zdarzyły za młodu; lecz o dniu wczorajszym
 663 XI  |             same, które mnie widziały młodym i szczęśliwym?~Dlaczegoż
 664 II  |           gromady rzekł: Odejdę z tym młodzieńcem, abym mu pokazał wiełe rzeczy
 665 XV  |       zbliżających się ku sobie dwóch młodzieńców.~Po wietrze lekkim, który
 666 XI  |           boleśnie; ale poznawszy, że młodzieniec żyje, ucieszył się.~Wziął
 667 VII |              tych, co szli na pracę z młotami, zapytał jednego z nich
 668 IV  |       wróblowie świergocąc o rzeczach mniejszej wagi.~Przebacz mi, że was
 669 I   |        nieżywych zamiast korony.~Więc mocarz ów przybliżywszy się do
 670 XIII|              się od niéj woń różana i mocna.~Nie śmiał więc Anhelli
 671 XIII|        Królowy Niebieskiéj i będę się modliła do Niéj.~Zaczęła więc tu
 672 X   |              który chciał kraj zbawić modlitwą i na ocalenie kraju podawał
 673 XIII|             je na paszę.~Serce jej od modlitwy ciągłej stało się pełne
 674 VIII|              którzy nie widzą słońca. Módlmy się.~I podniósłszy oczy
 675 XI  |       nazwiskiem rodu twojego, bo nie mógłbyś zasnąć, choć jesteś umarłym,
 676 I   |           wielki smutek, albowiem nie mogli zapomnieć, że są wygnańcami
 677 II  |              płomieni? spytajcie ludu mojego.~Na moje słowo ten śnieg
 678 III |        płaszczem i wysypał was z poły mojej przed Panem Bogiem?~Odpowiedziały
 679 XI  |               mi co zarzuci i grobowi mojemu? Oto umarłem i zapomniano
 680 II  |                które czynił? Jam jest Mojżesz między sybirskim ludem,
 681 II  |   odpowiedział Szaman: Słyszeliście o Mojżeszu i o cudach, które czynił?
 682 VIII|               rzekł Szaman: Jestże to morze Genezaretańskie Polaków?
 683 XII |                A śnieg ten stanie się morzem, a fala jego zieloną będzie,
 684 XII |          okropniéjszą niż są burze na morzu, bo będziecie się lękać
 685 VI  |               pod jabłonią, a nic nie mów do tych, co trzęsą drzewem,
 686 XV  |              oto język mój rodzinny i mowa ludzka zostanie we mnie
 687 VII |             echa, i jedne echo, które mówi: Żałuję was.~Gdy się litował
 688 IV  |       Zaszkodziłeś nam; albowiem dziś mówią do nas ludzie obcy: Oto
 689 VIII|       obłąkanym i godnym śmiechu. Cóż mówicie na to?....~A obróciwszy
 690 XII |              będą przeklęte, co wasze mowy i rady do ojczyzny zaniosą.
 691 XV  |           może żywot i los milijonów?~Możeś jest wybrany na ofiarę spokojną,
 692 XV  |         Płomieniste koła urodzą się w mózgu moim, i staną przed oczyma,
 693 IV  |               rzekł: Witaj, człowieku możny niegdyś w radzie i jeden
 694 VI  |           masz jabłoń owocami okrytą, muszę z niéj wziąść dziesięcinę.~
 695 X   |               gromady; a każda z nich myślała o zbawieniu ojczyzny!~Więc
 696 XI  |               z wami, nie klnij mnie.~Myślałem, że się smucisz za Wzgardę
 697 XI  |               łzy mię zalewają, kiedy myślę o niéj, i o mojéj młodości.~
 698 I   |              bezczynności mówiąc: Oto myślémy o zbawieniu ojczyzny; ujrzeli
 699 VIII|         powiedziawszy upadł martwy. A myśmy tu postawili jemu ten krzyż
 700 V   |             odpowiedział mu: Czyń jak n się podoba, jestem w twojéj
 701 I   |             zapewnie od ojców naszych nabył, a słowa jego są od przodków
 702 XV  |               mnie wołając: Ciemności nadchodzą! Na cóż wam przerażać tego,
 703 XII |               po śniegu i rzekł: Ktoś nadchodzi? Czy to śmierć stąpa głośno?~
 704 XIII|         jestże to Anioł złoty stojący nade mną?~Reny wyciągają mech
 705 V   |          tracisz nadzieję.~Tak mówiąc nadeszli na gromadę Sybirców, którzy
 706 II  |              Ale miejcie nadzieję; bo nadzieja przejdzie z was do przyszłych
 707 XVII|         rozpuszczonych włosach.~I oto nagle z płomienistej zorzy wystąpił
 708 XV  |                Jestże jaki zły duch w najczystszych sercach ludzi, który je
 709 X   |              gromadzie rycerzy; a kto najdłużéj żyć będzie, przy tym zwycięstwie.~
 710 IV  |            niegdyś w radzie i jeden z najmędrszych.~Cóż więc przywiodło ciebie
 711 VII |           ujrzeli widok! Oto na ciele najmłodszego syna leżał ojciec, jak pies,
 712 X   |         gromad wodzowie, lecz jedni z najmniejszych.~Kiedy więc cieśle postawili
 713 VII |                A przeklęty, kto przed najmniejszym wichrem pada na ziemię i
 714 X   |       drzewach przybijmy po jednemu z najmocniejszych w każdej gromadzie rycerzy;
 715 XI  |            zamieszkały w tem, co jest najpiękniejszego, -a opuściły ludzi.~A wieszli,
 716 VII |               w nią nie śmiał wstąpić najpierwszy.~Więc Szaman wziąwszy kaganiec
 717 XIV |        Odpowiedział im na to człowiek najstarszy: Zaprawdę, że ofiarą naszą
 718 XVI |               ziemią, i tylko jeszcze najwyżéj lecące ptaki świetniały
 719 X   |         Postawiono więc trzy krzyże z najwyższego, jakie było w tym kraju,
 720 III |             kosze z chlebem i mógł je nakarmić; a były głodne.~Więc obróciwszy
 721 III |           przeciwko Duchowi świętemu, nakazując nawet rzeczy podobne zbrodniom,
 722 IX  |              spojrzawszy na Anhellego nakrył mu głowę połą szaty swojéj....~
 723 XIII|               w nie ubrała, i podobne namiotowi biednego pielgrzyma.~I dziwił
 724 VII |          kościach jak zmoczone płótno namiotu, oczy zaś miał błyszczące.~
 725 XII |    umierającym panem, zadziwione oczy napełnił wielkiemi łzami; i odwrócił
 726 XII |            Wielkanoc i krzyż czerwony napiszecie na waszych wrotach, lecz
 727 VI  |        zajechał przed chatę celnik, i napiwszy się ze dzbana dopomniał
 728 IX  |               I ujrzeli postępujących naprzód dwóch żołnierzy z lampami,
 729 XI  |            łzy, która wylana była nad narodami.~Gdzie indziéj napisano
 730 II  |          dobył z mogiły i uczynił was narodem, który drugi raz kładziony
 731 XVII|            ogniu.~Oto zmartwychwstają narody! Oto z trupów są bruki miast!
 732 XI  |                myśląc: że oto już nie narodzę się raz drugi.~Wszak rodzić
 733 IV  |            jest, gdy ludzie pierwsi w narodzie uznają błąd swój nie spodziewając
 734 XII |                Wichry rozsiewają dębu nasiona i roznoszą je po ziemi,
 735 X   |               postawmy trzy krzyże na naśladownictwo męki Pana naszego, i na
 736 V   |     przybiegli ku niemu mówiąc: Królu nasz! opuściłeś nas dla ludzi
 737 XIV |               czynić z wnętrznościami naszemi, i z gniazdem węży, które
 738 XI  |           nigdzie szedł na wzgórze.~A natrafiwszy ciało Anhellego spotknął
 739 XV  |               anielskie w przyszłości natrętnemi są, a obojętny jestem na
 740 VII |             nędzarze i rzekli: Dobrze nauczasz, jesteś człowiekiem z serca,
 741 XV  |            się ze smutkiem, który się nauczył w samotności milczenia?~
 742 VII |           dawać należy, bo ich więcej nauczyło nieszczęście; ani nadziei
 743 VII |          którzy nie widzą słońca.~Ani nauk im dawać należy, bo ich
 744 V   |               na rynku.~Nie jestże to nauka dla ludzi, i dla tych, którzy
 745 XI  |           które były dawniéj, oto się nawiet kości we mnie odnowiły,
 746 XIV |           świeża! A na to zaś Anieli:~Nawróćcie się, rzekli: i proście Boga!
 747 XI  |           Anhelli wołając: Powiedz mi nazwiska tych ludzi, którzy tu spoczywają
 748 XI  |             powiem ci, co się stało z nazwiskiem rodu twojego, bo nie mógłbyś
 749 I   |            zaś Szamanem, tak albowiem nazywa lud sybirski królów i księży
 750 VI  |     utrzymywał się z robaczków, które nazywają czerwcem; i z nich płacił
 751 II  |            ludzie w szczęściu, ale je nędza przemieni w ludzi złych
 752 XIII|              na wysokościach do ludzi nędznych i opuszczonych.~A długi
 753 XV  |              Lecz okropności ziemi są niczem, zgryzota moja dla ojczyzny
 754 X   |         śniegowém, odezwał się głos z nieba jakoby wicher, pytając:
 755 XIII|              zachodziło, lecz biegało niebem, jak koń w zawodzie z płomienistą
 756 VIII|             młoda i piękna jak anieli niebiescy.~Tych dwoje ludzi byli cesarscy.~
 757 III |          przeciwko temu księdzu ognia niebieskiego, aby go spalić, i stracę
 758 IX  |              kazał się wynieść duchom niebieskim, a otworzywszy oczy Anhelli
 759 X   |             owi w szopie śniegowéj, w niebytności Szamana kłócić się zaczęli
 760 XIII|             lękała się zmazać słowami nieczystemi mówiąc: Oto nas dwoje na
 761 III |              szli przy blasku gwiazd.~Niedaleko więc zaszedłszy ujrzeli
 762 VIII|              ciała.~A oto utraciliśmy niedawno naszego proroka, którego
 763 III |               I pytał dzieci o rzeczy niegodne, a pacholęta odpowiadały
 764 VIII|            jako służebnica żebraka.~A niegodzien jest litości ten, którego
 765 XIII|            zachód słońca; albowiem od niejakiego czasu, zaczęły się noce
 766 IX  |              na gwiazdy, pocieszywszy niektóre więźnie, usłyszał szczęk
 767 IV  |              turmy.~I widzieli twarze niektórych więźni przez kraty patrzących
 768 I   |               jakiś czas był pomiędzy niémi wielki porządek i wielki
 769 V   |   spostrzegłszy Szamana przybiegli ku niemu mówiąc: Królu nasz! opuściłeś
 770 VII |              Kto wie, jaki jest sen w niepoświęconej mogile?~Wszakże lepiej jest
 771 XII |         gwiazdami, przemówił starzec: Nieście mnie blisko grobowców, bo
 772 XV  |              jestem czysty na duszy i nieskalany żadnym grzechem podłym -
 773 XIII|            śmierci, to mi powiedz, bo niespokojna jestem, choć mam nadzieję
 774 IV  |          wasza i prostota tak każe.~O nieszczęśliwi! oto jeden na cmentarzu
 775 I   |       opuszczę; albowiem wy jesteście nieszczęśliwsi.~Mówił jeszcze dłużej starzec
 776 VIII|          mówił ten człowiek; albowiem nieszczęśliwszą jest od nas ta niewiasta,
 777 I   |            znałem ojców waszych także nieszczęśliwych i widziałem, jak żyli bogobojnie
 778 I   |           stanu.~A rząd dostarczył im niewiast, aby się żenili, albowiem
 779 XII |          mlekiem renów.~Weź z sobą tę niewiastę, i niech ci ona będzie siostrą;
 780 XV  |          ciebie z woli Boskiéj, że za niewiele godzin umrzesz... przeto
 781 XI  |         zobaczył Anioła podobnego téj niewieście, którą kochałem z całéj
 782 XII |        biorąca z wody liście i kolory niewinne, boś mi był jak syn dobry.~
 783 XIII|               spojrzała na nie oczyma niewinnego Aniołka.~Ciemne więc owe
 784 XIII|              i skarżącą się jak płacz niewinnéj dzieciny, kiedy zazdrościła
 785 VIII|         zapadły... lecz nowonarodzeni niewinnemi są. Zlituj się. Boże!~A
 786 X   |          nasze wiary ci ludzie ginęli niewinni?~I przeraziły się zgraje
 787 X   |               zaczęły być między sobą niezgodne w duchu, i kłócić się poczęły
 788 I   |              zaś miał wieniec z wężów nieżywych zamiast korony.~Więc mocarz
 789 XI  |         szukał go oczyma i nie widząc nigdzie szedł na wzgórze.~A natrafiwszy
 790 XII |            powróci, będzie płakał nad nimi; dlaczegóż brać zemstę z
 791 I   |            rogami i ludzie na łyżwach niosący oszczepy; był to cały lud
 792 IV  |             onych turm spotkali ludzi niosących trumny i zatrzymał je Szaman
 793 III |                ROZDZIAŁ III~A oto raz nocą, obudził Szaman Anhellego
 794 XII |              chodź ze mną. A ta mu do nóg upadła mówiąc: Aniele mój!~
 795 XII |              żaden, nie uderzywszy go nogą jak węża. O ludzie bez pamięci
 796 VII |             krzyżem w ręku i z bosemi nogami; a gdy był ogień, przed
 797 VI  |              Nie wiedział zaś nic, że nowe pokolenie w Polszcze i nowi
 798 III |          nowéj wiary ruskiej i podług nowego katechizmu.~I pytał dzieci
 799 XII |               Szamana, wiedząc, że za nowemi idą panami.~A zaś Anhelli
 800 VIII|             nami jest zapadły... lecz nowonarodzeni niewinnemi są. Zlituj się.
 801 II  |               się rodzą milijony dusz nowych i na jaki cel dane jest
 802 XII |        przeklinania; a jeden wziąwszy nóż wraził go w piersi Szamana,
 803 XIII|             krainy twojéj rodzinnéj i obaczę dom twój, sługi twoje i
 804 V   |         wlekąc po niéj końce skrzydeł obcisłych ze smutku.~A gdy mu rozkazał
 805 IV  |              dziś mówią do nas ludzie obcy: Oto przewodnicy wasi zapierają
 806 V   |         zawołać duszę, aby wróciła.~I obejrzał się duch jasny na wołanie
 807 XI  |             przepraszał go Anhelli za obelgę kości jego mówiąc: Oto ja
 808 X   |     zawieszono na krzyżach ludzie owe obłąkane, i przybito im ręce ćwiekami;
 809 VIII|               pod nim, był wariatem i obłąkanym i godnym śmiechu. Cóż mówicie
 810 XI  |             Sybir i postawił go przed obliczem sejmu bladego, mówiąc: Oto
 811 IV  |            bom nie wiedział, że mówię obmowę i oszczerstwo.~Oto widziałem
 812 IV  |          Anhelli, powtarzając ludzkie obmowy i oszczerstwo, o którem
 813 VIII|            przed mężem i w misie wody obmywała jego nogi; powracał bowiem
 814 XVII|            pioruny na głowy siwe i na obnażone z koron czoła.~Kto ma duszę,
 815 IX  |         lampami, a we środku za niemi obnażonego po pas człowieka z brodą
 816 VI  |                Stary więc ów człowiek obnażył się ze wszystkiego, aby
 817 XII |            ziemi Anhelli, i udali się oboje na północ, a za niemi szli
 818 XIII|           śpiącą, podłożyła pod nią z obojéj strony końce skrzydeł łabędzich
 819 XV  |          przyszłości natrętnemi są, a obojętny jestem na wieczność, a nawet
 820 I   |         wygnańce na ziemię sybirską i obrawszy miejsce szerokie, zbudowali
 821 XII |         którzy nie mają ojczyzny?~Oto obraziliście ludy téj ziemi, i z oszczepami
 822 V   |       konwalii.~Słysząc o tém Anhelli obrócił się do Szamana i rzekł:
 823 XII |             was kiedy kto Ostyjaka, i obszedł się z nim łagodnie i po
 824 XIII|               długie i podobne szacie obszernej, kiedy się w nie ubrała,
 825 VII |           teraz przez sen... lecz się obudzą.~W innych kopalniach wyją
 826 XVI |           pieśń nieszczęścia?~Aby się obudziła matka twoja, lub który z
 827 XVII|      uradowała się, że serce jego nie obudziło się na głos rycerza i że
 828 VI  |              więcéj.~I gołębie śpiące obudziły się myśląc, że już jest
 829 X   |             kraj zbawić modlitwą i na ocalenie kraju podawał sposób jedyny,
 830 IV  |               wiedział, że śmierć nas ochrania od smutków, które już się
 831 VI  |       barskich... ostatni.~Chata jego ocieniona szeroką jabłonią i pełna
 832 XIV |               Tak mówił ów człowiek i ocierał usta, na których była krew
 833 III |              go spalić, i stracę go w oczach dzieciątek.~A skoro wyrzekł
 834 XII |               piersi Szamana, mówiąc: Oczarowałeś nas.~Upadł starzec na ręce
 835 X   |            zagładę grzechów. Krzyż je oczyścił.~Tak mówiąc zdejmowali owe
 836 V   |                      ROZDZIAŁ V~I tak odbywali Szaman z Anhellim wędrówkę
 837 V   |         słupie światłości księżycowej odchodził na południe.~Gdy więc już
 838 XII |       potwierdzili to zgodnie mówiąc: Odczaruj nas, albo cię ukarzemy śmiercią.~
 839 XI  |          zmartwychwstawać; trumna nas odda, lecz nie spojrzy na nas
 840 XV  |           ofiara duszy przyjętą jest, oddaję ją, i zgadzam się, aby umarła.~
 841 II  |               słońce, a drugich dusze oddalają się od słońca na ciemne
 842 II  |              go jak syna, a umierając oddam mu ciężar mer, i większy
 843 VII |               śpiącymi. Słyszysz? oto oddychają głośno, a niektórzy z nich
 844 IV  |     przeszłości twojéj? Czy ci mękami odebrano rozum i pamięć? Coźeś uczynił!~
 845 IX  |               litośnych.~Lecz starzec odebrawszy je upadł krzyżem na ziemi
 846 II  |      obróciwszy się do gromady rzekł: Odejdę z tym młodzieńcem, abym
 847 III |         uśmiechając się...~I nie mógł odejść, bo mu jedna dziecina usnęła
 848 XIII|      skrzydłami, wstawszy na księżyc, odeszła.~Wrócił więc Anhelli do
 849 X   |           wysokiem wzgórzu śniegowém, odezwał się głos z nieba jakoby
 850 III |              na owe dzieło; i zaczęli odganiać dzieciątka od ludzi obcych,
 851 X   |               siekiery, wyszła w pole odgrażając się, że u pierwszych dowié
 852 VI  |        przestrachu i wsiadłszy na wóz odjechali.~A Szaman zawoławszy Anhellego
 853 II  |           unieść inni; aby w nim było odkupienie.~I pokażę mu wszystkie nieszczęścia
 854 VIII|              Cię, aby nasza męka była odkupieniem.~A nie będziemy Cię już
 855 VII |         będziecie żałowani.~Cóż więc! odmówią nam poświęconego cmentarza?
 856 XI  |              się nawiet kości we mnie odnowiły, a ja zawsze pamiętam.~A
 857 XI  |       skarżcie się, lecz spijcie!~Ona odpędza reny, kiedy przyjdą mech
 858 IV  |        wskrzeszał tych, którzy śpią i odpoczywają.~
 859 III |               gnanych na Sybir, które odpoczywały przy ogniu.~A we środku
 860 XV  |               przyszłości.~I rzekł im odpowiadając Anhelli: Zaprawdę, urągacie
 861 XVI |             jęku ptaków usłyszał głos odpowiadający mu: Lecimy do ojczyzny twojej!~
 862 V   |              pytania, na które Szaman odpowiadał z uśmiechem, bo były błahe.~
 863 III |          rzeczy niegodne, a pacholęta odpowiadały mu przymilając się, albowiem
 864 XVII|            budź go.~Jam jest w części odpowiedzialna, że serce jego nie było
 865 III |             mojej przed Panem Bogiem?~Odpowiedziały mu dzieciątka: Weź nas i
 866 II  |               Szaman; i nie śmieli mu odpowiedzieć wygnańce; lecz przyrzekli
 867 III |               wielką dumą: My Polaki, odprowadź nas do ojczyzny i do matek
 868 XIII|         pochowam litośnie; moją jest.~Odszedłszy więc Anhelli do jamy, wziął
 869 VII |           Jeżeliś jest człowiek Boży, odwal kamień; może jeszcze żyje
 870 VIII|        zmartwychwstali, lecz nie mogą odwalić mogiły! i to powiedziawszy
 871 XIII|           drzwi, które były z lodu, i odwaliwszy bryłę wyszedł na księżyc.~
 872 XIV |      ciemnościach.~Zawołał Jehowa dwa odwieczne Cherubiny przed tron Swój,
 873 XIV |          ziemia zaczyna się od słońca odwracać i zasypia w ciemnościach.~
 874 XIV |               ich jakoby szklanne nie odwracały się od niebieskich kolorów.~
 875 II  |             nawet Bóg od ciał waszych odwróci robaki, i ubierze was w
 876 XIII|           lodów był, jakoby głos Boży odzywający się na wysokościach do ludzi
 877 XI  |      spoczynku.~A powstawszy Anhelli, oglądał się wokoło i spuścił przed
 878 X   |             chciał ziemię podzielić i ogłosić wolność chłopów, i równość
 879 VIII|             śmierci?~Gorąco krwi jest ogniem ofiary, a ofiara są chęci
 880 XVII|           daléj!~I poleciał ów rycerz ognisty z szumem, jakoby burzy wielkiéj;
 881 X   |         zadziwili się postrzegłszy na ognistych niebiosach trzy czarne krzyże,
 882 XIII|              mówiąc: Oto nas dwoje na ogromnéj pustyni, więc nas Bóg pewnie
 883 II  |             będziecie piękni.~Tak jak ojcowie wasi, którzy są w grobach;
 884 XV  |             kołysce owionęła woń krwi ojcowskiéj, i wyrosłem z twarzą smutną
 885 IX  |            wołając jeden i drugi: Mój ojcze!...~I odwrócił się Szaman,
 886 XI  |          jabłonie sadów moich w ziemi ojczystéj.~Tak skarżył się - i przepraszał
 887 XI  |              że jest jaka piękniejsza ojczyzna.~Tak mówił i podniósł jedną
 888 VII |            Oto już nie będziemy cudów okazywać, ani mocy Bożej, która w
 889 XII |                a stanąwszy Szaman pod oknami słuchał, nim wszedł do tej
 890 XII |               dom wasz ginącym będzie okrętem.~Wyostrzcie wasze topory,
 891 X   |              a była wielka ciemność i okropne milczenie.~Aż o północy
 892 XV  |             ciemność zimową i większą okropność, niż jacy ludzie doznali
 893 XV  |               człowiek obłąkany.~Lecz okropności ziemi są niczem, zgryzota
 894 VII |               Anhelli i więźniowie.~I okropny ujrzeli widok! Oto na ciele
 895 XVII|              zbrojny cały, i leciał z okropnym tententem.~Śnieg szedł przed
 896 VI  |       człowiek spokojny.~A oto jabłoń okryła się wielką jasnością, a
 897 VI  |               Oto masz jabłoń owocami okrytą, muszę z niéj wziąść dziesięcinę.~
 898 XV  |          przestają pracować dla braku oliwy w lampie wieczornéj.~A wzrok
 899 VII |            oczy i podniósłszy kawałek ołowiu z ziemi rzekł: Ten ołów
 900 VII |             wypuścił z rąk pastorał i omdlał.~A kąty pochwycili człowieka
 901 IV  |              i blade.~A przy jednej z onych turm spotkali ludzi niosących
 902 VII |          wyszedł mu na twarz, a ciało opadło na kościach jak zmoczone
 903 XI  |            moim tronie, i na biskupim oparty pastorale, modląc się za
 904 V   |              a Szaman rzekł: Prawda - opętanyś jest przez Anioła.~Cóż więc,
 905 XIII|            prosić Go będziemy, to nie opuści nas.~Przyszedł więc dzień
 906 VI  |               Szaman płacz w Anhellim opuścił rybaków i odszedł w pustynie.~
 907 XI  |             jest najpiękniejszego, -a opuściły ludzi.~A wieszli, kto to
 908 VIII|           jest Anioł dobry, który nas opuszcza w godzinie śmierci?~Gorąco
 909 XIII|      Umiłowałam ciebie, bracie mój, i opuszczam.~A powiedziawiszy, gdzie
 910 I   |              zostanę z wami i lud mój opuszczę; albowiem wy jesteście nieszczęśliwsi.~
 911 XIII|      wysokościach do ludzi nędznych i opuszczonych.~A długi smutek i tęsknoty
 912 XVII|               ich ulatują z głów, jak orły niebieskie, i czaszki królów
 913 III |          węgiel siedzący na siodle do ostatka.~A oto na owem próchnie
 914 VII |            kopalnie Sybiru!~Stąpaj tu ostrożnie, bo ta ziemia brukowana
 915 XV  |            przerzuca za kres dobrego?~Ostrzegamy więc ciebie z woli Boskiéj,
 916 XII |             Spotkałże z was kiedy kto Ostyjaka, i obszedł się z nim łagodnie
 917 XII |               A gdy wyszli na miejsce oświecone gwiazdami, przemówił starzec:
 918 XII |      obraziliście ludy téj ziemi, i z oszczepami stoją czyhając na was; psy
 919 I   |             ludzie na łyżwach niosący oszczepy; był to cały lud sybirski.~
 920 VII |              i spokojnością.~Ten ołów oszukańcom jest, bo się udał przed
 921 VI  |            tajemnicą jest.~Tak mówiąc otoczył się ciemnością z Anhellim
 922 VII |          cichą.~Gdy tak mówił Szaman, otoczyli go kołem nędzarze i rzekli:
 923 V   |              kobiety i dzieci rybaków otoczyły go i zadawały mu różne pytania,
 924 XI  |               co się wstydzi, mówiąc:~Otom zobaczył Anioła podobnego
 925 IV  |               trumnie łzy wylewając z otwartych powiek.~I rzekł doń Anhelli:
 926 IV  |             zatrzymał je Szaman każąc otworzyć.~Więc gdy zdjęto trumien
 927 VII |              i wywrócił skałę, tak że otworzyła się czeluść ciemna i głęboka,
 928 VII |         zamknęli z trudnością, bo był otyły ten człowiek, i stał bez
 929 VII |            rozbudzili się, i szli jak owce ze spuszczonemi głowami,
 930 III |           siodle do ostatka.~A oto na owem próchnie człowieka chodziły
 931 XI  |          przybliżywszy się Anhelli ku owemu Aniołowi, spojrzał na niego
 932 XII |          śniegu ożywiło go, a kobieta owinęła nogi jego włosami i trzymała
 933 XV  |            młodsza.~Oto mię w kołysce owionęła woń krwi ojcowskiéj, i wyrosłem
 934 VI  |               mówiąc: Oto masz jabłoń owocami okrytą, muszę z niéj wziąść
 935 VI  |               się wielką jasnością, a owoce na niej stały się gwiazdami
 936 X   |           Anhellego: Oto mi duch Boży oznajmił winę tego ludu, i wiem,
 937 II  |               do przyszłych pokoleń i ożywi je; ale jeśli w was umrze,
 938 XII |               z mogił, i zimno śniegu ożywiło go, a kobieta owinęła nogi
 939 XV  |              jego stołem w cieniu lip pachnących.~Lud wasz wtenczas, był
 940 III |              cały małych dzieciątek i pacholąt gnanych na Sybir, które
 941 III |           dzieci o rzeczy niegodne, a pacholęta odpowiadały mu przymilając
 942 VII |         obłąkany: Zapomniałem wyrazów pacierza.... i pogroziwszy mi palcem,
 943 VII |            przed najmniejszym wichrem pada na ziemię i łamie się!.....
 944 VII |            przed wichry silnemi i wam padać wolno... będziecie żałowani.~
 945 IX  |          którzy go uderzyli litośnie, padli mu na ramiona i położyli
 946 XIII|           żyjącą przy tobie, Anhelli, pajączkiem nawet, który jest miły więźniowi
 947 III |            unosić go zaczął po stepie palącego się; a potem wzdrygnąwszy
 948 XVII|              rzekami i na krużgankach pałacowych stoją bladzi królowie, trzymając
 949 VII |         pacierza.... i pogroziwszy mi palcem, abym był cicho, odszedł.~
 950 XVII|              niej trzy ogniste litery paliły się.~I przyleciawszy ów
 951 III |              śmiejąc jednak bić żadne pamiętni na ów ogień.~ ~
 952 XII |             wiedząc, że za nowemi idą panami.~A zaś Anhelli milczał,
 953 VIII|              małżonkiem swoim.~Wielką panią i księżną była, a dziś jest
 954 V   |              Odpowiedzieli mu rybacy: Panie! widzieliśmy duszę twoje
 955 XI  |          Anielicy téj i wnuczce Maryi Panny... jak zgrzeszyła ulitowawszy
 956 VIII|               proroku! Oto jest Anioł Pański dla tych, którzy nie widzą
 957 VII |             mu się zboże kłaniało jak panu swemu, i szczęśliwi są teraz
 958 III |        iskierki, które są na spalonym papierze błędne i snujące się w różne
 959 XIII|           sosną, która była w smutnym parowie, leżeć pragnie, rzekła:
 960 IX  |         środku za niemi obnażonego po pas człowieka z brodą siwa.~
 961 XI  |           spod głowy trupów, ona jest pasterką renów.~Przywyknij do niéj
 962 VII |             miejskim i wypuścił z rąk pastorał i omdlał.~A kąty pochwycili
 963 XI  |          tronie, i na biskupim oparty pastorale, modląc się za kraj, który
 964 XIII|      wieczorem a rano wypędzała je na paszę.~Serce jej od modlitwy ciągłej
 965 XI  |       szafirowe niebo i gwiazdy białe patrzą na mnie: sąż to gwiazdy
 966 IV  |         niektórych więźni przez kraty patrzących się na niebo smutne i blade.~
 967 XIII|             śmierć piękniejsza.~A oto patrzaj nad łożem mojem, ta szyba
 968 III |        rozmawiał.~A przybywszy Kozacy patrzali w zadumieniu na owe dzieło;
 969 VII |            wnucząt, które płaczą... i patrzeć na rozwijanie się drzew
 970 XIII|            Bóg pewnie słucha i na nas patrzy; a jeśli o rzeczy dobre
 971 IX  |         pracować dla święta Boskiego, pędzą przez łańcuchy.~A udawszy
 972 XIII|          zawiązała je pod umarłą.~I z pełnemi trupa skrzydłami, wstawszy
 973 VIII|               siedmią laty ogarnął go pewnej nocy duch proroctwa, i uczuł
 974 XIII|        ogromnéj pustyni, więc nas Bóg pewnie słucha i na nas patrzy;
 975 VII |               gdzie pracował człowiek pewny stary z pięcia synami, a
 976 XV  |        Zaprawdę, urągacie mi mówiąc o Piaście i o początku, wtenczas kiedy
 977 XI  |               ukochała mogiły wasze i piastunką jest grobowców, mówiąc kościom:
 978 XIV |             Azaż to jest ofiara Bogom piekielnym?~Odpowiedział im na to człowiek
 979 XV  |            milijona tych. którzy są w piekle.~Czemużem się targał i męczył
 980 XI  |           anielskich, a gwiazdy te są piękne.~Tu przylatują mewy, i gnieżdżą
 981 XIV |              jady na widok rzeczy tak pięknéj i błyszczącéj, któréj Bóg
 982 II  |             dumną powagę... będziecie piękni.~Tak jak ojcowie wasi, którzy
 983 XIII|            podobne namiotowi biednego pielgrzyma.~I dziwił się Anhelli, że
 984 XVII|      piersiach szkarłatne, aby zakryć pierś przed kulą świszczącą i
 985 VIII|             oczom naszym, i powietrze piersiom naszym, bo wiemy, że Twój
 986 IV  |               uporem jest, gdy ludzie pierwsi w narodzie uznają błąd swój
 987 X   |             pole odgrażając się, że u pierwszych dowié się, jaka jest krew,
 988 VII |   najmłodszego syna leżał ojciec, jak pies, co położy łapy na kości
 989 XVI |             miłym domem zapiać w nocy pieśń nieszczęścia?~Aby się obudziła
 990 XII |         szczękanie kielichów i brudne pieśni; a stanąwszy Szaman pod
 991 XII |               przelękli, lecz jeden z pijanych chwyciwszy za dzban gliniany,
 992 X   |            ludzi były jakoby w stanie pijanym, znaleźli się trzej rycerze,
 993 VI  |              godzina ranna, i umywszy pióra wyleciały w powietrze różane.~
 994 XV  |               a chcesz się zamienić w piorun gwałtowny i być rzuconym
 995 XVII|          królów są odkryte.~Bóg rzuca pioruny na głowy siwe i na obnażone
 996 VI  |           nazywają czerwcem; i z nich płacił podatek carowi, a był właśnie
 997 VII |               dzieci i wnucząt, które płaczą... i patrzeć na rozwijanie
 998 XI  |            oczy ludzkie, i pełna była płaczącéj troski kość śpiącego człowieka.~
 999 XV  |         ciemności, aby ułowić którą z plam płomienistych jak człowiek
1000 XI  |       bezludną; albowiem tu śnieg nie plami skrzydeł anielskich, a gwiazdy