Rozdzial

1001 III |         usnęła na płaszczu, i na pole płaszcza jego, wtenczas gdy rozmawiał.~
1002 III |            abym was wziął i ukrył pod płaszczem i wysypał was z poły mojej
1003 III |              jedna dziecina usnęła na płaszczu, i na pole płaszcza jego,
1004 IV  |     wyniszczaliście ziarno praw; a na plewy wasze zlatywali się maleńcy
1005 XI  |          Precz, kościele zhańbiony.~A płomień z ziemi wyszedłszy stanął
1006 XIII|          niebem, jak koń w zawodzie z płomienistą grzywą i z białćm czołem.~
1007 XV  |              skały piersią zlęknioną.~Płomieniste koła urodzą się w mózgu
1008 XVII| rozpuszczonych włosach.~I oto nagle z płomienistej zorzy wystąpił rycerz na
1009 XV  |               aby ułowić którą z plam płomienistych jak człowiek obłąkany.~Lecz
1010 V   |     wieczornej, rzeki: Oto Widzisz tę płotkę, co przeleciała przez powietrze
1011 VII |              na kościach jak zmoczone płótno namiotu, oczy zaś miał błyszczące.~
1012 XI  |             ciemno, gdy zgasnął.~Więc pobiegł za nim Anhelli wołając:
1013 XI  |              boi; i nie wziąłem nawet pocałowania od jéj ust koralowych, choć
1014 XVI |       grobowcowa, i o bracie, którego pochłonęło nieszczęście.~Taki był głos
1015 XIII|         powiedziawiszy, gdzie ją miał pochować, że pod sosną, która była
1016 XII |          poczuł, że była martwa.~Więc pochował starca w śniegu, i obróciwszy
1017 XIII|          twoją siostrę, ja wezmę ją i pochowam litośnie; moją jest.~Odszedłszy
1018 VII |             pastorał i omdlał.~A kąty pochwycili człowieka Bożego i wepchnęli
1019 V   |        spotykając ludzi cierpiących i pocieszając ich.~A oto jednego wieczora
1020 I   |           został z wygnańcami, aby je pocieszał.~I dziwiono się mądrości
1021 XV  |           jesteście.~Przychodzicie-li pocieszyć mnie? Czy sprzeczać się
1022 IX  |      wychodzić z Anhellim na gwiazdy, pocieszywszy niektóre więźnie, usłyszał
1023 III |             matek naszych - aż Szaman począł płakać uśmiechając się...~
1024 XV  |               mi mówiąc o Piaście i o początku, wtenczas kiedy ja czekam
1025 X   |       niezgodne w duchu, i kłócić się poczęły o zasady.~A oto druga owa
1026 XII |               proroka i włos mu krwią poczerwienił.~Ująwszy więc za topór Anhelli
1027 VI  |           wszystkiego, aby wystarczył podatkowi i sługę onego zbogacił.~
1028 X   |          modlitwą i na ocalenie kraju podawał sposób jedyny, iść i ginąć
1029 II  |              ich słabe są i dadzą się podbić smutkowi.~Dobrzy byliby
1030 V   |              Mówię ci o tém; albowiem poddajesz się smutkowi i tracisz nadzieję.~
1031 XIII|          dostawszy skrzydeł gołębich, podleciała w górę, i spojrzała na nie
1032 II  |             Choć nie tak myślą ludzie podli i ludzie małego serca.~Rzekły
1033 XIII|               uklęknąwszy nad śpiącą, podłożyła pod nią z obojéj strony
1034 XV  |            nieskalany żadnym grzechem podłym - oto powiedzcie Mu, że
1035 II  |       jesteście jak ludzie stojący na podniesieniu; a ci, co przyjdą, widzieć
1036 XIII|             moje, żegnam was.~A teraz podniosę oczy do Królowy Niebieskiéj
1037 V   |       odpowiedział mu: Czyń jak n się podoba, jestem w twojéj mocy.~Przywoławszy
1038 XI  |              tak będzie, jak się Bogu podobało.~A nie powiem ci, co się
1039 XI  |          mówiąc:~Otom zobaczył Anioła podobnego téj niewieście, którą kochałem
1040 VII |              ziemię i łamie się!..... podobny strzaskanej kolumnie.~Lecz
1041 X   |      Skartabellę, który chciał ziemię podzielić i ogłosić wolność chłopów,
1042 X   |              zaczęli pomiędzy sobą, i podzielili się na trzy gromady; a każda
1043 VIII|                I przyszli nad jezioro podziemne, i postępowali brzegami
1044 X   |         Anhellim powracali z wędrówki podziemnéj, i zadziwili się postrzegłszy
1045 VIII|          błagał o życie, i dano mu je pogardziwszy nim.~Tak mówiąc przyszli
1046 XV  |             boleści po nim, a jam był pogrobowcem.~Pierwsza lilija na grobie
1047 VII |    Zapomniałem wyrazów pacierza.... i pogroziwszy mi palcem, abym był cicho,
1048 II  |             dane jest ciało: lecz nie pojmiecie mnie!~Lecz mówię wam, bądźcie
1049 XIV |             wyciągnąwszy rękę Anieli, pokazali na wielką tęczę, która przebiegła
1050 XIII|               głośno, a ciemne twarze pokazały się przez rozszczepione
1051 XI  |          gniazdo i mieszka; dajcie wy pokój białemu ptakowi Boga.~Ja
1052 II  |         przejdzie z was do przyszłych pokoleń i ożywi je; ale jeśli w
1053 II  |              w was umrze, to przyszłe pokolenia będą z ludzi martwych.~A
1054 VI  |             wiedział zaś nic, że nowe pokolenie w Polszcze i nowi byli rycerze
1055 XIII|             imieniem zbrodniarkę tę i pokutnicę.~Ona mu była sługą i uściełała
1056 IX  |             Anhellego nakrył mu głowę połą szaty swojéj....~l kazał
1057 III |             zaczęły z wielką dumą: My Polaki, odprowadź nas do ojczyzny
1058 VIII|              to morze Genezaretańskie Polaków? A ci ludzie sąż rybakami
1059 XIII|               nadzieję w Bogu.~Oto ja polecę do krainy twojéj rodzinnéj
1060 XVII|             twój tentni, leć daléj!~I poleciał ów rycerz ognisty z szumem,
1061 XI  |           umiłowała jednego z nich, i poleciała za nim w ciemność.~A teraz
1062 VIII|          powiedziałeś, czy męka nasza policzoną nam będzie za ofiarę: lecz
1063 VIII|             wygnańcy, co się stało, i policzywszy noce poznaliśmy, że ów prorok
1064 XIII|           Szamana, na daleką pustynię północną, a znalazłszy pustą chatę
1065 II  |               A nie wyszedłże z zorzy północnej Anioł, kiedym go wywołał
1066 VII |             mówiąc wyszedł z lochu, a połowa zgrai szła za nim.~ ~
1067 V   |              do owego dzieciątka:~Oto połóż twe rączki na czole tego
1068 VII |            leżał ojciec, jak pies, co położy łapy na kości i gniewny
1069 XI  |                Oto ja wkrótce przyjdę położyć się z wami, nie klnij mnie.~
1070 II  |         młodzieńca imieniem Anhelli i położywszy na nim ręce wlał w niego
1071 VI  |              nic, że nowe pokolenie w Polszcze i nowi byli rycerze i nowi
1072 V   |              księżycowej odchodził na południe.~Gdy więc już był daleko
1073 XVII|           rozwidniła się wielka zorza południowa i pożar chmur.~A księżyc
1074 XV  |               mnie rzecz miła czeka o południu i weselić się będę wieczorem...~
1075 III |             płaszczem i wysypał was z poły mojej przed Panem Bogiem?~
1076 XII |             ten go wyniósł z chaty, i pomogła mu młoda niewiasta Ellenai,
1077 VII |       uwolniwszy tych ludzi, albowiem pomrą z głodu.~Przyprowadzili
1078 XII |             rady do ojczyzny zaniosą. Pomrzecie!~Zbliża się wielki dzień,
1079 II  |          ludzi martwych.~A to, o czem pomyślicie, wypełni się i wielka radość
1080 X   |              swoje przekonanie śmierć ponieść chcieli i być ukrzyżowanymi,
1081 XVII|             Niech siada na koń, ja go poniosę prędzéj niż burza, tami
1082 XIII|           była spokojną o przyszłość, popełniwszy niegdyś zbrodnię wielką,
1083 XI  |            się mogił, i jakoby skargę popiołów na Boga.~Lecz skoro się
1084 X   |            rozgrzane, zgodzono się za poradą któregoś z tych, co był
1085 VIII|            się i płacząc.~A dopiero o poranku zasmucił się i krzyknął:
1086 XV  |          zostanie we mnie jak harfa z porwanemi strunami... do kogóż mówić
1087 I   |             był pomiędzy niémi wielki porządek i wielki smutek, albowiem
1088 V   |           jedne dzieciątko z gromady, posadził je na piersiach Anhellemu,
1089 V   |              a zastawiémy wieczerzę i pościelemy ci łoże w łodzi.~Usiadł
1090 XIII|             wyciągają mech spod mojéj pościeli i skubią łoże śmierci jedząc...
1091 XIV |       przyszli na miejsce, gdzie była posieleńców szopa, lecz nie znaleźli
1092 I   |             albowiem dekret mówił, że posłani są na zaludnienie.~Przez
1093 V   |         rozbita i wzdrygnął się; lecz posłuchał.~A zbudziwszy się Anhelli,
1094 XII |        nieszczęścia.~A gdy się ukazał pośród zgrai, ucichła; poznano
1095 X   |         krzyczał: Krew! - wiszący zaś pośrodku mówił: Wiara!~I tłumy stały
1096 V   |               z Anhellego duch mający postać piękną i barwy rozmaite
1097 XIV |          ludzi bladych i strasznych z postaci.~A przybliżywszy się Aniołowie,
1098 IX  |            łańcuchami w ręku, każdy w postawie człowieka, co się zamierza
1099 X   |           Chrystus Pan przed wiekami.~Postawiono więc trzy krzyże z najwyższego,
1100 X   |              do nich ów doradzca: Oto postawmy trzy krzyże na naśladownictwo
1101 VIII|              nad jezioro podziemne, i postępowali brzegami ciemnej wody, która
1102 IX  |           zamierza uderzyć.~I ujrzeli postępujących naprzód dwóch żołnierzy
1103 X   |           podziemnéj, i zadziwili się postrzegłszy na ognistych niebiosach
1104 VII |             ale wprzódy zdjął z niego poświęcenie na rynku miejskim i wypuścił
1105 VIII|                którzy się mogą za lud poświęcić.~I rzekli na to nędzarze:
1106 XV  |              była w tobie, kiedyś się poświęcił za ojczyznę.~Jestże jaki
1107 VII |       żałowani.~Cóż więc! odmówią nam poświęconego cmentarza? Kto wie, jaki
1108 XI  |                choć jesteś umarłym, i poszedłbyś jęcząc po świecie.~A teraz
1109 XI  |           mówiąc: Oto jest krzyż.~Nie poszedłemże na wygnanie ]'ak człowiek
1110 V   |           Odpowiedział mu Szaman: Oto poszła po tym gościńcu złotym,
1111 XII |              zostanie z wami. Bądźcie potępieni, kłótliwi ludzie.~Wichry
1112 X   |         wydali, i nie będzie im to na potępienie, ale na zagładę grzechów.
1113 VII |            uwierzą. W dekrecie, co je potępił, napisano było: na wieki!...~
1114 XI  |               miał ginąć jak człowiek potępiony.~Kiedy Kimbar wywołał Sybir
1115 XII |           Wyostrzcie wasze topory, bo potrzebne wam będą; a kto z was umie
1116 XII |             inni zajrzawszy w dzbany, potwierdzili to zgodnie mówiąc: Odczaruj
1117 XIV |             wyrzekli imię Chrystusa i poupadali martwi.~ ~
1118 II  |          ubierze was w umarłych dumną powagę... będziecie piękni.~Tak
1119 XV  |           człowiek, który się budzi i powiada sobie: Oto mnie rzecz miła
1120 III |            które są przeciwko wierze.~Powiadając, że car jest głową wiary
1121 IV  |             do Anhellego: Na cożeś mu powiedział o śmierci brata? Oto chwila,
1122 VIII|            się jak męczennicy; bo nie powiedziałeś, czy męka nasza policzoną
1123 XI  |             do ludzi, grobowce bowiem powiedziały nam swoje tajemnice.~I zeszli
1124 XIII|            bracie mój, i opuszczam.~A powiedziawiszy, gdzie ją miał pochować,
1125 VIII|                A we dwa lata późniéj, powiedzieli nam nowi wygnańcy, co się
1126 IV  |             łzy wylewając z otwartych powiek.~I rzekł doń Anhelli: Przebacz,
1127 V   |               rybkami.~Słuchając więc powieści o niebiosach zapłyną do
1128 XIII|             niegdyś kołyska twoja.~Ty powiesz, że to są myśli gminne,
1129 X   |            wtenczas Szaman z Anhellim powracali z wędrówki podziemnéj, i
1130 XII |              cierpliwa.~Kto tu za rok powróci, będzie płakał nad nimi;
1131 V   |            płakać mówiąc: Oto chciała powrócić do ojczyzny.~ ~
1132 VIII|         będziemy Cię już błagać, abyś powrócił słońce oczom naszym, i powietrze
1133 VII |               budzić śpiące do pracy.~Powstali więc wszyscy z ziemi i rozbudzili
1134 XI  |            szczęśliwym?~Dlaczegoż nie powstanie wicher, co mię z ziemi zwieje
1135 IV  |          Szaman: Zabiłeś go, Anhelli, powtarzając ludzkie obmowy i oszczerstwo,
1136 VIII|               echo od wybuchu miny, i powtarzało się nad głowami bijąc jak
1137 IV  |              a ty się strzeż, abyś go powtórnie o śmierć nie przyprawił.~
1138 XI  |              będę umarłym, to sam Bóg pożałuje tego, co ze mną uczynił,
1139 XVII|             wielka zorza południowa i pożar chmur.~A księżyc znużony
1140 XVI |               Myśląc o synie, którego pożarła kraina grobowcowa, i o bracie,
1141 III |             aleście zasypiały w domie pożaru i ciałka wasze już więdły.~
1142 XVI |       ojczyzny twojej!~Czy każesz nam pozdrowić kogo? czy usiadłszy nad
1143 XV  |              się, że śmierć.~A gdy go pozdrowili jak ziemscy ludzie, rzekł:
1144 XV  |            jak ziemscy ludzie, rzekł: Poznałem was, nie kryjcie się; Aniołami
1145 X   |              krzyżach ciała trupów, i poznali w nich swoje znajome; więc
1146 VIII|             stało, i policzywszy noce poznaliśmy, że ów prorok nam prawdę
1147 XII |         ukazał pośród zgrai, ucichła; poznano bowiem człowieka silnego
1148 VI  |              daniny.~Jakoż o godzinie poźnéj zajechał przed chatę celnik,
1149 VIII|              drewniany.~A we dwa lata późniéj, powiedzieli nam nowi wygnańcy,
1150 VIII|         twarzą zadumaną odpowiedział: Pozwalają nam odpoczywać, albowiem
1151 XI  |          wszystkie te duchy z ciał, i pozwolę, aby weszły w lilije wodne,
1152 XIII|     zamieszkali w niej.~A po krótkiem pożyciu, Anhelli przyzwyczajał się
1153 XII |           umie zabijać, jest człowiek pożyteczny.~Zbliża się Wielkanoc i
1154 VII |            ołów zgniły i truciznę ową pożywał.~A po kilku dniach rumieniec
1155 VII |           Anhelli do tych, co szli na pracę z młotami, zapytał jednego
1156 VII |             jeden z korytarzów, gdzie pracował człowiek pewny stary z pięcia
1157 XIII|              w smutnym parowie, leżeć pragnie, rzekła: Czemże ja będę
1158 IV  |              i wyniszczaliście ziarno praw; a na plewy wasze zlatywali
1159 V   |               jest? - a Szaman rzekł: Prawda - opętanyś jest przez Anioła.~
1160 V   |               się do Szamana i rzekł: Prawdaż to jest? - a Szaman rzekł:
1161 X   |            ćwiekami; a ten, co był na prawo, krzyczał: Równość! - a
1162 XI  |               rzucił o ziemię mówiąc: Precz, kościele zhańbiony.~A płomień
1163 XVII|           siada na koń, ja go poniosę prędzéj niż burza, tami gdzie się
1164 VII |       strażnicy nie chcą jéj rozwalić prochem mówiąc: To długa praca,
1165 III |             do ostatka.~A oto na owem próchnie człowieka chodziły skry.....
1166 IV  |      gołębiowie zlatywaliście na urnę projektów i wyniszczaliście ziarno
1167 XIII|          czerwona, z dwoma skrzydłami promieni: nie jestże to Anioł złoty
1168 XIII|               słońcu złotemu i toną w promieniach.~A lękała się zmazać słowami
1169 XIII|            jeść z jego ręki po złotym promyku słonecznym.~Jam się przywiązała
1170 VIII|           ogarnął go pewnej nocy duch proroctwa, i uczuł wstrzęśnienie,
1171 VIII|    policzywszy noce poznaliśmy, że ów prorok nam prawdę mówił; więc chcieliśmy
1172 IV  |              je na cmentarz. A ty nie proś mnie więcej, abym wskrzeszał
1173 XIII|                a jeśli o rzeczy dobre prosić Go będziemy, to nie opuści
1174 IV  |                które razem zlatują na proso.~Bo zaprawdę, że Jak dwaj
1175 IV  |           błahym; ale białość wasza i prostota tak każe.~O nieszczęśliwi!
1176 II  |          kołysce i spowity; by wyrósł prosty i nie skrzywiony na ciele.~
1177 XV  |               Anhelli mówiąc: Anieli, przebaczcie mi! Uniosłem się, i skrzydła
1178 XIV |       pokazali na wielką tęczę, która przebiegła i położyła się na połowicy
1179 X   |        utrzymywał stronę tych, co się przebiorą w kontusze i nazywać się
1180 III |            Szaman rzekł: Powiedz! nie przebrałże miary ten ksiądz zasiewając
1181 VIII|                       ROZDZIAŁ VIII~A przechodząc dalej, ujrzeli wiele ludzi
1182 IV  |                         ROZDZIAŁ IV~I przechodził Szaman z Anhellim pustemi
1183 V   |                A oto jednego wieczora przechodzili około cichéj i stojącej
1184 V   |         zapłyną do sieci i jutro będą przedawane na rynku.~Nie jestże to
1185 V   |              ułowić sieciom ludzkim i przedawani są.~A chorobą zgubną, mówię:
1186 II  |         miejcie nadzieję; bo nadzieja przejdzie z was do przyszłych pokoleń
1187 XI  |              przeklnę mówiąc: Bądźcie przeklęci, burzyciele grobów.~Azaż
1188 III |            skoro wyrzekł Szaman słowo przekleństwa, zapalił się ów pop na koniu,
1189 XII |            ziemi, lecz wichry te będą przeklęte, co wasze mowy i rady do
1190 XI  |          teraz je wyciągnę nad wami i przeklnę mówiąc: Bądźcie przeklęci,
1191 X   |              rycerze, którzy za swoje przekonanie śmierć ponieść chcieli i
1192 IX  |           zobaczył śnieg i gwiazdy.~I przekonany był, że widzenie kopalni
1193 V   |              takich nie mają łabędzie przelatujące w maju przez ziemię naszą.~
1194 V   |             Oto Widzisz tę płotkę, co przeleciała przez powietrze i znów utonęła.~
1195 XV  |            wyrosłem z twarzą smutną i przelęknioną.~A gdym usiadał dzieckiem
1196 III |              w powietrzu nad głową.~I przelękniony koń unosić go zaczął po
1197 II  |               szczęściu, ale je nędza przemieni w ludzi złych i szkodliwych.
1198 X   |              i skościałe na krzyżu, i przenosili je na dawne grobowisko wygnańców.~ ~
1199 XI  |        ojczystéj.~Tak skarżył się - i przepraszał go Anhelli za obelgę kości
1200 XV  |       Ciemności nadchodzą! Na cóż wam przerażać tego, co cierpi? Nie dosyćże
1201 XIV |            Oto ten jest.~I straszliwe przerażenie zdjęło te ludo jady na widok
1202 XV  |               nędzę!~Czy przyszliście przerazić mnie wołając: Ciemności
1203 VI  |            różane.~Więc światłość owa przeraziła celniki, tak że zostawiwszy
1204 X   |             ludzie ginęli niewinni?~I przeraziły się zgraje mówiąc do siebie:
1205 XV  |              ludzi, który je miesza i przerzuca za kres dobrego?~Ostrzegamy
1206 XV  |           moje, jak służebnice, które przestają pracować dla braku oliwy
1207 XI  |            jęcząc po świecie.~A teraz przestań być latarnią grobu własnego,
1208 XV  |         szeptał.~Nad kołyską moją był przestrach; więc niech przynajmniéj
1209 X   |             czarne krzyże, i rzekli z przestrachem: Co się stało?~A przyszedłszy
1210 III |       lękajcie się; Bóg z wami.~Ogień przestraszył was jak gołąbki śpiące,
1211 XII |                Zaprawdę! koło psa nie przeszedł żaden, nie uderzywszy go
1212 XV  |            niewiele godzin umrzesz... przeto bądź spokojniéjszy.~Usłyszawszy
1213 XVII|               są bruki miast! Oto lud przeważa!~Nad krwawemi rzekami i
1214 IV  |               do nas ludzie obcy: Oto przewodnicy wasi zapierają się i zmieniają
1215 I   |          przyjaciel ojców waszych był przewodnikiem waszym, zostanę z wami i
1216 XVII|               budź go, bo śpi.~On był przeznaczony na ofiarę, nawet na ofiarę
1217 I   |             nabył, a słowa jego są od przodków naszych.~Nazywano go zaś
1218 V   |             owi spostrzegłszy Szamana przybiegli ku niemu mówiąc: Królu nasz!
1219 X   |               na tych trzech drzewach przybijmy po jednemu z najmocniejszych
1220 X   |       krzyżach ludzie owe obłąkane, i przybito im ręce ćwiekami; a ten,
1221 IX  |               każdym krokiem, gdy się przybliżał, słychać było uderzenie
1222 VIII|               która tu za mężem swoim przybyła i cierpi za serce człowieka.~
1223 X   |                jakby z Lechem na nowo przybyli do kraju pustego.~A druga
1224 III |             wtenczas gdy rozmawiał.~A przybywszy Kozacy patrzali w zadumieniu
1225 XV  |              się; Aniołami jesteście.~Przychodzicie-li pocieszyć mnie? Czy sprzeczać
1226 XIII|               śmierci; lecz inna była przyczyna.~Chmura jakoby duchów ciemnych
1227 I   |           chacie.~Jeżeli chcecie, aby przyjaciel ojców waszych był przewodnikiem
1228 VI  |         przywitał Szamana jak dawnego przyjaciela. Był to jeden z wygnańców
1229 I   |               Ojczyzno!~Więc chcę być przyjacielem waszym, i zrobić przymierze
1230 XI  |           jego mówiąc: Oto ja wkrótce przyjdę położyć się z wami, nie
1231 XV  |                że jeżeli ofiara duszy przyjętą jest, oddaję ją, i zgadzam
1232 XIV |              trup, a Bogiem, który go przyjmie, jest głód.~Zrobiliśmy rzecz
1233 XI  |              gwiazdy te są piękne.~Tu przylatują mewy, i gnieżdżą się, i
1234 XI  |            jest? gdzie są gile, które przylatywały ubierać róż girlandami suche
1235 XVII|          ogniste litery paliły się.~I przyleciawszy ów rycerz nad trupa, zawołał
1236 III |              pacholęta odpowiadały mu przymilając się, albowiem miał u siodła
1237 XII |           Więc wstanie słońce i dzień przyniesie straszniéjszy niż ciemność,
1238 IV  |             go powtórnie o śmierć nie przyprawił.~To powiedziawszy zbudził
1239 XIII|               długi smutek i tęsknoty przyprawiły o śmierć ową wygnankę, i
1240 VII |               albowiem pomrą z głodu.~Przyprowadzili więc Szamana ku owej skale
1241 II  |           odpowiedzieć wygnańce; lecz przyrzekli z ludem sybirskim chować
1242 VII |           człowiekiem z serca, a może przysłanym od Boga.~Więc oto wiedz,
1243 X   |         przestrachem: Co się stało?~A przyszedłszy bliżéj strwożyli się widząc
1244 VII |             dzieci w ojczyźnie.~A gdy przyszła wojna, siadł na koń z krzyżem
1245 II  |             ale jeśli w was umrze, to przyszłe pokolenia będą z ludzi martwych.~
1246 X   |          żądają: męczeństwo.~Lecz nim przyszło do walki, a umysły już były
1247 XIII|           Anhelli, że była spokojną o przyszłość, popełniwszy niegdyś zbrodnię
1248 XIII|           promyku słonecznym.~Jam się przywiązała do ciebie jak siostra i
1249 VII |          ruchu jak rzecz martwa.~Więc przywieziono go do kopalni, i udawał,
1250 IV  |              z najmędrszych.~Cóż więc przywiodło ciebie w więzieniu, abyś
1251 VI  |              starego człowieka, który przywitał Szamana jak dawnego przyjaciela.
1252 V   |         podoba, jestem w twojéj mocy.~Przywoławszy więc Szaman jedne dzieciątko
1253 XIII|             krótkiem pożyciu, Anhelli przyzwyczajał się nazywać siostry imieniem
1254 XII |             po ludzku? Zaprawdę! koło psa nie przeszedł żaden, nie
1255 I   |              tabór i sanie zaprzężone psami i trzoda renów z gałęzistemi
1256 XII |     oszczepami stoją czyhając na was; psy ich nawet czyhają, aby z
1257 XI  |               oto byłem przy niéj jak ptak swojski, co się boi; i nie
1258 I   |         czarnych lecącą z północy.~Za ptakami zaś ukazał się obóz jakoby
1259 XI  |               dajcie wy pokój białemu ptakowi Boga.~Ja znałem matkę jego
1260 XI  |             jestże to świątynia pełna ptasiego wrzasku? Lecz niech tak
1261 XI  |           niéj było rodzeństwo małych ptasząt.~I wyciągały główki przez
1262 XIII|       pustynię północną, a znalazłszy pustą chatę w lodzie wykutą, zamieszkali
1263 X   |             na nowo przybyli do kraju pustego.~A druga miała na czele
1264 XIII|           Wrócił więc Anhelli do jamy pustéj, i spojrzawszy na ściany
1265 XV  |             na bryle lodu, na miejscu pustem, i ujrzał zbliżających się
1266 IV  |         przechodził Szaman z Anhellim pustemi drogami Syberyi, gdzie stały
1267 V   |               smutnéj i po gościńcach pustych i pod szumiącemi lasami
1268 VI  |              stąd! albowiem gospodarz pytać nas będzie, jaką władzą
1269 X   |           głos z nieba jakoby wicher, pytając: Co czynicie? lecz go ci
1270 III |           podług nowego katechizmu.~I pytał dzieci o rzeczy niegodne,
1271 V   |       otoczyły go i zadawały mu różne pytania, na które Szaman odpowiadał
1272 VII |          aresztant.... Ten, o którego pytasz, księdzem był, ja go znałem;
1273 XII |           Dlaczegożeście nie słuchali rad moich i nie żyli spokomie
1274 II  |      pomyślicie, wypełni się i wielka radość będzie na ziemi w on dzień
1275 XII |            przeklęte, co wasze mowy i rady do ojczyzny zaniosą. Pomrzecie!~
1276 XI  |            gołąb, mówię,, siedzący na ramieniu dziewczyny.~Dziś już to
1277 IX  |        uderzyli litośnie, padli mu na ramiona i położyli się na trupie
1278 V   |          rozmaite i skrzydła białe na ramionach.~A ujrzawszy się wolnym
1279 VI  |           myśląc, że już jest godzina ranna, i umywszy pióra wyleciały
1280 XIII|              i doiła reny wieczorem a rano wypędzała je na paszę.~Serce
1281 XIII|       więźniowi i schodzi jeść z jego ręki po złotym promyku słonecznym.~
1282 XII |               północ, a za niemi szli renowie Szamana, wiedząc, że za
1283 XII |            czyhają, aby z was którego ro-zedrzćć.~Spotkałże z was kiedy kto
1284 VI  |            jutrze.~A utrzymywał się z robaczków, które nazywają czerwcem;
1285 II  |               od ciał waszych odwróci robaki, i ubierze was w umarłych
1286 XVI |          głosem: więc koniec już!~Cóż robiłem na ziemi? Byłże to sen?~
1287 V   |              Oto opuściłeś nas! i nie robisz więcéj cudów między nami.~
1288 XI  |             co się stało z nazwiskiem rodu twojego, bo nie mógłbyś
1289 II  |       dlaczego żyjecie i dlaczego się rodzą milijony dusz nowych i na
1290 XI  |         leżały odkryte; a w niéj było rodzeństwo małych ptasząt.~I wyciągały
1291 XI  |          narodzę się raz drugi.~Wszak rodzić się nie jest to, co zmartwychwstawać;
1292 XIII|               dom twój, sługi twoje i rodzice twoje, jeżeli jeszcze żyją?~
1293 XIII|               polecę do krainy twojéj rodzinnéj i obaczę dom twój, sługi
1294 XV  |            jak dawniéj: oto język mój rodzinny i mowa ludzka zostanie we
1295 I   |            trzoda renów z gałęzistemi rogami i ludzie na łyżwach niosący
1296 XII |             Bądź cierpliwa.~Kto tu za rok powróci, będzie płakał nad
1297 V   |              stojącej wody, nad którą rosło kilka wierzb lamentujących
1298 XV  |            grobie ojca mego jest moją rówienniczką, a pierwsza róża na grobie
1299 XIV |           jest głód.~Zrobiliśmy rzecz równą z naszego społeczeństwa,
1300 IV  |             wagi.~Przebacz mi, że was równam ptakom Bożym i rzeczom błahym;
1301 XIV |              Swój, i rzekł: Idźcie na równinę Syberyi.~A patrząc w światło
1302 IV  |         spocznienia, a drugi leży pod różami i cyprysami Sekwany. Biedni
1303 XIII|              rozeszła się od niéj woń różana i mocna.~Nie śmiał więc
1304 VI  |           pióra wyleciały w powietrze różane.~Więc światłość owa przeraziła
1305 XI  |           rozleciały się po gwiazdach różanych, i zamieszkały w tem, co
1306 X   |              umarłymi.~A poznawszy to rozbiegły się zgraje pełne przerażenia,
1307 XI  |              i zrzuć ogniste szaty, i rozbierz się z płomieni.~Gdy to mówił,
1308 V   |           człowieka, jęknął jak harfa rozbita i wzdrygnął się; lecz posłuchał.~
1309 VII |       Powstali więc wszyscy z ziemi i rozbudzili się, i szli jak owce ze
1310 V   |         wieczerzy gdy wstał księżyc i rozciągnął swoje światło po gładkiej
1311 X   |              o północy zorza borealna rozciągnęła się na całej niebios połowicy,
1312 XIV |               znakiem przebaczenia.~I roześmieli się głośno ci ludzie, nie
1313 XIII|             leżała na nich, a w jamie rozeszła się od niéj woń różana i
1314 VIII|               czy o sobie?~Gdy mówił, rozeszło się wielkie echo od wybuchu
1315 XIV |         któréj Bóg użył na znak Swego rozgniewania.~A usta ich były otwarte,
1316 XI  |              człowieka.~A wziąwszy ją rozgniewany Anhelli, rzucił o ziemię
1317 X   |              walki, a umysły już były rozgrzane, zgodzono się za poradą
1318 III |            jest Bóg i że nic nie może rozkazać przeciwko Duchowi świętemu,
1319 XVI |               Taki był głos ptaków, i rozkruszyło się serce w Anhellim, i
1320 IV  |          Sekwany. Biedni gołębiowie i rozłączeni i umarli!~Usłyszawszy owe
1321 XI  |              weszły w lilije wodne, i rozleciały się po gwiazdach różanych,
1322 V   |          mający postać piękną i barwy rozmaite i skrzydła białe na ramionach.~
1323 III |           płaszcza jego, wtenczas gdy rozmawiał.~A przybywszy Kozacy patrzali
1324 XIV |            nie wiedząc, że z Aniołami rozmawiali, i rzekli: Jakiż jest znak?~
1325 VI  |               potem zaczął jak zwykle rozmowę o dawnych czasach i o ludziach
1326 VIII|               nad ciemną wodą dumać i rozmyślać i odpoczywać; bo serca nasze
1327 XVI |            ziemi? Byłże to sen?~A gdy rozmyślał Anhelli o tajemnicach przyszłych,
1328 I   |             ich około tysiąca ludzi z różnego stanu.~A rząd dostarczył
1329 XII |             rozsiewają dębu nasiona i roznoszą je po ziemi, lecz wichry
1330 XIII|   Chrystusowéj, i właśnie wymówiwszy: Różo zlota! skonała.~I na znak
1331 V   |               oprócz gwiazd, które są różowe i sine.~Skrzydeł takich
1332 VII |          blady i smutny.~I poddał się rozpaczy i sechł jak stare drzewo.
1333 II  |                           ROZDZIAŁ II~Rozpatrzywszy się Szaman w sercach owéj
1334 XI  |         uczynił, albowiem po trzykroć rozpłakały się mogiły.~I zapytał się
1335 V   |            dla tych, którzy za ludźmi rozpowiadającemi o Bogu i o niebiosach wędrują
1336 VIII|             które było w ojczyźnie, i rozpowiadał nam przez noc całą to, co
1337 XIII|       wypiękniało na niej ciało.~Oczy rozpromieniły się blaskiem cudownym i
1338 XVII|             gwiazdą melancholiczną na rozpuszczonych włosach.~I oto nagle z płomienistej
1339 VI  |        rozkazał trząść drzewo stare i rozrosłe, a Szaman do Anhellego rzekł:~
1340 XII |               kłótliwi ludzie.~Wichry rozsiewają dębu nasiona i roznoszą
1341 X   |               rzecz tę przez sąd Boga rozstrzygnąć.~I rzekł do nich ów doradzca:
1342 XIII|             twarze pokazały się przez rozszczepione lodu sklepienie i krzyczały:
1343 I   |            ludem sybirskim, który się rozszedł i zamieszkał w swoich śnieżnych
1344 IV  |                Czy ci mękami odebrano rozum i pamięć? Coźeś uczynił!~
1345 XV  |          jesienny szumiący z wichrami rozumiałem, co szeptał.~Nad kołyską
1346 VII |              a strażnicy nie chcą jéj rozwalić prochem mówiąc: To długa
1347 VII |           kaganiec wszedł do lochu po rozwalonych kamieniach, a za nim Anhelli
1348 VIII|               ofiarę: lecz powiedz, a rozweselémy się.~Bo cóż jest życie,
1349 XVII|             niż burza, tami gdzie się rozweseli w ogniu.~Oto zmartwychwstają
1350 XVII|          ciemności, która była potem, rozwidniła się wielka zorza południowa
1351 VII |          które płaczą... i patrzeć na rozwijanie się drzew wiosennych, i
1352 VII |              ten człowiek, i stał bez ruchu jak rzecz martwa.~Więc przywieziono
1353 VII |            pożywał.~A po kilku dniach rumieniec ceglany wyszedł mu na twarz,
1354 III |            nauczać podług nowéj wiary ruskiej i podług nowego katechizmu.~
1355 XI  |              zgrozą: Oto przyszliście ruszać umarłe;~czyż nie dosyć trupom
1356 VIII|           ciemnej wody, która się nie ruszała, a złota była gdzieniegdzie
1357 XIII|                Nie śmiał więc Anhelli ruszyć ciała umarłéj, ani złożyć
1358 VIII|              Polaków? A ci ludzie sąż rybakami nieszczęścia?~Jeden więc
1359 XIII|              niebieskich, widząc, jak rybitwy białe wędrują ku słońcu
1360 V   |               ma sławę między inszemi rybkami.~Słuchając więc powieści
1361 V   |          Szaman ujrzawszy wyskakujące rybki ku zorzy wieczornej, rzeki:
1362 V   |               Sybirców, którzy łowili ryby 'w' jeziorze. A rybacy owi
1363 X   |    najmocniejszych w każdej gromadzie rycerzy; a kto najdłużéj żyć będzie,
1364 I   |              ludzi z różnego stanu.~A rząd dostarczył im niewiast,
1365 XIV |              naszego społeczeństwa, a rządził nami los, nie zaś żaden
1366 IV  |             was równam ptakom Bożym i rzeczom błahym; ale białość wasza
1367 XVII|            lud przeważa!~Nad krwawemi rzekami i na krużgankach pałacowych
1368 XV  |             spokojnie?~Rzuciłem się w rzekę nieszczęścia i fala jéj
1369 V   |            rybki ku zorzy wieczornej, rzeki: Oto Widzisz tę płotkę,
1370 VII |            przystąpiwszy raz do niego rzekłem: Bój się Boga! dlaczego
1371 XVII|        czaszki królów są odkryte.~Bóg rzuca pioruny na głowy siwe i
1372 XV  |            Czemu nie żyłem spokojnie?~Rzuciłem się w rzekę nieszczęścia
1373 XV  |              w piorun gwałtowny i być rzuconym w ciemność dla przestrachu
1374 XV  |                żądanie człowieka jest sądem na niego.~A wieszli ty,
1375 XI  |            sobie przypomniał jabłonie sadów moich w ziemi ojczystéj.~
1376 XI  |               mnie: sąż to gwiazdy te same, które mnie widziały młodym
1377 VII |              się do Szamana rzekł: To samobójca!~Lecz Szaman zasłonił oczy
1378 XIV |              nas ludem Kaimów i łudem Samojedów... Przeklęty!~Tak mówił
1379 I   |               a mieszka stąd daleko w samotnéj chacie.~Jeżeli chcecie,
1380 XV  |            jacy ludzie doznali kiedy: samotność w ciemnościach.~Przyszliśmy
1381 XV  |         smutkiem, który się nauczył w samotności milczenia?~I rzekli mu ci
1382 I   |             się obóz jakoby i tabór i sanie zaprzężone psami i trzoda
1383 XIII|           który jest miły więźniowi i schodzi jeść z jego ręki po złotym
1384 VIII|               Tak mówiąc przyszli pod ścianę i przez kratę ujrzeli owych
1385 XIII|              pustéj, i spojrzawszy na ściany zajęczał, bo już jéj nie
1386 VII |               I poddał się rozpaczy i sechł jak stare drzewo. A przystąpiwszy
1387 XI  |            postawił go przed obliczem sejmu bladego, mówiąc: Oto jest
1388 IV  |           leży pod różami i cyprysami Sekwany. Biedni gołębiowie i rozłączeni
1389 VII |          swoim i o téj, którą miłował sercem, i o łanach, gdzie mu się
1390 II  |              ręce wlał w niego miłość serdeczną dla ludzi i litość.~A obróciwszy
1391 XVII|        żołnierz, niech wstanie!~Niech siada na koń, ja go poniosę prędzéj
1392 VII |      ojczyźnie.~A gdy przyszła wojna, siadł na koń z krzyżem w ręku
1393 V   |               o niebiosach zapłyną do sieci i jutro będą przedawane
1394 V   |     girlandami, a tak dają się ułowić sieciom ludzkim i przedawani są.~
1395 VIII|              pełny ognia.~A oto przed siedmią laty ogarnął go pewnej nocy
1396 XVII|               od słońca zachodu.~Eloe siedziała nad ciałem zmarłego, z gwiazdą
1397 VIII|             Jeden więc z tych, którzy siedzieli smutni nad brzegami czarnej
1398 X   |              gromada uzbroiwszy się w siekiery, wyszła w pole odgrażając
1399 VII |               i wepchnęli go w ciasną siermięgę, a potem go w niéj zamknęli
1400 IV  |         którego z nich, albowiem masz siłę cudów; obudź tego starca
1401 XII |              poznano bowiem człowieka silnego w Bogu, i nie śmiano mu
1402 VII |           kolumnie.~Lecz przed wichry silnemi i wam padać wolno... będziecie
1403 XVII|            jest czas żywota dla ludzi silnych.~Tak mówił rycerz, a Eloe
1404 V   |             gwiazd, które są różowe i sine.~Skrzydeł takich nie mają
1405 III |             siebie węgiel siedzący na siodle do ostatka.~A oto na owem
1406 I   |         zamieszkał w swoich śnieżnych siołach; a król jego został z wygnańcami,
1407 VII |               o matce swojej, drugi o siostrach i braciach, a trzeci o domie
1408 XIII|             Wynieś mi tu umarłą twoją siostrę, ja wezmę ją i pochowam
1409 V   |             utonęła.~A teraz opowiada siostrom swoim na dnie, że zobaczyła
1410 XIII|             przyzwyczajał się nazywać siostry imieniem zbrodniarkę tę
1411 XVII|            Bóg rzuca pioruny na głowy siwe i na obnażone z koron czoła.~
1412 XV  |            które się tłuką o drzewa i skały piersią zlęknioną.~Płomieniste
1413 XIII|        zmazane ręce.~I dziwił się, że skarga jéj była maleńką i skarżącą
1414 XI  |        skarżących się mogił, i jakoby skargę popiołów na Boga.~Lecz skoro
1415 X   |           żołnierza chudego, imieniem Skartabellę, który chciał ziemię podzielić
1416 X   |            siebie: Oto umierają i nie skarżą się.~Rzekli więc do tych,
1417 XIII|             skarga jéj była maleńką i skarżącą się jak płacz niewinnéj
1418 XI  |    cmentarzowi, Anhelli usłyszał hymn skarżących się mogił, i jakoby skargę
1419 XI  |        grobowców, mówiąc kościom: Nie skarżcie się, lecz spijcie!~Ona odpędza
1420 XI  |          moich w ziemi ojczystéj.~Tak skarżył się - i przepraszał go Anhelli
1421 XI  |          siedzący na szczycie wzgórza skinął skrzydłami i uciszył je.~
1422 X   |         pierwsza na czele miała grafa Skir, który utrzymywał stronę
1423 VI  |           carowi, a był właśnie dzień składania daniny.~Jakoż o godzinie
1424 XIII|              przez rozszczepione lodu sklepienie i krzyczały: Naszą jest!~
1425 VII |          szczęka, smutny ma głos, a w sklepieniu są różne echa, i jedne echo,
1426 XIII|               wymówiwszy: Różo zlota! skonała.~I na znak cudu, upadła
1427 VII |             umarły i z jakiej choroby skończył.~Na to mu odpowiedział człowiek
1428 XI  |            upadł jak człowiek martwy.~Skończywszy więc Szaman grzebanie umarłych,
1429 X   |              zdejmowali owe zmarzłe i skościałe na krzyżu, i przenosili
1430 III |           próchnie człowieka chodziły skry..... jak owe iskierki, które
1431 II  |                by wyrósł prosty i nie skrzywiony na ciele.~Tak mówił Szaman;
1432 XIII|            mech spod mojéj pościeli i skubią łoże śmierci jedząc... Biedne
1433 II  |          czegom szukał; oto serca ich słabe są i dadzą się podbić smutkowi.~
1434 V   |           jedna jest z mocy, druga ze słabości; pierwsza jest skrzydłami
1435 IX  |        usłyszał Anhelli dwa uderzenia słabsze, jakoby dane przez ludzi
1436 XIV |              szopa, lecz nie znaleźli śladu jej, wicher ją był bowiem
1437 V   |              różne rzeczy i z tego ma sławę między inszemi rybkami.~
1438 XIII|            łożem mojem, ta szyba lodu słońcem czerwona, z dwoma skrzydłami
1439 XIII|              rybitwy białe wędrują ku słońcu złotemu i toną w promieniach.~
1440 XIII|           jego ręki po złotym promyku słonecznym.~Jam się przywiązała do
1441 IV  |             Anhelli, stało się podług słów Szamana, że wskrzeszony
1442 XIII|      promieniach.~A lękała się zmazać słowami nieczystemi mówiąc: Oto
1443 XIII|          pustyni, więc nas Bóg pewnie słucha i na nas patrzy; a jeśli
1444 VII |               co dnia przy owej skale słuchać, czy jeszcze żyją; lecz
1445 V   |               między inszemi rybkami.~Słuchając więc powieści o niebiosach
1446 XII |           stanąwszy Szaman pod oknami słuchał, nim wszedł do tej jaskini
1447 XII |        zatracenia.~Dlaczegożeście nie słuchali rad moich i nie żyli spokomie
1448 XIII|              i pokutnicę.~Ona mu była sługą i uściełała łoże liściami
1449 VI  |            aby wystarczył podatkowi i sługę onego zbogacił.~A zabrawszy
1450 VI  |        dziesięcinę.~To powiedziawszy, sługom swoim rozkazał trząść drzewo
1451 V   |         poszedł ów Anioł na wodę i po słupie światłości księżycowej odchodził
1452 VIII|        księżną była, a dziś jest jako służebnica żebraka.~A niegodzien jest
1453 XV  |         krajem moim.~A oczy moje, jak służebnice, które przestają pracować
1454 V   |            kwiatów i zapach konwalii.~Słysząc o tém Anhelli obrócił się
1455 VII |            oto spałem przy nim, a nie słyszałem, aby choć westchnął.~A jeżeli
1456 II  |               im odpowiedział Szaman: Słyszeliście o Mojżeszu i o cudach, które
1457 IV  |               wyznanie winy, o którém słyszeliśmy?~Dlaczego zaparłeś się serca
1458 VII |       brukowana jest ludźmi śpiącymi. Słyszysz? oto oddychają głośno, a
1459 XII |       człowieka silnego w Bogu, i nie śmiano mu się urągać.~A podniósłszy
1460 XII |            usłyszeli zgiełk wielki, i śmiech, i wrzaski, i szczękanie
1461 VIII|         wariatem i obłąkanym i godnym śmiechu. Cóż mówicie na to?....~
1462 II  |               Tak mówił Szaman; i nie śmieli mu odpowiedzieć wygnańce;
1463 XII |             mi był jak syn dobry.~Nie smuć się aż do śmierci po zgonie
1464 XI  |          klnij mnie.~Myślałem, że się smucisz za Wzgardę kości twojéj...
1465 V   |            Anhellim wędrówkę po ziemi smutnéj i po gościńcach pustych
1466 V   |        Kobiety i dzieci zaczęły gadać smutniéj, mówiąc: Oto opuściłeś nas!
1467 XI  |            nas jak matka.~Oto mi więc smutno, że ujrzałem tego Anioła,
1468 VII |            nie wstał, bo był umarł we śnie.~Więc przystąpiwszy Anhelli
1469 XI  |             starzec: zasypywał bowiem śniegiem ciała umarłych i był zatrudniony.~
1470 X   |             oto wygnańcy owi w szopie śniegowéj, w niebytności Szamana kłócić
1471 X   |            krzyże na wysokiem wzgórzu śniegowém, odezwał się głos z nieba
1472 I   |        rozszedł i zamieszkał w swoich śnieżnych siołach; a król jego został
1473 V   |          który się był położył jak do snu, i rzekł do owego dzieciątka:~
1474 III |            spalonym papierze błędne i snujące się w różne strony.~Przybliżywszy
1475 V   |           wierzb lamentujących i mało sosen.~A Szaman ujrzawszy wyskakujące
1476 XIII|              ją miał pochować, że pod sosną, która była w smutnym parowie,
1477 XVII|          niebios, jakoby gołąb' biały spadający wieczorem na chatę czerwoną
1478 XI  |               powietrzu, która by nie spała przez jedną noc życia w
1479 VII |            nie wiem jak umarł, bo oto spałem przy nim, a nie słyszałem,
1480 III |            ognia niebieskiego, aby go spalić, i stracę go w oczach dzieciątek.~
1481 III |             owe iskierki, które są na spalonym papierze błędne i snujące
1482 XVII|              Rycerzu, nie budź go, bo śpi.~On był przeznaczony na
1483 IV  |               wskrzeszał tych, którzy śpią i odpoczywają.~
1484 XIII|                A Eloe uklęknąwszy nad śpiącą, podłożyła pod nią z obojéj
1485 XI  |            była płaczącéj troski kość śpiącego człowieka.~A wziąwszy ją
1486 IV  |             się na ludzi jak człowiek spiący.~A poznawszy go wtenczas
1487 VII |          ziemia brukowana jest ludźmi śpiącymi. Słyszysz? oto oddychają
1488 V   |           stronę jak człowiek, co się spieszy.~A na te słowa spuścił głowę
1489 VI  |              pełna gniazd gołębich, i śpiewająca od świerszczów ustronna
1490 III |              Anhellego mówiąc mu: Nie spij, ale chodź ze mną, albowiem
1491 XI  |                Nie skarżcie się, lecz spijcie!~Ona odpędza reny, kiedy
1492 IV  |          ciebie w więzieniu, abyś się spłaszczył przed władzą i uczynił owe
1493 IV  |             cmentarzu sybirskim szuka spocznienia, a drugi leży pod różami
1494 X   |               na cmentarz.~Niech mają spoczynek w ziemi, albowiem w dobréj
1495 XI  |          Wstań! nie jest jeszcze czas spoczynku.~A powstawszy Anhelli, oglądał
1496 XIII|        przystoi w miejscu, gdzie trup spoczywa.~We trzy zaś godziny po
1497 XI  |        nazwiska tych ludzi, którzy tu spoczywają przy tobie...~Skoro to wyrzekł,
1498 XVII|              na głos rycerza i że już spoczywał.~ ~ ~ ~
1499 XIII|        gołębich, podleciała w górę, i spojrzała na nie oczyma niewinnego
1500 X   |               nie odwrócił głowy, aby spojrzćć na martwe i umęczone. Zorza
1501 XI  |             trumna nas odda, lecz nie spojrzy na nas jak matka.~Oto mi
1502 II  |               którzy są w grobach; bo spojrzycie na każdą czaszkę ich: nie