Rozdzial

1503 XI  |               przez jedną noc życia w spokojnem gnieździe. Lecz o mnie Bóg
1504 II  |               Lecz mówię wam, bądźcie spokojni nie o jutro, lecz o dzień,
1505 XV  |          szaleństwem? Czemu nie żyłem spokojnie?~Rzuciłem się w rzekę nieszczęścia
1506 XV  |         godzin umrzesz... przeto bądź spokojniéjszy.~Usłyszawszy to Anhelli,
1507 XII |      znajdziesz mieszkanie w śniegu i spokojność. A będziesz żył mlekiem
1508 XV  |           niego.~A wieszli ty, czy od spokojności twojéj nie zależy żywot
1509 VII |              zjedz, jam jest końcem i spokojnością.~Ten ołów oszukańcom jest,
1510 VI  |              czerwonych, jak człowiek spokojny.~A oto jabłoń okryła się
1511 XII |         słuchali rad moich i nie żyli spokomie w zgodzie i miłości braterskiéj,
1512 XIV |      Zrobiliśmy rzecz równą z naszego społeczeństwa, a rządził nami los, nie
1513 X   |             na ocalenie kraju podawał sposób jedyny, iść i ginąć nie
1514 V   |                jeziorze. A rybacy owi spostrzegłszy Szamana przybiegli ku niemu
1515 IV  |            dowiedziałby się od Boga i spotkałby się z bratem miłym w krainie
1516 IV  |              przy jednej z onych turm spotkali ludzi niosących trumny i
1517 XII |               was którego ro-zedrzćć.~Spotkałże z was kiedy kto Ostyjaka,
1518 XI  |           natrafiwszy ciało Anhellego spotknął się na nim, i krzyknął boleśnie;
1519 V   |            szumiącemi lasami Syberyi; spotykając ludzi cierpiących i pocieszając
1520 VII |           księdzem był, ja go znałem; spowiadał żonę moją i dzieci w ojczyźnie.~
1521 II  |            kładziony jest w kołysce i spowity; by wyrósł prosty i nie
1522 VII |              lub które z dzieci jego.~Spraw przynajmniéj zadziwienie
1523 XI  |               jest moja kość, ta kość spróchniała. Ludzie ją niegdyś szanowali,
1524 II  |         grobach, i całuny będą na was spróchniałe; wszakże wasze groby będą
1525 XV  |  Przychodzicie-li pocieszyć mnie? Czy sprzeczać się ze smutkiem, który się
1526 I   |           który jest już stary i mnie sprzyja; a mieszka stąd daleko w
1527 XIII|            jego miłość na ziemi; więc spuściwszy przed nim głowę, stał cicho.~
1528 XVII|              chmur.~A księżyc znużony spuszczał się w płomienie niebios,
1529 VII |               się, i szli jak owce ze spuszczonemi głowami, oprócz jednego,
1530 II  |         kiedym go wywołał z płomieni? spytajcie ludu mojego.~Na moje słowo
1531 IX  |               z tych, co szli za nim, spytał go: co by to było, ów szczęk
1532 X   |               ucierpiały jakiej nowéj sromoty, zdejmiemy je i zaniesiemy
1533 VII |              praca, niech umrze.~A my stajemy co dnia przy owej skale
1534 XIII|      powietrzu smutne przeklinania, i stała się znów cichość, jaka przystoi
1535 IV  |            trwają w stałości.~Ta więc stałość małych uporem jest, gdy
1536 IV  |            tylko ludzie mali trwają w stałości.~Ta więc stałość małych
1537 VI  |              Anhellego rzekł:~Pójdź i stań pod jabłonią, a nic nie
1538 XV  |            urodzą się w mózgu moim, i staną przed oczyma, jak wierne
1539 I   |               tysiąca ludzi z różnego stanu.~A rząd dostarczył im niewiast,
1540 XII |              nadchodzi? Czy to śmierć stąpa głośno?~Lecz był to ren,
1541 XI  |               będzie na mogile twojéj stąpać przy blasku księżyca; przywyknij
1542 VII |               Oto są kopalnie Sybiru!~Stąpaj tu ostrożnie, bo ta ziemia
1543 XII |               mówił, usłyszał Anhelli stąpanie po śniegu i rzekł: Ktoś
1544 III |             szatę Anhelli udał się za starcem, i szli przy blasku gwiazd.~
1545 VI  |           wysoko, gdy zaszli do chaty starego człowieka, który przywitał
1546 III |         rączki owe dzieciny krzycząc: Staruszku, weź nas z sobą!~I rzekł
1547 II  |              albowiem jesteście ludem starym, a wskrzesić was cudem jest.
1548 V   |            już był daleko i na środku stawu, rozkazał Szaman owéj dziecinie
1549 III |               koń unosić go zaczął po stepie palącego się; a potem wzdrygnąwszy
1550 V   |           przechodzili około cichéj i stojącej wody, nad którą rosło kilka
1551 IX  |           korytarzu dwa szeregi ludzi stojących z łańcuchami w ręku, każdy
1552 XV  |          kołodzieja i usiedli za jego stołem w cieniu lip pachnących.~
1553 XIV |           Aniołowie, ujrzeli ich przy stosie "wielkim z drzewa, na którym
1554 III |        niebieskiego, aby go spalić, i stracę go w oczach dzieciątek.~
1555 X   |              z męczennikami.~Wtenczas strach jakiś ogarnął tłumy i rzekły:
1556 II  |      sybirskim ludem, a cudy czyniłem straszniejsze niż tamten, co przed wiekami.~
1557 XII |             słońce i dzień przyniesie straszniéjszy niż ciemność, a ciszę okropniéjszą
1558 XIV |            dziesięciu ludzi bladych i strasznych z postaci.~A przybliżywszy
1559 VIII|         odpoczywać; bo serca nasze są strudzone gorzéj niż ciała.~A oto
1560 XV  |            mnie jak harfa z porwanemi strunami... do kogóż mówić będę?...~
1561 X   |          stało?~A przyszedłszy bliżéj strwożyli się widząc na krzyżach ciała
1562 VII |               łamie się!..... podobny strzaskanej kolumnie.~Lecz przed wichry
1563 IV  |         wskrzeszę raz drugi, a ty się strzeż, abyś go powtórnie o śmierć
1564 XIII|             północy, usłyszał Anhelli stukanie do drzwi, które były z lodu,
1565 XI  |   przylatywały ubierać róż girlandami suche drzewa Syberyi, abym sobie
1566 IV  |           żywym.~A Szaman spojrzawszy surowo rzekł: Cóż więc? Oto go
1567 XIV |               któréj Bóg użył na znak Swego rozgniewania.~A usta ich
1568 VII |               zboże kłaniało jak panu swemu, i szczęśliwi są teraz przez
1569 V   |             Anioł na wodę i po słupie światłości księżycowej odchodził na
1570 XI  |             kości twojéj... jestże to świątynia pełna ptasiego wrzasku?
1571 XI  |                i poszedłbyś jęcząc po świecie.~A teraz przestań być latarnią
1572 IV  |       zlatywali się maleńcy wróblowie świergocąc o rzeczach mniejszej wagi.~
1573 VI  |             gołębich, i śpiewająca od świerszczów ustronna była i spokojna.~
1574 IX  |               nie chciał pracować dla święta Boskiego, pędzą przez łańcuchy.~
1575 II  |              wszakże wasze groby będą święte, a nawet Bóg od ciał waszych
1576 III |            rozkazać przeciwko Duchowi świętemu, nakazując nawet rzeczy
1577 XVI |         jeszcze najwyżéj lecące ptaki świetniały na szafirowem niebie, jak
1578 III |              albowiem w>nim jest Duch święty.~Użyję więc przeciwko temu
1579 XIV |            usta, na których była krew świeża! A na to zaś Anieli:~Nawróćcie
1580 XVII|               zakryć pierś przed kulą świszczącą i przed wichrem zemsty ludzkiéj.~
1581 I   |       zbudowali dom i każdy się zajął swoją pracą oprócz ludzi, którzy
1582 IX  |            nakrył mu głowę połą szaty swojéj....~l kazał się wynieść
1583 XIII|             liścianem pomiędzy renami swojemi, aby umrzeć.~A był zachód
1584 XI  |              byłem przy niéj jak ptak swojski, co się boi; i nie wziąłem
1585 V   |            mówiąc nadeszli na gromadę Sybirców, którzy łowili ryby 'w'
1586 I   |           Przyszli wygnańce na ziemię sybirską i obrawszy miejsce szerokie,
1587 XIII|              zaczęły się noce w ziemi sybirskiéj i słońce coraz dłużćj zostawało
1588 VII |             wieki!...~Oto są kopalnie Sybiru!~Stąpaj tu ostrożnie, bo
1589 XII |              niewinne, boś mi był jak syn dobry.~Nie smuć się aż do
1590 VII |         człowiek pewny stary z pięcia synami, a strażnicy nie chcą jéj
1591 XVI |               z przerażenia:~Myśląc o synie, którego pożarła kraina
1592 VII |         uczyniłem? Oto ojciec żyje, a synowie pomarli już. Dlaczegożem
1593 XIII|            stały się długie i podobne szacie obszernej, kiedy się w nie
1594 XVI |            lecące ptaki świetniały na szafirowem niebie, jak róż białych
1595 XV  |             męczył dla rzeczy będącéj szaleństwem? Czemu nie żyłem spokojnie?~
1596 IV  |        jeszcze w łańcuchach, i rzekł: Szamanie, oto się boją, żeby nie
1597 XI  |        spróchniała. Ludzie ją niegdyś szanowali, a dawniéj jeszcze całowała
1598 VIII|         uczcić, lecz już był w ziemi.~Szanujemy więc ten krzyż nie mówiąc
1599 III |         pustyni.~Wdziawszy więc białą szatę Anhelli udał się za starcem,
1600 VII |              cichości.~Łańcuch, co tu szczęka, smutny ma głos, a w sklepieniu
1601 III |          chleba jak małe szczeniątka; szczekając rzeczy złe i które są przeciwko
1602 XII |                i śmiech, i wrzaski, i szczękanie kielichów i brudne pieśni;
1603 III |           wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka; szczekając rzeczy złe i
1604 II  |           stał się krwią, a te słońce szczerniało jak węgiel; wiele bowiem
1605 II  |         Dobrzy byliby z nich ludzie w szczęściu, ale je nędza przemieni
1606 XI  |          które mnie widziały młodym i szczęśliwym?~Dlaczegoż nie powstanie
1607 XI  |          podniosły. Anioł siedzący na szczycie wzgórza skinął skrzydłami
1608 XIII|               północy stał się wielki szelest, i myślał Anhelli, że reny
1609 XIII|               myślał Anhelli, że reny szeleszczą, wyjadając mech spod łoża
1610 XV  |               wichrami rozumiałem, co szeptał.~Nad kołyską moją był przestrach;
1611 XI  |               ogniu, wychodzący długi szereg imion już zapomnianych.~
1612 VII |                a gdy był ogień, przed szeregami stał, krzycząc: Za ojczyznę!...
1613 IX  |               ujrzeli w korytarzu dwa szeregi ludzi stojących z łańcuchami
1614 VI  |         ostatni.~Chata jego ocieniona szeroką jabłonią i pełna gniazd
1615 I   |           sybirską i obrawszy miejsce szerokie, zbudowali dom drewniany,
1616 III |               Weź nas i zaprowadź nas szerokiemi gościńcami aż do matek naszych.~
1617 XVII|          trzymając szaty na piersiach szkarłatne, aby zakryć pierś przed
1618 XIV |             węgiel, a oczy ich jakoby szklanne nie odwracały się od niebieskich
1619 VII |           ojca otwarte błyszczały jak szkło, a czworo innych umarłych
1620 II  |             przemieni w ludzi złych i szkodliwych. Co uczyniłeś, Boże?~Azaż
1621 VII |               z lochu, a połowa zgrai szła za nim.~ ~
1622 X   |           kontusze i nazywać się będą szlachtą, jakby z Lechem na nowo
1623 X   |            wolność chłopów, i równość szlachty z Żydami i z Cyganami.~A
1624 XIV |                gdzie była posieleńców szopa, lecz nie znaleźli śladu
1625 X   |       ROZDZIAŁ X~A oto wygnańcy owi w szopie śniegowéj, w niebytności
1626 I   |              go i zaprosili do swojej szopy.~I zrobiono przymierze z
1627 IV  |          jeden na cmentarzu sybirskim szuka spocznienia, a drugi leży
1628 XVII|          poleciał ów rycerz ognisty z szumem, jakoby burzy wielkiéj;
1629 V   |              gościńcach pustych i pod szumiącemi lasami Syberyi; spotykając
1630 XV  |           ciemnością, a liść jesienny szumiący z wichrami rozumiałem, co
1631 XIII|           patrzaj nad łożem mojem, ta szyba lodu słońcem czerwona, z
1632 I   |              ukazał się obóz jakoby i tabór i sanie zaprzężone psami
1633 XVI |               gdy rozmyślał Anhelli o tajemnicach przyszłych, zaczerwieniło
1634 XIII|              nie lata... Cóż! kiedy z taką myślą śmierć piękniejsza.~
1635 V   |               różowe i sine.~Skrzydeł takich nie mają łabędzie przelatujące
1636 V   |         królem naszym! albowiem nie w takiéj jasności ubrani są królowie
1637 I   |               ja znałem ojców waszych także nieszczęśliwych i widziałem,
1638 II  |          kwiatowi nie dajesz dokwitać tam, gdzie mu jest ziemia i
1639 XII |             nie chcę, aby zginęła jak tamci.~Cóż ci mówić będę! Oto
1640 XVII|            poniosę prędzéj niż burza, tami gdzie się rozweseli w ogniu.~
1641 V   |             od księżyca, i uciekała w tamtą stronę jak człowiek, co
1642 II  |            czyniłem straszniejsze niż tamten, co przed wiekami.~A nie
1643 XV  |             są w piekle.~Czemużem się targał i męczył dla rzeczy będącéj
1644 III |              gromadki siedział pop na tatarskim koniu, mający u siodła dwa
1645 XIV |            Anieli, pokazali na wielką tęczę, która przebiegła i położyła
1646 XI  |             różanych, i zamieszkały w tem, co jest najpiękniejszego, -
1647 III |          święty.~Użyję więc przeciwko temu księdzu ognia niebieskiego,
1648 XVII|             cały, i leciał z okropnym tententem.~Śnieg szedł przed nim i
1649 XVII|               było. Rycerzu, koń twój tentni, leć daléj!~I poleciał ów
1650 II  |        wielkiej z brzemieniem myśli i tęsknot na sercu.~To powiedziawszy
1651 XIII|        opuszczonych.~A długi smutek i tęsknoty przyprawiły o śmierć ową
1652 XV  |           latające po nocy, które się tłuką o drzewa i skały piersią
1653 XVI |               ciemnością, i wielkiemi tłumami leciały jęcząc.~Więc spojrzał
1654 XIII|           wędrują ku słońcu złotemu i toną w promieniach.~A lękała
1655 V   |       wysokich, druga kamieniem ludzi topiących się.~Mówię ci o tém; albowiem
1656 XII |         poczerwienił.~Ująwszy więc za topór Anhelli chciał się zemścić,
1657 XII |             okrętem.~Wyostrzcie wasze topory, bo potrzebne wam będą;
1658 XV  |              będę?...~Ciemność będzie towarzyszem moim i krajem moim.~A oczy
1659 V   |              poddajesz się smutkowi i tracisz nadzieję.~Tak mówiąc nadeszli
1660 XIV |             odwieczne Cherubiny przed tron Swój, i rzekł: Idźcie na
1661 XI  |            dosyć wycierpiałem na moim tronie, i na biskupim oparty pastorale,
1662 XI  |                i pełna była płaczącéj troski kość śpiącego człowieka.~
1663 VII |               ciemności ołów zgniły i truciznę ową pożywał.~A po kilku
1664 VII |            potem go w niéj zamknęli z trudnością, bo był otyły ten człowiek,
1665 IV  |             otworzyć.~Więc gdy zdjęto trumien wieka, wzdrygnął się Anhelli
1666 XI  |              to, co zmartwychwstawać; trumna nas odda, lecz nie spojrzy
1667 IX  |             ramiona i położyli się na trupie wołając jeden i drugi: Mój
1668 XI  |         ruszać umarłe;~czyż nie dosyć trupom wichry mieć nad sobą i zapomnienie?~
1669 XV  |            bracia twoi pomarli jedząc trupy i będąc wściekli od krwi
1670 IV  |           narodu, a tylko ludzie mali trwają w stałości.~Ta więc stałość
1671 VI  |  powiedziawszy, sługom swoim rozkazał trząść drzewo stare i rozrosłe,
1672 X   |               Pana naszego, i na tych trzech drzewach przybijmy po jednemu
1673 VII |               siostrach i braciach, a trzeci o domie swoim i o téj, którą
1674 X   |              z Żydami i z Cyganami.~A trzecia na czele swoim miała księdza
1675 X   |             któregoś z tych, co był z trzeciej gromady, aby rzecz tę przez
1676 VI  |               nic nie mów do tych, co trzęsą drzewem, aż się moc Boska
1677 I   |              sanie zaprzężone psami i trzoda renów z gałęzistemi rogami
1678 XVII|     pałacowych stoją bladzi królowie, trzymając szaty na piersiach szkarłatne,
1679 XII |           owinęła nogi jego włosami i trzymała je na łonie.~I otworzywszy
1680 IV  |          blade.~A przy jednej z onych turm spotkali ludzi niosących
1681 IV  |          drogami Syberyi, gdzie stały turmy.~I widzieli twarze niektórych
1682 VII |       rumieniec ceglany wyszedł mu na twarz, a ciało opadło na kościach
1683 V   |           owego dzieciątka:~Oto połóż twe rączki na czole tego młodzieńca
1684 V   |               jak dusza, która jest z twego ciała.~A nie widzieliśmy
1685 XV  |              ci zwiastować, że bracia twoi pomarli jedząc trupy i będąc
1686 XVI |           twoja, lub który z krewnych twoich, i zaczęli płakać w ciemności
1687 IV  |              w radzie narodu z bratem twoim, i widziałem wasze dwie
1688 XVI |  odpowiadający mu: Lecimy do ojczyzny twojej!~Czy każesz nam pozdrowić
1689 XI  |              gile, które przylatywały ubierać róż girlandami suche drzewa
1690 II  |             waszych odwróci robaki, i ubierze was w umarłych dumną powagę...
1691 XIII|            obszernej, kiedy się w nie ubrała, i podobne namiotowi biednego
1692 V   |        albowiem nie w takiéj jasności ubrani są królowie chińscy, jak
1693 XI  |         kształcie jakoby ludzkim, i w ubraniu biskupiem z infułą i z krzyżem
1694 I   |           król ludu a zarazem ksiądz, ubrany podług zwyczaju w futrach
1695 XI  |              na włosach, przed którym ucichają grobowce?~Lecz nic mu nie
1696 XII |              się ukazał pośród zgrai, ucichła; poznano bowiem człowieka
1697 XVI |              i białe mewy, którym Bóg uciekać kazał przed ciemnością,
1698 V   |              na wodzie od księżyca, i uciekała w tamtą stronę jak człowiek,
1699 X   |       przerażenia, a żaden z tych, co uciekali, nie odwrócił głowy, aby
1700 VI  |              zostawiwszy cały podatek uciekli w przestrachu i wsiadłszy
1701 X   |              lecz ażeby ciała ich nie ucierpiały jakiej nowéj sromoty, zdejmiemy
1702 XI  |       poznawszy, że młodzieniec żyje, ucieszył się.~Wziął go zatem za rękę
1703 XI  |           wzgórza skinął skrzydłami i uciszył je.~I trzy razy to uczynił,
1704 VIII|             mówił; więc chcieliśmy go uczcić, lecz już był w ziemi.~Szanujemy
1705 VII |              bo go znam, był człowiek uczciwy.~Więc Anhelli obróciwszy
1706 VIII|         pewnej nocy duch proroctwa, i uczuł wstrzęśnienie, które było
1707 V   |           przez ziemię naszą.~A nawet uczuliśmy wioń; jakby woń tysiąca
1708 II  |      bolesnych, a wy zostaniecie sami uczyć się, jak znosić głód, nędzę
1709 V   |             zawołały zgodnie: Chcemy! uczyń to!~Obróciwszy się więc
1710 XV  |       ojczyzny okropniéjszą jest. Cóż uczynić?~O! dajcie mi moc milijona
1711 V   |               do Anhellego rzekł: Cóż uczynię z tą zgrają kawek? Chceszli
1712 VII |               na nie Szaman rzekł: Co uczyniłem? Oto ojciec żyje, a synowie
1713 II  |               złych i szkodliwych. Co uczyniłeś, Boże?~Azaż każdemu kwiatowi
1714 XII |      zapalając się w smutku.~Cóżeście uczynili, rzekł, beze mnie? Widziałem
1715 XII |        Podniósł ją z ziemi Anhelli, i udali się oboje na północ, a za
1716 VII |         przywieziono go do kopalni, i udawał, że mu jest dobrze na sercu;
1717 IX  |               pędzą przez łańcuchy.~A udawszy się na miejsce męki Szaman
1718 IX  |          więcej, usłyszał Anhelli dwa uderzenia słabsze, jakoby dane przez
1719 IX  |              przybliżał, słychać było uderzenie łańcucha, i szczęk drugi
1720 IX  |            człowieka, co się zamierza uderzyć.~I ujrzeli postępujących
1721 IX  |            dwaj młodzieńcy, którzy go uderzyli litośnie, padli mu na ramiona
1722 XII |              nie przeszedł żaden, nie uderzywszy go nogą jak węża. O ludzie
1723 XIII|               się blaskiem cudownym i ufnością w Bogu; a włosy stały się
1724 XII |           włos mu krwią poczerwienił.~Ująwszy więc za topór Anhelli chciał
1725 XV  |            lodu, na miejscu pustem, i ujrzał zbliżających się ku sobie
1726 XI  |                Oto mi więc smutno, że ujrzałem tego Anioła, i wolałbym
1727 XII |                Odczaruj nas, albo cię ukarzemy śmiercią.~I stał się wielki
1728 XIII|          śniegu przed Aniołem.~A Eloe uklęknąwszy nad śpiącą, podłożyła pod
1729 II  |         Wybiorę więc jednego z nich i ukocham go jak syna, a umierając
1730 XV  |              dla przestrachu zgrai?~I ukorzył się Anhelli mówiąc: Anieli,
1731 III |            chcecież, abym was wziął i ukrył pod płaszczem i wysypał
1732 XIV |               zeszli w krainę mglistą ukrywszy w sobie światłość.~I przyszli
1733 X   |          Rzekli więc do tych, co byli ukrzyżowani: Chcecie, a zdejmiemy Wras?
1734 X   |             wiem, dlaczego tych ludzi ukrzyżowano; lecz ażeby ciała ich nie
1735 X   |          śmierć ponieść chcieli i być ukrzyżowanymi, jako Chrystus Pan przed
1736 XVII|           zemsty ludzkiéj.~Korony ich ulatują z głów, jak orły niebieskie,
1737 XVI |              jak róż białych girlandy ulatujące ku południowi.~Anhelli był
1738 VI  |             więc Anhelli i stanął pod ulewą jabłek czerwonych, jak człowiek
1739 XI  |               Panny... jak zgrzeszyła ulitowawszy się nad męką ciemnych Cherubinów
1740 VIII|        którego ta skała była miejscem ulubioném i te wody miłemi mu były.~
1741 XI  |               Oto przyszliście ruszać umarłe;~czyż nie dosyć trupom wichry
1742 IV  |              To powiedziawszy zbudził umarłego, i podniósł się ów człowiek
1743 XI  |         zarzuci i grobowi mojemu? Oto umarłem i zapomniano o mnie; czegóż
1744 X   |              odpowiedzieli, będąc już umarłymi.~A poznawszy to rozbiegły
1745 IV  |           żeby nie zmartwychwstali ci umęczeni.~Obudź którego z nich, albowiem
1746 X   |              aby spojrzćć na martwe i umęczone. Zorza je czerwieniła, zostali
1747 VIII|         ujrzeli wiele ludzi bladych i umęczonych, których imiona wiadome
1748 XII |       potrzebne wam będą; a kto z was umie zabijać, jest człowiek pożyteczny.~
1749 VII |           mogile?~Wszakże lepiej jest umierać w gromadce dzieci i wnucząt,
1750 X   |          zgraje mówiąc do siebie: Oto umierają i nie skarżą się.~Rzekli
1751 II  |              i ukocham go jak syna, a umierając oddam mu ciężar mer, i większy
1752 XII |              ren, który stanąwszy nad umierającym panem, zadziwione oczy napełnił
1753 XIII|              do Niéj.~Zaczęła więc tu umierał ąca mówić litanije do Matki
1754 I   |      widziałem, jak żyli bogobojnie i umierali mówiąc: Ojczyzno! Ojczyzno!~
1755 XI  |            męką ciemnych Cherubinów i umiłowała jednego z nich, i poleciała
1756 XIII|            wielkiemi, rzekła Ellenai: Umiłowałam ciebie, bracie mój, i opuszczam.~
1757 XV  |        Boskiéj, że za niewiele godzin umrzesz... przeto bądź spokojniéjszy.~
1758 VI  |             już jest godzina ranna, i umywszy pióra wyleciały w powietrze
1759 II  |              większy ciężar, niż mogą unieść inni; aby w nim było odkupienie.~
1760 XV  |               Anieli, przebaczcie mi! Uniosłem się, i skrzydła myśli moich
1761 XV  |           Anieli, mówiąc: Oto się raz uniosłeś aż do bluźnierstwa przeciwko
1762 XV  |                i skrzydła myśli moich uniosły mnie.~Więc będę cierpiał
1763 III |             głową.~I przelękniony koń unosić go zaczął po stepie palącego
1764 VI  |      gwiazdami i błyszcząc bardzo nie upadały więcéj.~I gołębie śpiące
1765 IV  |                Ta więc stałość małych uporem jest, gdy ludzie pierwsi
1766 XVII|        usiadła nad ciałem martwego.~I uradowała się, że serce jego nie obudziło
1767 XII |             Bogu, i nie śmiano mu się urągać.~A podniósłszy Szaman oczy
1768 XV  |       odpowiadając Anhelli: Zaprawdę, urągacie mi mówiąc o Piaście i o
1769 IV  |           gołębiowie zlatywaliście na urnę projektów i wyniszczaliście
1770 XV  |           zlęknioną.~Płomieniste koła urodzą się w mózgu moim, i staną
1771 XI  |      cmentarzu? Oto się zowie Eloe, a urodził się ze łzy Chrystusowéj
1772 XIV |               i w ziemi, gdzieśmy się urodzili?~Nie! Uczynił nas ludem
1773 XII |            zgrai zawołał: Czarowniku, urzekłeś nas! oto dzban był pełny
1774 XIII|        pokutnicę.~Ona mu była sługą i uściełała łoże liściami i doiła reny
1775 XV  |         smutną i przelęknioną.~A gdym usiadał dzieckiem na kolanach u
1776 VIII|               dzień wytchnienia.~Więc usiadamy tu nad ciemną wodą dumać
1777 XVII|         jakoby burzy wielkiéj; a Eloe usiadła nad ciałem martwego.~I uradowała
1778 IV  |            łańcuchach podniosło się i usiadło, patrząc się na ludzi jak
1779 XV  |        przyszli do chaty kołodzieja i usiedli za jego stołem w cieniu
1780 XII |           przyszli pod dom wygnańców, usłyszeli zgiełk wielki, i śmiech,
1781 III |               aż Szaman począł płakać uśmiechając się...~I nie mógł odejść,
1782 V   |             które Szaman odpowiadał z uśmiechem, bo były błahe.~Lecz po
1783 V   |              jaka dusza.~Na to Szaman uśmiechnąwszy się rzekł: Chcecież abym
1784 III |          odejść, bo mu jedna dziecina usnęła na płaszczu, i na pole płaszcza
1785 VII |               kończy na wieki i serce uspakaja.~A przeklęty, kto przed
1786 V   |           kawek? Chceszli abym ciebie uśpił i duszę twoją wywoławszy
1787 VI  |                           ROZDZIAŁ VI~Uspokoiwszy więc Szaman płacz w Anhellim
1788 XI  |              nawet pocałowania od jéj ust koralowych, choć byłem blisko;
1789 VI  |             śpiewająca od świerszczów ustronna była i spokojna.~I postawił
1790 I   |           jeszcze dłużej starzec ów i uszanowali go i zaprosili do swojej
1791 V   |    przeleciała przez powietrze i znów utonęła.~A teraz opowiada siostrom
1792 XVI |           Anhellim, i upadł.~A słońce utonęło pod ziemią, i tylko jeszcze
1793 XI  |               płomieni.~Gdy to mówił, utopił się duch w śniegu i stało
1794 VIII|               gorzéj niż ciała.~A oto utraciliśmy niedawno naszego proroka,
1795 VII |             im dawać będziemy, bo nie uwierzą. W dekrecie, co je potępił,
1796 XI  |            dzisiaj mewa w téj czaszce uwiła gniazdo i mieszka; dajcie
1797 VII |              zadziwienie katom naszym uwolniwszy tych ludzi, albowiem pomrą
1798 X   |               A oto druga owa gromada uzbroiwszy się w siekiery, wyszła w
1799 IV  |             ludzie pierwsi w narodzie uznają błąd swój nie spodziewając
1800 III |               w>nim jest Duch święty.~Użyję więc przeciwko temu księdzu
1801 XIV |               błyszczącéj, któréj Bóg użył na znak Swego rozgniewania.~
1802 V   |                              ROZDZIAŁ V~I tak odbywali Szaman z
1803 VI  |                              ROZDZIAŁ VI~Uspokoiwszy więc Szaman
1804 VII |                              ROZDZIAŁ VII~I rzekł Szaman: Oto już
1805 VIII|                              ROZDZIAŁ VIII~A przechodząc dalej, ujrzeli
1806 IV  |       świergocąc o rzeczach mniejszej wagi.~Przebacz mi, że was równam
1807 X   |      męczeństwo.~Lecz nim przyszło do walki, a umysły już były rozgrzane,
1808 VIII|               który leży pod nim, był wariatem i obłąkanym i godnym śmiechu.
1809 II  |           który będzie jutrem śmierci waszéj.~A gorsze jest jutro życia,
1810 V   |          między nami.~Więc zaczęliśmy wątpić o rzeczach wiary, i wątpiémy
1811 V   |            wątpić o rzeczach wiary, i wątpiémy nawet, czy jest w nas jaka
1812 III |               mną, albowiem są rzeczy ważne na pustyni.~Wdziawszy więc
1813 VI  |        zdarzyły za młodu; lecz o dniu wczorajszym nie wiedział i nie myślał
1814 III |              rzeczy ważne na pustyni.~Wdziawszy więc białą szatę Anhelli
1815 III |               matkach swoich i tu się wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka;
1816 V   |            odbywali Szaman z Anhellim wędrówkę po ziemi smutnéj i po gościńcach
1817 X   |         Szaman z Anhellim powracali z wędrówki podziemnéj, i zadziwili
1818 VII |         pochwycili człowieka Bożego i wepchnęli go w ciasną siermięgę, a
1819 VIII|         smutkiem krzyż dźwigamy i nie weselemy się jak męczennicy; bo nie
1820 XV  |               miła czeka o południu i weselić się będę wieczorem...~Zwiastowaliśmy
1821 VII |               nie słyszałem, aby choć westchnął.~A jeżeli macie serce, żałujcie
1822 VII |               Gdy się litował Szaman, weszli strażnicy i żołnierze z
1823 XI  |          duchy z ciał, i pozwolę, aby weszły w lilije wodne, i rozleciały
1824 XII |            nie uderzywszy go nogą jak węża. O ludzie bez pamięci i
1825 XIII|              umarłą twoją siostrę, ja wezmę ją i pochowam litośnie;
1826 IV  |             dwa razy od ciebie śmierć weźmie.~Lecz niech będzie, jak
1827 I   |             głowie zaś miał wieniec z wężów nieżywych zamiast korony.~
1828 XIV |  wnętrznościami naszemi, i z gniazdem węży, które nam gryzło wnętrzności?~
1829 VIII|            umęczonych, których imiona wiadome są w ojczyźnie.~I przyszli
1830 X   |           wiszący zaś pośrodku mówił: Wiara!~I tłumy stały w milczeniu
1831 VII |               modlił się.~I przyszedł wiatr podziemny i wywrócił skałę,
1832 XV  |              liść jesienny szumiący z wichrami rozumiałem, co szeptał.~
1833 IX  |         gwiazdy.~I przekonany był, że widzenie kopalni snem było, albowiem
1834 XI  |           gwiazdy te same, które mnie widziały młodym i szczęśliwym?~Dlaczegoż
1835 II  |       podniesieniu; a ci, co przyjdą, widzieć was będą.~Oto powiedziałbym
1836 IV  |         Syberyi, gdzie stały turmy.~I widzieli twarze niektórych więźni
1837 V   |          zorzy wieczornej, rzeki: Oto Widzisz tę płotkę, co przeleciała
1838 V   |            przez tę noc, a zastawiémy wieczerzę i pościelemy ci łoże w łodzi.~
1839 V   |                bo były błahe.~Lecz po wieczerzy gdy wstał księżyc i rozciągnął
1840 XV  |              są, a obojętny jestem na wieczność, a nawet znużony jestem
1841 V   |            wyskakujące rybki ku zorzy wieczornej, rzeki: Oto Widzisz tę płotkę,
1842 XV  |              dla braku oliwy w lampie wieczornéj.~A wzrok mój, jak gołębie
1843 III |             pożaru i ciałka wasze już więdły.~I wyciągały do starca rączki
1844 VII |          przysłanym od Boga.~Więc oto wiedz, że przed pięcia dniami
1845 VI  |              męczennicy; i nie chciał wiedzieć o tém będąc człowiekiem
1846 IV  |               Więc gdy zdjęto trumien wieka, wzdrygnął się Anhelli widząc,
1847 XV  |        jesteśmy ci sami, którzy przed wiekiem przyszli do chaty kołodzieja
1848 XV  |          zwiastować ciemność zimową i większą okropność, niż jacy ludzie
1849 II  |      umierając oddam mu ciężar mer, i większy ciężar, niż mogą unieść
1850 XII |       człowiek pożyteczny.~Zbliża się Wielkanoc i krzyż czerwony napiszecie
1851 II  |           zostawię samego w ciemności wielkiej z brzemieniem myśli i tęsknot
1852 XVII|        ognisty z szumem, jakoby burzy wielkiéj; a Eloe usiadła nad ciałem
1853 XIV |              ujrzeli ich przy stosie "wielkim z drzewa, na którym leżał
1854 XI  |      opętanych przez czarty, tak dziś wielu jest opętanych przez czyste
1855 VIII|         powietrze piersiom naszym, bo wiemy, że Twój sąd nad nami jest
1856 I   |          koralach, na głowie zaś miał wieniec z wężów nieżywych zamiast
1857 XV  |               staną przed oczyma, jak wierne sługi idące z latarniami
1858 V   |           wody, nad którą rosło kilka wierzb lamentujących i mało sosen.~
1859 XIII|           zalewając się łzami.~Jeżeli wiesz, gdzie ludzie idą po śmierci,
1860 XV  |           sobie dwóch młodzieńców.~Po wietrze lekkim, który szedł od nich,
1861 IV  |              więc przywiodło ciebie w więzieniu, abyś się spłaszczył przed
1862 IV  |            widzieli twarze niektórych więźni przez kraty patrzących się
1863 IX  |        gwiazdy, pocieszywszy niektóre więźnie, usłyszał szczęk wielki
1864 XIII|     pajączkiem nawet, który jest miły więźniowi i schodzi jeść z jego ręki
1865 VII |        kamieniach, a za nim Anhelli i więźniowie.~I okropny ujrzeli widok!
1866 VIII|              Chodźcie! a pokażemy wam wilgotną jamę, gdzie żyje ta męczennica
1867 X   |             Oto mi duch Boży oznajmił winę tego ludu, i wiem, dlaczego
1868 VI  |          dzbana dopomniał się o rzecz winną.~Stary więc ów człowiek
1869 IV  |         władzą i uczynił owe wyznanie winy, o którém słyszeliśmy?~Dlaczego
1870 V   |              naszą.~A nawet uczuliśmy wioń; jakby woń tysiąca kwiatów
1871 XVII|                i tak wonne jak lilije wiosenne.~To ciało do mnie należy,
1872 VII |               na rozwijanie się drzew wiosennych, i mieć godzinę cichą.~Gdy
1873 X   |              lewéj, krzyczał: Krew! - wiszący zaś pośrodku mówił: Wiara!~
1874 IV  |               wtenczas Anhelli rzekł: Witaj, człowieku możny niegdyś
1875 I   |         przemówił językiem ich ziemi: Witajcie!~Oto ja znałem ojców waszych
1876 XI  |             kości jego mówiąc: Oto ja wkrótce przyjdę położyć się z wami,
1877 II  |           Szamana zgraje: Któż ci dał władzę nauczać o życiu i o śmierci?
1878 II  |              i położywszy na nim ręce wlał w niego miłość serdeczną
1879 II  |          gdzie mu jest ziemia i życie właściwe? Dlaczegoź ci ludzie mają
1880 XI  |           przestań być latarnią grobu własnego, i zrzuć ogniste szaty,
1881 X   |             nie wybrani losem, lecz z własnej woli. Nie byli to gromad
1882 XV  |          bluźnierstwa przeciwko duszy własnéj, a teraz bluźnisz przeciwko
1883 V   |        powracał leniwo po złotej fali wlekąc po niéj końce skrzydeł obcisłych
1884 XII |                rzucił go na proroka i włos mu krwią poczerwienił.~Ująwszy
1885 XIII|         cudownym i ufnością w Bogu; a włosy stały się długie i podobne
1886 XIV |       gniazdem węży, które nam gryzło wnętrzności?~Czy Bóg pamiętał o nas?
1887 XIV |            cóż więc mieliśmy czynić z wnętrznościami naszemi, i z gniazdem węży,
1888 XI  |              ja żyję?~Oto już jednego wniosą nie ma na mojéj głowie z
1889 VII |           umierać w gromadce dzieci i wnucząt, które płaczą... i patrzeć
1890 XI  |        napisano jest o Anielicy téj i wnuczce Maryi Panny... jak zgrzeszyła
1891 V   |            wolnym poszedł ów Anioł na wodę i po słupie światłości księżycowej
1892 XI  |          pozwolę, aby weszły w lilije wodne, i rozleciały się po gwiazdach
1893 X   |              woli. Nie byli to gromad wodzowie, lecz jedni z najmniejszych.~
1894 VII |             ojczyźnie.~A gdy przyszła wojna, siadł na koń z krzyżem
1895 XI  |       powstawszy Anhelli, oglądał się wokoło i spuścił przed Szamanem
1896 XIV |       zrozumieli Aniołowie, jaka była wola Pana, i zeszli w krainę
1897 XI  |               ujrzałem tego Anioła, i wolałbym był wczoraj umrzeć.~A Szaman
1898 V   |             uczyniła dusza moja będąc wolną? Powiedz, bo nie pamiętam.~
1899 VII |            wichry silnemi i wam padać wolno... będziecie żałowani.~Cóż
1900 X   |            ziemię podzielić i ogłosić wolność chłopów, i równość szlachty
1901 V   |            ramionach.~A ujrzawszy się wolnym poszedł ów Anioł na wodę
1902 XVII|             dyjamentowe źródło, i tak wonne jak lilije wiosenne.~To
1903 VI  |            przestrachu i wsiadłszy na wóz odjechali.~A Szaman zawoławszy
1904 VII |               wydał katom w ręce, ale wprzódy zdjął z niego poświęcenie
1905 X   |     ukrzyżowani: Chcecie, a zdejmiemy Wras? lecz ci im nic nie odpowiedzieli,
1906 XII |    przeklinania; a jeden wziąwszy nóż wraził go w piersi Szamana, mówiąc:
1907 IV  |           wasze zlatywali się maleńcy wróblowie świergocąc o rzeczach mniejszej
1908 XV  |        zaniosła mnie daleko i już nie wrócę - nigdy!~A znowu przerwali
1909 XIII|         wstawszy na księżyc, odeszła.~Wrócił więc Anhelli do jamy pustéj,
1910 V   |          dziecinie zawołać duszę, aby wróciła.~I obejrzał się duch jasny
1911 XI  |              Anhellego Szaman mówiąc: Wróćmy do ludzi, grobowce bowiem
1912 XII |        czerwony napiszecie na waszych wrotach, lecz jaką krwią? Zaprawdę,
1913 XII |           śmiercią.~I stał się wielki wrzask, i groźne podniosły się
1914 XII |            zgiełk wielki, i śmiech, i wrzaski, i szczękanie kielichów
1915 XI  |              świątynia pełna ptasiego wrzasku? Lecz niech tak będzie,
1916 XV  |               Tego samego dnia, przed wschodem słońca, siedział Anhelli
1917 XV  |          pomarli jedząc trupy i będąc wściekli od krwi ludzkiéj: a ty jesteś
1918 VI  |               uciekli w przestrachu i wsiadłszy na wóz odjechali.~A Szaman
1919 II  |             jesteście ludem starym, a wskrzesić was cudem jest. O to proście
1920 II  |              to proście Boga.~Aby was wskrzesił, mówię, i dobył z mogiły
1921 IV  |            nie proś mnie więcej, abym wskrzeszał tych, którzy śpią i odpoczywają.~
1922 XVI |  zaczerwieniło się niebo i wybuchnęło wspaniałe słońce; a stanąwszy na kręgu
1923 XIII|             pełnemi trupa skrzydłami, wstawszy na księżyc, odeszła.~Wrócił
1924 VIII|               duch proroctwa, i uczuł wstrzęśnienie, które było w ojczyźnie,
1925 XI  |            głowę jak człowiek, co się wstydzi, mówiąc:~Otom zobaczył Anioła
1926 XI  |            nie narodzę się raz drugi.~Wszak rodzić się nie jest to,
1927 VII |               do pracy.~Powstali więc wszyscy z ziemi i rozbudzili się,
1928 VI  |               człowiek obnażył się ze wszystkiego, aby wystarczył podatkowi
1929 II  |       Dlaczegoź ci ludzie mają ginąć?~Wybiorę więc jednego z nich i ukocham
1930 IV  |               się były w drogę ku nam wybrały, a znalazły nas martwémi.~
1931 X   |           każdej gromady; wszakże nie wybrani losem, lecz z własnej woli.
1932 XV  |             los milijonów?~Możeś jest wybrany na ofiarę spokojną, a chcesz
1933 XVI |             zaczerwieniło się niebo i wybuchnęło wspaniałe słońce; a stanąwszy
1934 VIII|          rozeszło się wielkie echo od wybuchu miny, i powtarzało się nad
1935 IX  |              IX~A gdy już miał Szaman wychodzić z Anhellim na gwiazdy, pocieszywszy
1936 VI  |             zabrawszy wszystko celnik wychodził z chaty mówiąc: Oto masz
1937 VIII|           blady, z błękitnemi oczyma, wychudły i pełny ognia.~A oto przed
1938 XI  |              reny, kiedy przyjdą mech wyciągać spod głowy trupów, ona jest
1939 XIII|          złoty stojący nade mną?~Reny wyciągają mech spod mojéj pościeli
1940 XIV |            rzekli: Jakiż jest znak?~A wyciągnąwszy rękę Anieli, pokazali na
1941 XIII|            ani złożyć rąk, które były wyciągnięte, lecz usiadłszy na końcu
1942 XI  |     burzyciele grobów.~Azaż nie dosyć wycierpiałem na moim tronie, i na biskupim
1943 VII |               I przywołał go biskup i wydał katom w ręce, ale wprzódy
1944 X   |           dobréj wierze na śmierć się wydali, i nie będzie im to na potępienie,
1945 XI  |              w ciemność.~A teraz jest wygnaną jak wy jesteście wygnani,
1946 XI  |              wygnaną jak wy jesteście wygnani, i ukochała mogiły wasze
1947 XI  |             krzyż.~Nie poszedłemże na wygnanie ]'ak człowiek czysty? Któż
1948 XIII|              przyprawiły o śmierć ową wygnankę, i położyła się na łożu
1949 VII |           obudzą.~W innych kopalniach wyją zbrodniarze; lecz ta jest
1950 XIII|          Anhelli, że reny szeleszczą, wyjadając mech spod łoża śmierci;
1951 XV  |     nieszczęście, a Bóg nie kazał nam wyjawić przyszłości.~I rzekł im
1952 XIII|       znalazłszy pustą chatę w lodzie wykutą, zamieszkali w niej.~A po
1953 XI  |            Golgocie, z téj łzy, która wylana była nad narodami.~Gdzie
1954 VI  |        godzina ranna, i umywszy pióra wyleciały w powietrze różane.~Więc
1955 IV  |             ów człowiek w trumnie łzy wylewając z otwartych powiek.~I rzekł
1956 XIII|               Chrystusowéj, i właśnie wymówiwszy: Różo zlota! skonała.~I
1957 XIII|               I rzekła do niego Eloe: Wynieś mi tu umarłą twoją siostrę,
1958 IX  |          szaty swojéj....~l kazał się wynieść duchom niebieskim, a otworzywszy
1959 IV  |     zlatywaliście na urnę projektów i wyniszczaliście ziarno praw; a na plewy
1960 XII |               ginącym będzie okrętem.~Wyostrzcie wasze topory, bo potrzebne
1961 XIII|           doiła reny wieczorem a rano wypędzała je na paszę.~Serce jej od
1962 XI  |               Anioły.~Cóż zrobię! Oto wypędzę wszystkie te duchy z ciał,
1963 II  |              A to, o czem pomyślicie, wypełni się i wielka radość będzie
1964 XIII|              i niebieskich nadziei, i wypiękniało na niej ciało.~Oczy rozpromieniły
1965 VII |       poświęcenie na rynku miejskim i wypuścił z rąk pastorał i omdlał.~
1966 XV  |              łudzi obcych, to gadałem wyrazami przerażenia z ciemnością,
1967 VII |        człowiek obłąkany: Zapomniałem wyrazów pacierza.... i pogroziwszy
1968 XII |         śmierć będzie mówić za mnie i wyręczy mię. Ja cię kochałem.~Boś
1969 VIII|           powracał bowiem z pracy jak wyrobnik.~A woda w misie zaczerwieniła
1970 II  |               w kołysce i spowity; by wyrósł prosty i nie skrzywiony
1971 XV  |       owionęła woń krwi ojcowskiéj, i wyrosłem z twarzą smutną i przelęknioną.~
1972 XIV |              kolorów.~I w zadziwieniu wyrzekli imię Chrystusa i poupadali
1973 XII |            nas! oto dzban był pełny i wysechł.~A inni zajrzawszy w dzbany,
1974 V   |             sosen.~A Szaman ujrzawszy wyskakujące rybki ku zorzy wieczornej,
1975 V   |        pierwsza jest skrzydłami ludzi wysokich, druga kamieniem ludzi topiących
1976 X   |            cieśle postawili krzyże na wysokiem wzgórzu śniegowém, odezwał
1977 VI  |       pustynie.~A księżyc jeszcze był wysoko, gdy zaszli do chaty starego
1978 XIII|           głos Boży odzywający się na wysokościach do ludzi nędznych i opuszczonych.~
1979 XVII|            nagle z płomienistej zorzy wystąpił rycerz na koniu, zbrojny
1980 X   |           było w tym kraju, drzewa, i wystąpili trzej męczennicy po jednemu
1981 VI  |               się ze wszystkiego, aby wystarczył podatkowi i sługę onego
1982 X   |           niebios połowicy, i ogniste wystrzeliły z niej miecze; a wszystko
1983 III |               i ukrył pod płaszczem i wysypał was z poły mojej przed Panem
1984 XI  |          zhańbiony.~A płomień z ziemi wyszedłszy stanął przed nim w kształcie
1985 II  |               co przed wiekami.~A nie wyszedłże z zorzy północnej Anioł,
1986 X   |            uzbroiwszy się w siekiery, wyszła w pole odgrażając się, że
1987 III |        zapalił się ów pop na koniu, i wyszły mu z piersi płomienie, które
1988 VIII|           imieniny królewskie i dzień wytchnienia.~Więc usiadamy tu nad ciemną
1989 V   |            ciebie uśpił i duszę twoją wywoławszy z ciała pokazał ją tym ludziom.~
1990 VII |           przyszedł wiatr podziemny i wywrócił skałę, tak że otworzyła
1991 IV  |            przed władzą i uczynił owe wyznanie winy, o którém słyszeliśmy?~
1992 XI  |           Myślałem, że się smucisz za Wzgardę kości twojéj... jestże to
1993 XI  |               widząc nigdzie szedł na wzgórze.~A natrafiwszy ciało Anhellego
1994 X   |          postawili krzyże na wysokiem wzgórzu śniegowém, odezwał się głos
1995 XI  |            swojski, co się boi; i nie wziąłem nawet pocałowania od jéj
1996 XIII|           więc owe duchy i chmura ich wzniosła się z dachu krzycząc w ciemnem
1997 XV  |          oliwy w lampie wieczornéj.~A wzrok mój, jak gołębie latające
1998 X   |                              ROZDZIAŁ X~A oto wygnańcy owi w szopie
1999 XI  |                              ROZDZIAŁ XI~A gdy się zbliżali ku cmentarzowi,
2000 XII |                              ROZDZIAŁ XII~A gdy przyszli pod dom wygnańców,
2001 XIII|                              ROZDZIAŁ XIII~Odeszli więc Anhelli z ową
2002 XIV |                              ROZDZIAŁ XIV~Około więc onego czasu,