Sielanka

 1 9 |       Muzy, nadobne Muzy, próżno was pożąda~Oglądać człek zawisny.
 2 9 |       Oglądać człek zawisny. Kto was nie ogląda,~Nigdy ozdobnym,
 3 9 |        wzgardzonym być musi.~Kto was zazna, kto darów waszych
 4 10|  maluchnymi~Rączkami żem ja tu z was gałązki łamała,~A z nich
 5 10|        brzegami.~Żaby tylko koło was wrzaskliwe dukają~Abo chłopięta
 6 10|    miedzy przedniejszymi pannami was miała,~I śpiewania, i wszelkich
 7 10|        sławić nimi chciały.~I to was z satyrami wprawiło w biesiady,~
 8 10|          wprawiło w biesiady,~To was w zgubę przywiodło i w ich
 9 10|       tańce biegacie,~Potkało to was od nich, co zwykło potykać~
10 10|     stracisz.~Zaraz było znać na was niecudną odmianę,~Już ani,
11 10|        Pod czas nietrefne mowy o was szeptywali.~Bo kto kogo
12 10|        gada uszczypliwie.~Już na was wszyscy palcem z kątów ukazują~
13 10|   poświadczyła.~Ale kiedy już na was kolej przychodziła,~Czyście
14 10|     próżna, mocna boska siła,~Bo was przeklęctwem srogim tudzież
15 10|       skórą obleczone,~Liście na was wionęło na poły zielone,~
16 10|         były nauczone,~Niechaj w was moje dary nie giną do szczęta,~
17 10|       giną do szczęta,~Niechaj z was sobie kręcą piszczałki chłopięta~
18 10|  ćwiczenie,~A moje wspominają od was obelżenie”.~To rzekszy,
19 10|         wierzby! Nie mówię to do was z urągania~- Kto się urąga,
20 10|       ujdzie karania -~Ale żem z was początki niegdy brała małe,~
21 13| opuszczajcie.~O pieśni! nigdy na was nie padnie śmierć głucha,~
22 13|        macie~Niżli ja. Na co się was tak wiele zleciało?~Abo
23 14|         Pańko~Słychać było, że u was bydła odchodziły,~Ale kogóż
24 14|          czym inszym myślić. Już was, proste pieśni,~Bóg żegnaj!
25 14|          pieśni,~Bóg żegnaj! Bóg was żegnaj, satyrowie leśni!~
26 14|         żegnaj, satyrowie leśni!~Was, nimfy! Was, pasterze! Już
27 14|     satyrowie leśni!~Was, nimfy! Was, pasterze! Już więcej Wontona~
28 14|      odzywały.~O pagórki. Już po was nie będzie ryczało~Bydło
29 14|          mi się rozsiada, gdy na was wspomionę!~Kiedyście upadały,
30 14|     Samem nad wami stawał, samem was podwadzał,~A żal mi dobrze
31 14|      wszystkie pozdychały!~Wedle was i cieliczki padły; i ciołacy,~
32 14|        niebeśpieczna~Nie wzbudzi was. Już nie masz czuć około
33 14|          Wonton nie pasterz, już was kosą swą nie zatnie!~Żegnam
34 14|      kosą swą nie zatnie!~Żegnam was i już was tu zostawiam ostatnie.~
35 14|         zatnie!~Żegnam was i już was tu zostawiam ostatnie.~I
36 20|    drzewo to jest Helenine”.~Bóg was żegnaj, cne stadło, niech
37 20|       boży~Opiek będzie, niechaj was sam Pan Bóg pomnoży!~Niech
38 20|     będziecie,~Bo i my się tu do was jutro poraniemy,~Skoro śpiewaka