Sielanka

 1 Ded|             JAŚNIE WIELMOŻNEMU PANU~JEGO MOŚCI PANU~MIKOŁAJOWI WOLSKIEMU~
 2 1  |             i źwierz dziki szedł za jego szlady.~Cóż po tym? Gdy
 3 2  |             Kupidzie,~Także o matce jego, nadobnej Cyprydzie.~Toż
 4 2  |         śpiewał o miłości:~Co matka jego robi, jakie on sam strzela~
 5 2  |             insze mówi mowa.~Słówka jego miód, ale złe serce, gniewliwe,~
 6 2  |     strzałeczkę przykłada.~Strzałka jego maluchna, lecz cięciwka
 7 2  |           płakał, strzeż się; płacz jego fałszywy.~Śmiał-li-by się,
 8 2  |            tym i nagorsze w uściech jego jady.~Mówił-li-by: «Cokolwiek
 9 3  |             A cóż po tym? Wszystkim jego była~Moc straszna, a samego
10 5  |      doczekała,~Bodajże i po grobie jego tańcowała!~
11 7  |          małemi”.~To rzekł, a mowom jego bogowie nie dali~Iść wniwecz.
12 7  |      nienadzianej,~Jako i nieboraka jego tam potkało,~Bo gdy z ziemie
13 7  |       zamroczyła.~Wtym Idas i z nim jego drużyna skoczyła~Do Polluksa
14 8  |            mu ukłonić, trzeba łaski jego.~Dafnis~Mam za to, że nie
15 9  |          się mu bogowie, a nawięcej jego~Macocha, gdy na grzbiecie
16 11 |             leniąc się przynosić do jego ust ślicznych.~Takie więc
17 11 | przedniejsze staranie~Czyniełyśmy o jego ćwiczeniach ućciwych,~Zaprawując
18 11 |           Na nim rzeczy polega i na jego głowie~Zechcą wesprzeć majestat
19 13 |        stali,~Kapłan mówił, a myśmy jego słów słuchali.~Wiązał stułą,
20 13 |            żadnego.~A kto w zakonie Jego prowadzi swe życie,~Wszystko
21 14 |           Bogu zwątpił? Tak-że ręka Jego~Jest ścisła, że, co weźmie,
22 15 |         Dafnis mi serce pali, ja na jego głowę~Palę to ususzone liście
23 15 |          tak się niech piecze serce jego;~Bym mogła, przydałabym
24 16 |            że zwierz dziki szedł za jego graniem?~Nic to zgoła inszego
25 16 |           mowy częste miewał,~I rad jego przemożni królowie słuchali,~
26 16 |            słuchali,~I syny swe pod jego ćwiczenie dawali.~W ten
27 16 |             Jakoż się nie omylił na jego dzielności,~Bo przezeń wszystkie
28 16 |             Młódź ochotna, z muzyki jego pochop brała.~Raz w raz,
29 16 |     zgromadzały,~Jakoby wdzięcznych jego pieśni słuchać miały.~Tak
30 16 |          gęślach skrzypie.~Potym za jego radą wysep nawiedzili~Elektry
31 16 |     prowadziła.~I ty, Apollo, rymem jego uwielbiony,~Dodawałeś im
32 16 |      rozstąpiono jako wryte stały~I jego złotostronnej muzyki słuchały.~
33 16 |             mocnie bogom, a oni też jego~Nie ubliżali łaską swoją
34 16 |           pokłon oddać Trytonowi.~W jego państwie jesteśmy, on morzem
35 19 |    zawołanie~Sprawiło to i z każdym jego zachowanie.~I lubo imię
36 19 |             zachowanie.~I lubo imię jego idzie pod obłoki,~I sława
37 19 |             Dafnisowe, kwiatkami na jego mogiłę~Ciskajcie, cienie
38 19 |          hojne wody leje,~Tak z ust jego płynęły pieśni nie przebrane,~