Sielanka

 1 Ded|           zawsze cale doświadczę;~Więc i to, żeś ty prawie sam
 2 1  |          i o dwojej kwincie,~Jako więc na aktejskim grawał Aracyncie~
 3 3  |      znienagła swej wolej napili.~Więc z ojców niepobożnych nie
 4 3  |       przy zdrowiu zachował.~A ci więc znowu ludzkie wieki rozmnażali,~
 5 3  |            a sam połyskał rogami.~Więc bystrą Atalantę, która swe
 6 3  |           zawodu srogą obietnice.~Więc ciebie, Enomau, ach, ojcze
 7 3  |       góry sprzeciwiają.~A starca więc tam one chłopięta trzymały,~
 8 4  |         nie raczej śpiewali?~A ty więc o miłostkach swoje narzekanie~
 9 5  |           niej pieniążki obrywał.~Więc o młodsze nietrudno otrzeć
10 5  |        kapłan, była k woli.~A ona więc z przysięgą to obiecowała~
11 6  |        poglądali na mię,~Jeślibym więc na twarzy podał jakie znamię,~
12 7  |          syny mniej się oglądali.~Więc szepty stąd i zowąd przyszły
13 7  |     niepowolnego~Przyjaciela, abo więc chcieć się go dobijać.~Gdzie-ć
14 8  |         słowiech oszukała.~Dafnis~Więc tu pod tym jaworem posiedzimy
15 8  |    obietnice omylają rady.~Dafnis~Więc ty, jako rozumiesz, podaj
16 9  |          stanowi,~Stare gani. Ano więc, co się uleżało~Długimi
17 11 |         jego ust ślicznych.~Takie więc w wonnych łąkach pczoły
18 11 |          potym zemszczenie.~Takie więc młodym synom orlica ćwiczenie~
19 11 |          piór polot wysoki.~A oni więc, skoro się w swe pióra odziali,~
20 11 |           niebo wystawiały?~A tyś więc mądre ucho do ich mów skłaniała~
21 11 |         do pięknej mądrości. Taki więc szczep nowy,~Kiedy mu bujna
22 11 |       czyni,~Bo każdy sobie woli; więc też i bogini~Cudze modlitwy
23 11 |      czasem ciało utrapione.~Taki więc kwiat na pięknym polu okazały~
24 11 |       same obłoki bujała.~A jeśli więc potrzeby zajdą pokojowe,~
25 11 |        kres wieku ludzkiego.~A to więc niech dla chełpy nie będzie
26 11 |           samo przyrodzenie,~Jako więc ogrodnicze roztropne szczepienie.~
27 11 |        przyszło jej do mowy;~Taki więc stoi świetny obraz marmurowy,~
28 12 |     dajcie.~Im-ci z sobą być: tak więc dwa szczepy zielone~Stoją
29 14 | wszystkich jedli grubi ptacy.~Tak więc wicher obali w boru sośnie
30 14 |     żebraka.~A kiedy kto upadnie, więc się już nie dźwigać?~I opuściwszy
31 16 |     pieśni słuchać miały.~Tak się więc za pasterzem w pole trzoda
32 17 |      złego,~On daje i dla pana. A więc by wszystkiego~Odbieżeć,
33 17 | trzewiczku do taneczka, a ja-ć go więc kupie,~A ty mnie... lecz
34 18 |         go co potka niesmacznego.~Więc mu nie wierzy, to już zawsze
35 20 |     jutrzejsze zaranie.~Ale jeśli więc tobie rano sypiać miło,~