Sielanka

 1 5 |         zanklem złotym.~Perot~Gdy ona sześć dziesiątków lat ma -
 2 5 |           cudze ogrody.~Alkon~Cóż ona? Albo tego na rozum nie
 3 5 |  przeżegna kapłan, była k woli.~A ona więc z przysięgą to obiecowała~
 4 8 |            Ja jej nic nie czynię,~Ona inszym panuje, mam ja swą
 5 8 |           ich koniec wzięła mowa.~Ona za bydłem poszła, a Dafnis
 6 9 |        mają.~Nieszczesni, których ona gniewem swym dosięże!~Tam
 7 9 |         sprzyjaźliwa.~W który dom ona pośle swój promień wesoły,~
 8 11|           złotej powierzono?~Czym ona bawi męskie serca już dojrzałe,~
 9 11|     czekać ci nie trzeba.~Ani się ona jeszcze wam ukaże z nieba,~
10 11|      snadź samej Wenerze,~Chociaj ona jakoby namędrsza w tej mierze.~
11 11|       strumień się rozpływa,~Jako ona w szalonym umyśle tajała.~
12 12|        wieje,~Jako chce, przedsię ona nie traci nadzieje.~Kędyś
13 12|          jej mieszkać na wieki?~I ona przy matce swej nie wiecznie
14 12|        ozinąłeś owieczkę niebogę,~Ona za tobą bieży, choć ma w
15 12|     tańcem zabawiała,~Ty byś rad, ona będzie coś inszego chciała.~
16 13|     chróściny,~Kozy w chróścinie, ona u gęstej leszczyny~Legła
17 13|           Stanął tylko, by wryty, ona twardo spała,~A wtym trzoda,
18 15|      sercu swym skurczyła,~Której ona własnego męża omamiła”.~
19 16|       młodzi tańce zbrojne,~Za co ona wszystkiemu wojsku chętna
20 18|    siędziesz jako w majestacie,~A ona cię nadobnie będzie całowała,~
21 18|        ledwie nie nałaje.~Na kogo ona chrap ma, może i od niego~
22 18|        rozmawiały~Dwie komornice: ona kędyś podsłuchała~Za ścianą,
23 18|         widzi:~Pod czas przymówi, ona jawnie z niego szydzi.~Czary
24 18|        Czary wszystko zmamiły, bo ona z czarami~Wstanie i leże,
25 18|      gospodyni;~Ja sobie grzeszę, ona nie na swój karb czyni,~
26 19|           wiadome dąbrowy,~Jakimi ona lament rozwodziła słowy,~
27 19|        piszczałkę nad grobem. Już ona~Nie będzie tak łagodnym
28 20|        przy niej była~Matka jej - ona by się z nami zabawiła~Tańcem
29 20|           świtania. Już nie nasza ona,~Już twoja, już na wieki
30 20|    wieczór siędzie,~I rok od roku ona twoją zawsze będzie.~Szczęśliwy
31 20|        wiosna wesoła nastaje,~Tak ona miedzy nami najświetniejsza
32 20|         ozdobę kraje nasze miały,~Ona i hawtowaniem przednią sławę
33 20| hawtowaniem przednią sławę miała,~Ona i nasztuczniejsze opony