Sielanka

 1 1 |            miłego zażyli,~Tu byśmy aż do śmierci lata przetrawili,~
 2 2 |           prosim, bo je wysławiano~Aż nazbyt, w czym podobno nas
 3 2 |      trzeci, toż i czwarty za nim,~Aż się wszyscy obeszli jednakim
 4 2 |    nielutościwa w paluszek ujadła,~Aż mu rączka opuchła. Od bólu
 5 3 | przyrodzeniem ludzie się rządzili,~Aż się potym znienagła swej
 6 3 |            one chłopięta trzymały,~Aż już prawie ostatnie zorze
 7 5 |   udziałała,~A przedsię baba babą. Aż mi jej żal bywa:~Naśmieszniejsza,
 8 5 |        tego?~Perot~Do tyła wołali,~Aż też na koniec próżnej mowy
 9 6 |       Ale-ć go nie inaczej wydamy, aż z nami~Posiedzisz. Tu wdzięczny
10 7 |       żebro przyległe,~Przebił go, aż na wylot żelazo przebiegło.~
11 7 |          rany, i krwie rozlewanie.~Aż Iupiter dekret swój uczynił
12 9 |         Aza nie znać?~Tyrsis~Znać, aż mi miło patrzyć na cię.~
13 9 |            tu pod tym chłodnikiem,~Aż się słońce przesili; zwykł
14 12|          nieszczęsne łowy unosiły,~Aż cię na koniec łaja właściwą
15 12|          daleko strzela~Z myślami, aż Bóg na wet każdego oddziela~
16 12|         sieść za gościnnym stołem,~Aż otrzymasz, co pragniesz;
17 15|             Bodaj pokoju nie miał, aż się do mnie stawi,~Niech
18 15|        powiązane; ani ich odplotę,~Aż się pokaje i złą porzuci
19 16|        jakiej trwogi tam nie było?~Aż im do ostatniego głodu przychodziło.~
20 16|        drogą beśpieczną prowadził,~Aż ich na pożądany brzeg grecki
21 17|            gałęzi.~Siadasz osobno, aż cię chytry lep ułowi:~I
22 18|          dzień po dniu prowadzisz, aż długi rok minie,~A on wszystko
23 18|         jednego tylko nie szalała,~Aż ją Czarnucha nasza w zielu
24 19|      miejsce brzmiało~Narzekaniem, aż się i niebu dostawało.~Nie
25 20|         się z nami zabawiła~Tańcem aż do świtania. Już nie nasza
26 20|   wdzięcznego~Zażywajcie spokojnie aż do dnia białego.~Potym się