Sielanka

501 18 |             idzie, i ta, co siwieje.~Nie masz, jako przy mężu małżonka
502 18 |         wszystkie wcześnie opatruje.~Nie idzie nic na stronę, bo
503 18 |         sadzi się na ledzie.~Oluchna~Nie wiedziałam, Pietrucho, abyś
504 18 |          ciebie w oczy młody parobek nie kole.~Pietrucha~Jam sługa.
505 18 |     gospodyni;~Ja sobie grzeszę, ona nie na swój karb czyni,~Ale
506 18 |              Abym nigdy płochego nic nie popełniła.~Ale starosta
507 18 |         polecasz,~Jako ty bez pomocy nie żyjesz na niebie,~Niechaj
508 18 |              domu trzymała~Czeladka, nie będzie się często odmieniała.~
509 18 |            nas z pola wczas puszcza, nie z ostatnim mrokiem.~Starosta~
510 18 |            jedzcie, po chróstach się nie rozchadzajcie.~
511 19 |             nim mogiłę; bo ta rydlem nie robiona,~Ale ludu wszystkiego
512 19 |              gmin chował,~Bo żadnego nie było, co by nie żałował~
513 19 |              żadnego nie było, co by nie żałował~Śmierci cnego pasterza.
514 19 |              sama ledwie zaraz konać nie poczęła,~Taki żal srogi,
515 19 |            aż się i niebu dostawało.~Nie płacz, Testyli, nie płacz!
516 19 |       dostawało.~Nie płacz, Testyli, nie płacz! Tobie się nagrodzi~
517 19 |       piszczałkę nad grobem. Już ona~Nie będzie tak łagodnym graniem
518 19 |              ust jego płynęły pieśni nie przebrane,~Które, póki świat
519 19 |         Które, póki świat stoi, będą nie milczane.~Dafni, acz ziemskich
520 19 |           acz ziemskich zabaw ty już nie pożądasz,~Jeśli też kiedy
521 19 |          polach, niech ich źli wilcy nie szkodzą.~Znać, że masz pieczą
522 19 |      potomstwo nasze~Z ust cię nigdy nie puści. Póki rzeki w morze~
523 20 |          Wżdyś mógł trochę poczekać, nie uciecze spanie,~Nie tu świt,
524 20 |        poczekać, nie uciecze spanie,~Nie tu świt, nie tu jeszcze
525 20 |         uciecze spanie,~Nie tu świt, nie tu jeszcze jutrzejsze zaranie.~
526 20 |          Naszej drużynie krzywdy tej nie czynić było.~Nie brać nam
527 20 |         krzywdy tej nie czynić było.~Nie brać nam było panny - wszakby
528 20 |           Tańcem aż do świtania. Już nie nasza ona,~Już twoja, już
529 20 |         starali~O to powinowactwo, a nie otrzymali.~Wielkich rodziców
530 20 |             idzie pod jedne zasłonę.~Nie masz jej równie, wszystkę
531 20 |       najlepszy mistrzowie przed nią nie umieli;~I wszyscy, zdumiawszy