Sielanka

 1 1 |    myśli ciężkie niepokoje,~Ani serce związane, ani zbytnie chęci,~
 2 2 |       Słówka jego miód, ale złe serce, gniewliwe,~Nieubłagane,
 3 6 |        tak się od ognia rumieni~Serce me, a wzdychanie przymnaża
 4 7 |         nami ro[z]strzygnęło,~A serce wasze zgoła wojny zapragnęło,~
 5 8 |         jedno ty chciej skłonić serce swoje.~Dziewka~Kto się chce
 6 10|     ludzi przestrone,~Tak wiele serce może wstydzić urażone.~Często
 7 11| przypadły tak piękne pogody,~Że serce swoje podał do rzeczy statecznych~
 8 11|         ućciwych,~Zaprawując mu serce do cnót świętobliwych~I
 9 11|     Świetnych klejnotów promień serce tak urani.~Snadź to i przyjacioły
10 11|       zażyła!~Jakimi żałościami serce swe trapiła!~Co za lamenty
11 12|    zabawiał, mój panicze drogi?~Serce przez ciebie mdlało i te
12 12|    przyjaciela?~Czyli nie każdy serce ma jednakie? Czyli~Co z
13 14|    pracą moją pilnie wypasione,~Serce mi się rozsiada, gdy na
14 15|         przynamniej ucieszę tym serce stroskane.~Jeśli chciał
15 15|         żadnej miary!~Dafnis mi serce pali, ja na jego głowę~Palę
16 15|        Popiołu, bodaj się w nim serce tak paliło!~Przywiedźcie
17 15|    piecze, tak się niech piecze serce jego;~Bym mogła, przydałabym
18 16|      rychlej kamień ruszy~Niżli serce zawisne, bo te wszystkie
19 16|      drogimi dary~Zmiękczył jej serce, ale dźwiękiem swej cytary,~
20 16|       wdzięcznej Wenery! Z ojca serce mają~Niestateczne, a z ciebie,
21 20|       oka wesołego~Płynęły i za serce chwytały każdego.~Ucieszna