Sielanka

 1 2 |             dała,~A Kupida, chłopię swe, za rączkę trzymała,~Mówiąc
 2 3 |         Więc bystrą Atalantę, która swe panice~Traciła przez zawodu
 3 3 |    nielutościwe,~Coście pomordowały swe męże właściwe,~Za co w piekle
 4 5 |        Alkon~I tak-li nasza Nice na swe stare lata~Za mąż idzie
 5 6 |             Ale skoro Halenka ukaże swe lice,~Nic nie są jasne strugi,
 6 9 |       Słońce na niebie, a tym błędy swe pokryli?~A iż ludzkie języki
 7 10|        głosem, o zapamiętałe!~O, na swe i na moje imię mało dbałe!~
 8 10|          obelżenie”.~To rzekszy, na swe panny poglądała srogo,~Ukazując,
 9 11|             A oni więc, skoro się w swe pióra odziali,~Gęste stada
10 11|             Jakimi żałościami serce swe trapiła!~Co za lamenty lała,
11 11|        cudzych przypadków szczęście swe miarkuje.~I ty, cna panno,
12 13|  Przyjdzie-li ten czas kiedy, że ja swe zabawy~Będę śpiewał? Czyli
13 13| Szczęśliwsze stada, bo wżdy uciechy swe mają!~Ja nie mam, a już
14 13|             gdy do kupy zgania owce swe rozbiegłe,~Trafił na śpiącą.
15 13|             w zakonie Jego prowadzi swe życie,~Wszystko się zdarza,
16 14|           pustki teraz! Gdy pan Bóg swe dary~Raczył dawać, pełno
17 15|          Niechaj on tak czuje~Myśli swe powiązane; ani ich odplotę,~
18 16|           królowie słuchali,~I syny swe pod jego ćwiczenie dawali.~
19 16|         cytary,~Że nie tylko gniewy swe morze położyło,~Ale i ryb
20 17|         tego, będzie kazał sobie za swe płacić.~I tak musiemy na