Sielanka

 1 1 |      brzydziła,~Byś tylko umysł ku mnie cały przykłoniła.~Tu
 2 6 |         nie przypuszczaj trzody ku brzegowi!~Podlizała go woda.
 3 7 |   trawie.~Linces z Kastorem oba ku marsowej sprawie~W pośrodek
 4 9 |         dom przed nami. Ustąpmy ku chłodu.~I ty nogom spoczyniesz
 5 10|      sobą wam kazała.~Jest góra ku obłokom wierzchem wystawiona,~
 6 10|      tym błocie stały~(A wyście ku jakiemuś błotu przybiegały)!”~
 7 11|   ludzkie ciągnie Oczy,~Tak się ku niemu wszystkich ludzi zapatrzania~
 8 16|    słychać było,~Wtym bydło się ku tobie jakoś obróciło.~Rzecze
 9 16|      piórom.~A kiedy nadpływali ku Tysyskim Górom,~Gdzie kościół
10 16| rozwodzą,~A znowu w ocemgnieniu ku sobie przychodzą,~I ptak
11 16|       łagodnym śpiewaniem~Wabią ku sobie i słów cudnych namawianiem:~„
12 16|          a ony dłonie wyciągają~Ku niemu i: „Sam do nas! sam
13 16|   szkody nie czyniło,~Barzo się ku Stachowej niwie przybliżyło.~
14 17|   pienistymi bieżą.~A tyś rad i ku niebu wzgórę polatujesz,~
15 19|        miedzy świętymi.~I staną ku ćci twojej ołtarze święcone,~