Sielanka

 1 2 |         szkodliwego”.~Morson~Tu koniec był, a wszyscy znowu wypijali,~
 2 3 |        się rodzili wnukowie.~Na koniec do żelaznych przyszło wieków
 3 3 |      Ażeś się w wronie pióra na koniec odziała.~I tyś, kruku, przed
 4 5 |       Do tyła wołali,~Aż też na koniec próżnej mowy poprzestali.~
 5 7 |        młodzieńców staranie.~Na koniec mało baczni Tyndarowicowie,~
 6 7 |        I natychmiast musiał być koniec tej potrzebie.~Bo zaraz
 7 8 |        I ty bądź łaskaw!~Tu ich koniec wzięła mowa.~Ona za bydłem
 8 10|        abo przymówki gotują.~Na koniec, aby Pallas rzecz pewną
 9 11|      szalonym umyśle tajała.~Na koniec sercu swemu dosyć udziałała.~
10 11| rozkoszy zbytne, ustawiczne.~Na koniec miłe zdrowie i potrzebna
11 12|         łowy unosiły,~Aż cię na koniec łaja właściwą skarmiły.~
12 16|        wszystkie zagłuszała.~Na koniec same z brzegów ucha nadstawiały,~
13 17|         tego zawsze chciano:~Na koniec dziesiątego co rok wytykano.~
14 18|   zrządzić dobrego?~Pietrucha~I koniec, i początek z tym mistrzem
15 19|       ją od śmierci wracano,~Na koniec i do ciała chodzić zabraniano.~