Sielanka

 1 1 | szczęście o człeka się kusi,~Tak sercu bywa błogo i tym się paść
 2 1 |    zielone,~Ja tylko, nędznik, w sercu mam ustawną trwogę~Ani strapionych
 3 1 |       Bez ciebie żadne miejsce k sercu nie przystaje.~Nie owszem
 4 2 |          słodkie słowa;~Insze na sercu nosi, insze mówi mowa.~Słówka
 5 6 |   przyjął właśnie,~Który także w sercu mym nigdy nie ugaśnie;~A
 6 8 |         wryty,~Zastrzał mając na sercu miłości niezbyty.~Potym
 7 10|      winien, ten ucieka, pełno w sercu trwogi.~Trudno inaczej było,
 8 11|         Gęste wzdychania na swym sercu powtarzała~I zamyślania
 9 11|      mają,~Tak Wenus w zapalonym sercu się mieszała.~Bo acz wszystko
10 11|         umyśle tajała.~Na koniec sercu swemu dosyć udziałała.~Nazwała
11 12|         za tobą bieży, choć ma w sercu trwogę,~Ale to sobie za
12 15|  kurczyły,~Jako się ta nieboga w sercu swym skurczyła,~Której ona
13 19|      Taki żal srogi, taką ranę w sercu wzięła.~Trzykroć mdlała,