Sielanka

 1 2 |       się: „Mój synu kochany!~I tyś maluchny, ale czynisz wielkie
 2 3 |        każdy omijał z daleka,~A tyś tylko nad brzegi pustymi
 3 3 |      pióra na koniec odziała.~I tyś, kruku, przed laty pięknym
 4 11| pieśniami w niebo wystawiały?~A tyś więc mądre ucho do ich mów
 5 12|     świnie ząb uranił srogi!”~I tyś, drugi młodzieńcze, w uściech
 6 12|       nie wiecznie mieszkała,~I tyś się nie dlatego tak tu wychowała.~
 7 16|        nas pospołu siedziało,~A tyś grał na fujarze, że cię
 8 16|    wieczne prześladują kaźni.~I tyś niewiele wzięła z spraw
 9 17|         w równią się nie liczę.~Tyś mistrzem na to, ja się dopiero
10 17|     rzekami pienistymi bieżą.~A tyś rad i ku niebu wzgórę polatujesz,~
11 17|      obyczaje!~Symich~Faunie! I tyś swych czasów siadał miedzy