Sielanka

1 11|  ukwapliwie.~Ani się to zdarzyło snadź samej Wenerze,~Chociaj ona
2 11|     ozdobnych spraw oczekiwania.~Snadź i niejedna w domiech wielkich
3 11|         promień serce tak urani.~Snadź to i przyjacioły mało wierne
4 11|          trudno, bo po szkodzie.~Snadź by łacniejsza rzece, która
5 14|       pieśni nie słychamy?~Tylko snadź miedzy lasy, miedzy pustyniami~
6 17| przebiorą.~Las przedsię lasem, a snadż lepiej to i panu~Co rok
7 17|          Dziś pytają, co kto ma. Snadź i Wenus daje~Zwać się złotą.
8 17|           on mię wygnał z niego:~Snadź to się panom trafia wieku
9 17|   Ostatek ci pokradną złodzieje:~Snadż się to i w bogatych dworach