Sielanka

  1 Ded|         kosztowne!~A mnie nie tak do ciebie wiążą twoje głowne~
  2 1  |           ciebie nadobna,~I uroda do jedlin wysokich podobna,~
  3 1  |     jedlin wysokich podobna,~Lice do mleka z różą, wargi koralowi,~
  4 1  |           Koza za wrzosem, i mnie do ciebie tęsknica;~Każdego
  5 1  |        miłego zażyli,~Tu byśmy aż do śmierci lata przetrawili,~
  6 2  |           grzeczną dziewkę uniósł do cudzej dziedziny.~Tyrsis~
  7 2  |           A ledwie, iż tak rzekę, do ręku nie tkano.~Tyrsis~Czego
  8 2  |       Trudno na Boga składać, Bóg do gotowego.~Głupi, dopiero
  9 2  |  krzyczało~Niebożątko i z płaczem do matki bieżało.~A depcąc
 10 2  |           rączkę trzymała,~Mówiąc do mnie: ,”Pasterzu, na-ć to
 11 2  |          frasunki wesela.~I takem do frymarku przyszedł misternego:~
 12 2  |      kiedy nic nie wskorał,~Szedł do starca, który tam niedaleko
 13 2  |          ptak to tam, to sam lata~Do panien, do otroków, a na
 14 2  |            to sam lata~Do panien, do otroków, a na sercach siada.~
 15 2  |         nie raz pali. Jeśli-ć się do ręki~Dostanie, wiedź, nie
 16 3  |          Gdy się kręcą, wtym Egie do onej biesiady~Przypadnie,
 17 3  |       rodzili wnukowie.~Na koniec do żelaznych przyszło wieków
 18 3  |        nim nieostrożna młódź szła do utraty?~Źle do ciebie, zły
 19 3  |         młódź szła do utraty?~Źle do ciebie, zły ojcze, jeździć
 20 3  |     ślubem uwiązawszy rękę,~Potym do niecudnego rozwodu skoczyła,~
 21 3  |      skrzętną Koronidę~Chciwe oko do paniej przywiodło w ohydę,~
 22 3  |        swojego wygnała.~Nędznico, do czego-ć nic, czemuś wiedzieć
 23 3  |           ślady,~Chłopcy z bydłem do domu, Sylen do biesiady~
 24 3  |           z bydłem do domu, Sylen do biesiady~
 25 4  |           w południe będziesz abo do wieczora,~Jeśli-ć zaraz
 26 4  |          nie przyrównywaj inszych do swej mocy,~Bo ty kosisz
 27 4  |        było~Plenne zboże, aby się do gumna zwoziło!~Grabcie i
 28 4  |       południe zbite zboże lepsze do wywiania.~Kosarz ma wstać
 29 4  |         swoje narzekanie~Zachowaj do macierze, kiedy rano wstanie.~
 30 5  |        nogą w grobie.~A krewni co do tego?~Perot~Do tyła wołali,~
 31 5  |          krewni co do tego?~Perot~Do tyła wołali,~Aż też na koniec
 32 6  |      nagorętsze pali,~Stada swoje do chłodu pospołu zegnali~Tityrus
 33 6  |        tam na nie.~Krzykną: ,,Sam do nas, Mopse! Z naszymi tu
 34 6  |           wesoły~Pozór, tu z pasz do rzeki same idą woły,~Tu
 35 6  |        Bądź łaskawa, a teraz, gdy do miłej mojej~Idę na taniec,
 36 6  |          nie utracasz biegu,~Idąc do Aretuzy, swej oblubienice,~
 37 6  |        Aretuzy, swej oblubienice,~Do Aretuzy, wyspu wielkiego
 38 6  |     wszystko, bracie mój, chodzić do sąsiada~Ani do rzemiesnika;
 39 6  |            chodzić do sąsiada~Ani do rzemiesnika; dobrze umieć
 40 6  |           A kania co raz z jednym do góry odleci:~Tak się i u
 41 6  |         wiosnę poziemeczki, zimie do komina,~A kiedy mię Jagienka
 42 6  |          je zostawił pod lasem,~A do domu Paraszka już była tym
 43 7  |        Już i wieku, i życia pełen do sytości,~Czekając tylko
 44 7  |        kto po niej zostanie,~Komu do ręku przyjdzie jej sprzęt
 45 7  |          wychodził,~Drugi się już do robót więtszych dobrze zgodził,~
 46 7  |           Zażyje i wiek miły poda do starości.~I ty, synu, usłuchaj,
 47 7  |         kajać poczynały,~Poty m i do starszych głów jadem zaleciały.~
 48 7  |          targ i w dom przyjachali~Do Lewcyppa, a tam swych biesiad
 49 7  |    biesiad zażywali,~Przemawiając do siebie inszym poślubione~
 50 7  |           zetknąć trafiło.~Skoczą do siebie z wozów, broni w
 51 7  |        pokrzykiwając.~Wszakże nim do krwie przyszło, azaby się
 52 7  |       jedwabne wstrząsały.~Skoczą do siebie. Naprzód szefeliny
 53 7  |        ciało obrażone.~Wtym pójdą do pałaszów i nielutościwie~
 54 7  |     nędznik zwinie w koło,~Padnie do ziemi, śmierć go czarna
 55 7  |       ujęty bez miary,~Porwał się do oszczepa, skoczy do Lincego,~
 56 7  |           się do oszczepa, skoczy do Lincego,~A on, że się nie
 57 7  |        nieprzyjaznego,~Już pałasz do pochew kładł, jako po wygranej.~
 58 7  |         nim jego drużyna skoczyła~Do Polluksa i wnet go mieczmi
 59 8  |        moja nie przystała jeszcze do żadnego.~Dafnis~I ja w tej
 60 8  |        Strzymam, bodajem tak dziś do dom doszła zdrowo.~Dafnis~
 61 8  |           niezbyty.~Potym poszedł do koszar, a już bydło była~
 62 9  |       Najszczęśliwszy, kto z wami do śmierci wiek trawi.~Wtóra
 63 9  |     Ludzie zdrowi i w sile trwają do starości;~Młódź się nadobna
 64 9  |       strona~Chytre słowa Alcydes do Dyjanny mawia:~„Nie zawsze
 65 9  |         plony zawracali.~Mniej by do ukrzywdzenia bywało przyczyny~
 66 10 |          swej nocą ukradacie,~Gdy do nich na dobrą myśl i tańce
 67 10 |          od młodych, gdy się śmią do nich przymykać.~Z dobrymi
 68 10 |        rumiane,~Aniście oko miały do ludzi przestrone,~Tak wiele
 69 10 |     Pallas rzecz pewną wiedziała,~Do kąpieli panieńskiej z sobą
 70 10 |          w was moje dary nie giną do szczęta,~Niechaj z was sobie
 71 10 |          I pierwsze na nich biorą do piosnek ćwiczenie,~A moje
 72 10 |           O wierzby! Nie mówię to do was z urągania~- Kto się
 73 11 |          Nie leniąc się przynosić do jego ust ślicznych.~Takie
 74 11 |       mądre słowa swoje.~Niektóre do buławy rękę sposabiały~I
 75 11 |        miał swym młodym ramieniem do zbroi,~A wielkich bohatyrów
 76 11 |       bogactwa miwa.~Przed laty i do nieba sławą wylatuje,~Przed
 77 11 |      pogody,~Że serce swoje podał do rzeczy statecznych~I nie
 78 11 | wystawiały?~A tyś więc mądre ucho do ich mów skłaniała~I przy
 79 11 |        rękę nad nim zatrzymały,~A do ciebie obmowę taką zaczynały:~„
 80 11 |   pierścień ubijały~Lub oszczepem do mieśca rzucić przychodziło;~
 81 11 |     ućciwych,~Zaprawując mu serce do cnót świętobliwych~I do
 82 11 |           do cnót świętobliwych~I do pięknej mądrości. Taki więc
 83 11 |        kiedy swój wóz rano toczy,~Do świetnego promienia ludzkie
 84 11 |        zmiesza, nazad się obrócić do głowy,~Niżli nazad przeskoczyć
 85 11 |       młodość z razu kto nachyli,~Do tego się przez wszystek
 86 11 |         zaprawują,~Z młodu juńcom do jarzma karku nadłamują.~
 87 11 |        Wstyd rumienił i wzrok jej do ziemie wlepiony~Nie dał
 88 11 |         podnieść ani przyszło jej do mowy;~Taki więc stoi świetny
 89 12 |        Ani słoneczko jasne. Komuż do wesela~Przyść może, gdzie
 90 12 |        przyzwoite!~Storzcie pannę do ślubu, sąsiady życzliwe,~
 91 12 |    doczekali!~Potrawy postawiono. Do stołu siadajcie,~W pośrodku
 92 12 |          tego?~Ale cię myśl unosi do czegoś inszego.~Tłusty kołacz
 93 12 |            Że ją tu przy taneczku do dnia zatrzymamy.~Rad byś
 94 12 |       domy uboży.~Panno, miej się do tańca, już wiodę oddają,~
 95 12 |          Sroczko, z dobrąś nowiną do nas przyleciała,~Bodajeś
 96 13 |           mną zostawajcie~Ani mię do samego grobu opuszczajcie.~
 97 13 |         ma swoje kłopoty.~Licydas do Likory, ta trochę patrzyła~
 98 13 |          gospodynią była.~Amintas do Neery, siła było za tą~Posagu,
 99 13 |     służyło.~Ledwie się o pułnocy do domu wracała,~Bo, jako jedynaczce,
100 13 |        ten czas była pognała kozy do chróściny,~Kozy w chróścinie,
101 13 |          na pola przyległe,~A gdy do kupy zgania owce swe rozbiegłe,~
102 13 |            blisko nadchadzała.~On do trzody:~Owieczki, lekko
103 13 |          psujcie!~Śnie! Jedni cię do śmierci czarnej przyrównają,~
104 13 |          Kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
105 13 |          kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
106 13 |          kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
107 13 |           cię w pięsy wzięto, lub do gonionego.~Trudno ciągnąć,
108 13 |        ciągnąć, kto nie ma umysłu do czego.~Piękniej ci u roboty,
109 13 |       miała;~U robotyś mi naprzód do serca przystała.~Ręko moja,
110 13 |          kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
111 13 |     siliłem się z dusze~I mówiłem do siebie: Boże, jeśli zdarzysz,~
112 13 |          kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
113 13 |      kiedyś siadywała,~Sama-ć się do wrzeciona nić z palca puszczała,~
114 13 |          kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
115 13 |          kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
116 13 |          kto Bogu dufa a pracuje,~Do ostatniej starości nędze
117 14 |    wszystkie cię lasy słychywały,~Do ciebie się pagórki wszystkie
118 14 |      swoje wyrąbać kazała,~Jakoby do palenia inszych drew nie
119 14 |    Puszczały; jam się musiał udać do szczepienia.~I teraz z łaski
120 14 |        Abo chcąc wzbudzić więtsze do czego staranie.~Kiedy człowiek
121 15 |    księżycu, że mię żal przywodzi~Do tego: zły postępek złym
122 15 |           się oddać godzi.~Nie ma do mnie przyczyny. Wziął mię
123 15 |           szuka”.~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
124 15 |           paliło!~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
125 15 |           śmieje.~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
126 15 |           pokoju nie miał, aż się do mnie stawi,~Niech go to
127 15 |          na jawi!~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
128 15 |           robotę.~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
129 15 |      piekielnego.~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
130 15 |           wydoła.~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
131 15 |           pijany.~Przywiedźcie mi do domu męża, możne czary,~
132 16 |      zawżdy, o Licyda, nie zawżdy do gałek!~Pod czas też nie
133 16 |           tak powiadał: „Od gałek do birek,~Od bierek do pisanych;
134 16 |         gałek do birek,~Od bierek do pisanych; a z małych kostyrek~
135 16 |          ubitym”.~Porwą się zatym do mnie i jeszcze czupryna~
136 16 |           był przyszedł Chironowi~Do znajomości, który także
137 16 |          dawali.~W ten czas Jazon do Kolchów młódź grecką prowadził,~
138 16 |            Aby Orfea z sobą wziął do towarzystwa.~„,Z rozumem (
139 16 |        bogi~I kiedy we złym razie do wioseł się miała~Młódź ochotna,
140 16 |        słów cudnych namawianiem:~„Do nas, do nas, cny gościu,
141 16 |     cudnych namawianiem:~„Do nas, do nas, cny gościu, tu stań
142 16 |      barzo mądry; uwiodły go oczy~Do białej płci, z okrętu nieborak
143 16 |        wyciągają~Ku niemu i: „Sam do nas! sam do nas!” - wołają.~
144 16 |         niemu i: „Sam do nas! sam do nas!” - wołają.~I przyszedłby
145 16 |          na lilibską ziemię~I tam do śmierci mieszkał, tam zostawił
146 16 | oblubienicę~Dowiodły Orfeowe rymy do łożnice.~Taniec egejskie
147 16 |    prowadziły,~Aliskie i meliskie do nich się łączyły.~Niedługo
148 16 |        trwogi tam nie było?~Aż im do ostatniego głodu przychodziło.~
149 16 |      przychodziło.~Przychodziło i do ostatniego zwątpienia,~Że
150 16 |           To śpiewa, co przyniosą do języka śliny.~Licydas~Co
151 16 |           pełnego (mówią) serca i do warg upływa.~Znać, że ty
152 17 |         pola odjęli.~Teraz bronią do lasów. Siła drzewa padnie~
153 17 |           na polach nie leżą,~Już do morza rzekami pienistymi
154 17 |   przestronych,~Będziesz łapała i do gniazdeczka nosiła,~Boś
155 17 |           I mnie, nędznicę, pędzi do grobu stan wdowi.~Soboń~
156 17 |        swego.~Symich~Cieliczka mi do sadu przez płot przeskakuje~
157 17 |           rana rosa.~W trzewiczku do taneczka, a ja-ć go więc
158 18 |      pułnocy wstawało.~Ty bieżysz do południa zawsze swoim torem,~
159 18 |     wieczór zapadając,~U nas post do wieczora zawsze od zarania,~
160 18 |          fasoł w domu~I przemówić do niego nie wolno nikomu.~
161 18 | podsłuchała~Za ścianą, jako jędza do nas przybieżała.~Ni z tego,
162 18 |           popełniła.~Ale starosta do nas znowu przystępuje,~Kwaśno
163 18 |          często odmieniała.~I nam do dwora będą otworzone wrota:~
164 18 |       otworzone wrota:~Wszystkich do siebie wabi przyjemna ochota.~
165 18 |           Kładźcie sierpy, kupami do jedła siadajcie,~W kupach
166 19 |      śmierci wracano,~Na koniec i do ciała chodzić zabraniano.~
167 20 |         tak-żeś się pokwapił rano do łożnice?~Czyliś ociężał?
168 20 |     ospały?~Czyli cię gęste pełne do łoża posłały?~Wżdyś mógł
169 20 |           nami zabawiła~Tańcem aż do świtania. Już nie nasza
170 20 |           jako tęskni siła~Jagnię do matki, gdy je nowo urodziła.~
171 20 |           Zażywajcie spokojnie aż do dnia białego.~Potym się
172 20 |         będziecie,~Bo i my się tu do was jutro poraniemy,~Skoro