Sielanka

 1 2 |       moich~Chłopiątko, naucz mi go, proszę, piosnek swoich”.~
 2 2 |     chłopię rzeskie zdało,~Jąłem go uczyć i grać przed nim proste
 3 2 |     lutnią, Apollo cytarę.~Tegom go uczył, alem puszczał próżną
 4 2 |        niebożę, szczęśliwy,~Póki go nie ułapisz, pókiś jeszcze
 5 2 |         Wenus pocałuje.~A kto mi go przywiedzie, nie tylko całować,~
 6 2 |        nie tylko całować,~no Ale go może Wenus czym lepszym
 7 2 |          Znaczny jest, rozeznasz go między stem: nie biały,~
 8 6 |      Neta trafić w to umiała,~Że go wzgardą przed czasem siwym
 9 6 |         trzódy~Obłąkał się i gdy go przez całe zaranie~Szukam
10 6 |        koziełkowie młodzi.~Ale-ć go nie inaczej wydamy, aż z
11 6 |    trzody ku brzegowi!~Podlizała go woda. Niedawno capowi~Dostało
12 7 |        chęcią się unosił.~Często go starzec słowy łagodnymi
13 7 |        razu swego~Uklęknie, wtym go Linces, przez wszego obłazu,~
14 7 |          Padnie do ziemi, śmierć go czarna obleciała~I dusza
15 7 |         żebro przyległe,~Przebił go, aż na wylot żelazo przebiegło.~
16 7 |        tamże na Kastorze, śmierć go zamroczyła.~Wtym Idas i
17 7 |      skoczyła~Do Polluksa i wnet go mieczmi okrywali;~A słudzy
18 7 | Przyjaciela, abo więc chcieć się go dobijać.~Gdzie-ć nierado,
19 9 |        Dźwiga, lub wieprza, choć go posoką pluskają,~On ich
20 11|         fraucymerze~Nie rozeznać go było, jedno po ubierze.~
21 11|        doskoczyć,~I przystojniej go osieść, i gładzej nim toczyć,~
22 11|          za jedno kochanie~Miała go i my, Muzy, przedniejsze
23 11|        lat tych doczekała,~Gdyby go prawym mężem zwać się nie
24 11|         rządem nowej paniej. Już go ani pole~Widywa, ani koniem
25 11|        żywot zdradza.~Naczęściej go muzyka i tańce trzymają~
26 11|        znaczny i szczęśliwy,~Gdy go z wojen poniesie koń piękny,
27 11|         mdłego zagrodnika,~Kiedy go przy motyce dusza odbieżała,~
28 11|     świetny obraz marmurowy,~Gdy go pilnego mistrza ręka ugładziła~
29 11|         swym Muzom oddany,~A ony go uniosły w swoje piękne kraje.~
30 12|      nawiętszej pogodzie,~Deszcz go zlewa. Nie trzeba spać i
31 13|     pragnie przyjaciela, wstydem go nabywa,~Cnota nad zakazanie
32 15|        się nie ucieszy, która mi go psuje.~Kto komu szkodzi,
33 15|       wrzeciono się kręci,~Bodaj go tak kręciły moje szczere
34 15|         się do mnie stawi,~Niech go to we śnie trapi, niech
35 15|  niedoperz żywy zalepiony,~Wstaw go na ogień. Jako się on z
36 15|       koniecznie on jest, węchem go poznali.~Będzie lepszy karany.
37 15|         lepszy karany. Witać się go godzi,~Ale mu kęs wytrwajmy,
38 15|       Acz mi nań niemiło,~Ale mi go żal przedsię. Gdy mi się
39 15|        mu z serca, choć mi barzo go zakrwawił.~
40 16|         głowie, wymacamy”.~„Wżdy go bić nie będziecie: musi
41 16|         Ale i pies nie kąsa, gdy go kto nie drażni.~I ty się
42 16|    człeka.~Kto niełaskaw, lepiej go ominąć z daleka.~A ty sobie
43 16|        co w kącie siedział,~Poda go sławie i świat będzie o
44 16|   lesiech i pustyniach kryje,~Ty go przedsię wyszukaj i gładkimi
45 16|          prół szumne wody, wiatr go z tyłu gonił.~Jeden się
46 16|         nie barzo mądry; uwiodły go oczy~Do białej płci, z okrętu
47 16|         w ręce ich złośliwe,~Ale go stamtąd wiatry odbiły życzliwe,~
48 17|        padnie~Na każdy rok, siła go leda kto ukradnie,~Rąbią
49 17|   trzewiczku do taneczka, a ja-ć go więc kupie,~A ty mnie...
50 18|     Lepiej złego nie drażnić; ja go abo chwalę,~Abo mu pochlebuję
51 18|         i w gniew się obraca,~Ty go słówkiem, a on cię korbaczem
52 18|      Dobry on barzo człowiek, by go nie psowała~Domowa swacha;
53 18|        psowała~Domowa swacha; ta go właśnie osiodłała~I rządzi
54 18|         niego~Spodziewać się, że go co potka niesmacznego.~Więc
55 19|         szedł za pogrzebem. Taki go gmin chował,~Bo żadnego