Sielanka

 1 2 |       jednemu przodek~Inszy dadzą; on zacznie o małym Kupidzie,~
 2 2 |           puszczał próżną parę,~Bo on tego nie słuchał; ale swych
 3 2 |          Co matka jego robi, jakie on sam strzela~Strzałki i jako
 4 3 |         parnaska mądremu Febowi.~A on śpiewał, jako świat stworzeń
 5 3 |       państw pięknych pozbawiła.~A on nędznik, małżeństwa słowem
 6 4 |            skowronkiem, a lec, gdy on śledzie,~Dobremu kosarzowi
 7 5 | przyjaciela; a drugi pieniądze.~Co on dba, byle jeno swych bytów
 8 7 |     oszczepa, skoczy do Lincego,~A on, że się nie nadział nic
 9 9 |           choć go posoką pluskają,~On ich jeszcze potrząsa, że
10 9 |         Muzami,~Gdy potrzeba, umie on władać i wojnami.~Apollo
11 9 |            więcej się dostanie,~Bo on rad siła bierze. I wielcy
12 9 |             lecz ciała wszystkiego on strzeże,~I miasta mają swoje
13 11|         dzikich zaganiali.~Tak się on miał swym młodym ramieniem
14 11|          co zdarzają,~Pierwej, nim on zamyśli, w dom mu przynaszają.~
15 11|           nie w swojej wodzie,~Tak on, wszystkim ucieszny, wszystkim
16 11|         grady lub deszcze ulały,~A on poległ na ziemi wszystek
17 11|         zdrowe rady i tak ukochany~On młodzieniec znowu jest swym
18 12|           im z stołu dano i za łeb on chodzą.~Lepsza zgoda niż
19 13|           się, blisko nadchadzała.~On do trzody:~Owieczki, lekko
20 13|          Cząstka też; nie opuszcza On człeka żadnego.~A kto w
21 13|         tam obficie.~Dufajmy Mu, a On nam niechaj błogosławi.~
22 14|        Niech się mu dom przewraca, on tego nie czuje.~ ~Wonton~
23 14|          wdzięczne przyjmować,~Lub on daje, lub bierze, za wszystko
24 15|        kiedy ją deszcz skropi,~Tak on niechaj się poci, tak niechaj
25 15|       Zawięzuję i warkocz. Niechaj on tak czuje~Myśli swe powiązane;
26 15|        Wstaw go na ogień. Jako się on z każdej strony~W garncu
27 15|            psi szczekać przestali,~On jest, koniecznie on jest,
28 15|     przestali,~On jest, koniecznie on jest, węchem go poznali.~
29 16|        byli~Usty nie pomienionych; on im też objawił~Matkę wszech
30 16|   wszystkich trudności~Nadchodził, on to naprzód podał Jazonowi:~„
31 16|            jego państwie jesteśmy, on morzem kieruje,~Ten tylko
32 17|         się rzeczy.~Poruczmy Bogu, On to niechaj ma na pieczy.~
33 17|           to niechaj ma na pieczy.~On daje i dla wilka, i dla
34 17|         wilka, i dla człeka złego,~On daje i dla pana. A więc
35 17|       domowe~Oddałem gospodarstwo, on mię wygnał z niego:~Snadź
36 18|            żywo, syty nie wygodzi,~On nad nami z maczugą pokrząkając
37 18|        jemu się zda mało,~Chciałby on, żebyś ty od pułnocy wstawało.~
38 18|     południa zawsze swoim torem,~A on by chciał ożenić południe
39 18|  prowadzisz, aż długi rok minie,~A on wszystko porobić chce w
40 18|       naszemu dogadzasz znojowi,~A on zawsze: „Pożynaj, nie postawaj!” -
41 18|          obraca,~Ty go słówkiem, a on cię korbaczem namaca.~Pietrucha~
42 18|           Dobrze radzisz. Mnie się on, widzę, nie przeciwi,~Ale
43 18|           bywa nieprzyczyna.~Dobry on barzo człowiek, by go nie
44 18|           rządzi nim, jako chce, a on się jej daje~Za nos wodzić.
45 18|  Niedawnośmy len w dworze czesały,~On stał nad nami, tam się z
46 18|    gorszego~Nad diabła! I cóż może on zrządzić dobrego?~Pietrucha~
47 18|      Zaśpiewam ja mu przedsię, rad on pieśni słucha.~Patrzy na
48 18|       Księżyc u ciebie żoną, niech on też ma żonę.~Słoneczko,
49 18|           gdy ty wstajesz.~Niech i on na nas zawsze patrzy jasnym
50 19|            jako świat szeroki,~Ani on żadnej chwały więtszej potrzebuje~