Sielanka

 1 1 |         lwice srogie plemię,~Potym, kiedy nasypą na me oczy ziemię,~
 2 2 |          wszak to za pochwałę dają,~Kiedy się młodzi ludzie o rzeczach
 3 2 |              Co za pieśni śpiewano, kiedy za Damona~Sąsiadka nasza,
 4 2 |            gotowego.~Głupi, dopiero kiedy nie masz, chce dobrego.~
 5 2 |            Potym rozgniewawszy się, kiedy nic nie wskorał,~Szedł do
 6 2 |       maluchna, lecz cięciwka tęga;~Kiedy strzeli, i nieba samego
 7 4 |            tylko nam chwast warzyć,~Kiedy pokrzywy dzielisz, waruj
 8 4 |        sparzyć.~Azaby takie pieśni, kiedy słońce pali,~Przy robotach
 9 4 |    narzekanie~Zachowaj do macierze, kiedy rano wstanie.~
10 5 |             Źle szaleć młodemu,~Ale kiedy się przyda oszaleć staremu,~
11 6 |       Dametas.~ ~Mopsus~W południe, kiedy słońce nagorętsze pali,~
12 6 |          nigdy nie ugaśnie;~A jeśli kiedy ognie skryte ucichają,~Ustawiczne
13 6 |          szczepiony po sznurze,~Ale kiedy nadobna Halenka tańcuje,~
14 6 |         ruta się i zimie zieleni,~A kiedy się zapalą jagody u Basi,~
15 6 |     poziemeczki, zimie do komina,~A kiedy mię Jagienka piękna pocałuje,~
16 6 |             nie są krynice.~Dametas~Kiedy zorza wstawała rano nad
17 7 |      sytości,~Czekając tylko końca, kiedy śmierć zapadnie,~Bo kędy
18 8 |            Dafnis~Trudno co czynić, kiedy umysł rozerwany.~Dziewka~
19 9 |       setnorękie dziewięsiły pożył.~Kiedy pokój, nadobna z Muzami
20 10|            wstydu poświadczyła.~Ale kiedy już na was kolej przychodziła,~
21 11|         młodzią sam królewic prawy,~Kiedy przyszło pokazać rycerskie
22 11|              Taki więc szczep nowy,~Kiedy mu bujna ziemia służy i
23 11|     niepoznego daje.~A jako słońce, kiedy swój wóz rano toczy,~Do
24 11|      znakomitych~Oblubienica twego, kiedy boje krwawe~Będą mu przynosiły
25 11|      przynosiły zwycięstwa łaskawe,~Kiedy okryje pola pogańskimi trupy,~
26 11|          śmierci mdłego zagrodnika,~Kiedy go przy motyce dusza odbieżała,~
27 13|        Mopsus~Przyjdzie-li ten czas kiedy, że ja swe zabawy~Będę śpiewał?
28 14|           Wonton~Trudno nie mienić, kiedy sam Bóg co odmieni:~Zima
29 14|       trudno w tej mierze~Poradzić, kiedy sam Bóg ręką swą co bierze.~
30 14|       pogody sprzątane.~Cóż po tym, kiedy nie masz, kto by zażył tego,~
31 14|       żebrak, może pan z żebraka.~A kiedy kto upadnie, więc się już
32 14|       głodny rok nagradza.~Pomnisz, kiedy nam sady zima posuszyła?~
33 14|          więtsze do czego staranie.~Kiedy człowiek zdrów, insze równiejsze
34 15|              Jako ziemia mięknieje, kiedy ją deszcz skropi,~Tak on
35 16| staroświeckich piosneczkach bajano,~Kiedy o Orfeowej muzyce śpiewano,~
36 16|           błagać rozgniewane bogi~I kiedy we złym razie do wioseł
37 16|             bystrym orlim piórom.~A kiedy nadpływali ku Tysyskim Górom,~
38 16|      pasterzem w pole trzoda sypie,~Kiedy gra na piszczałce lub na
39 16|           ptaka pióra odmieniają.~A kiedy kto nadpływa, łagodnym śpiewaniem~
40 16|            ciężkie żałości.~Jeśli-ć kiedy wesoło słońce zaświeciło,~
41 16|  najweselsze w ten czas nawiedziło,~Kiedy cię nie już gościa, już
42 17|           wieniec piękniejszy jest, kiedy przeplitany.~Symich~Zaczynaj
43 17|            z garści wypadnie.~Soboń~Kiedy po górach chodzisz, nie
44 17|             nie chodź, Filli, bosa,~Kiedy po łąkach, zdrowa nóżkom
45 17|    wypędziło,~Nawięcej czyha na to, kiedy się rozbieżą.~Zawołaj psów,
46 18|      starosty naszego.~Ty wstajesz, kiedy twój czas, jemu się zda
47 18|          inaczej; i samam widziała,~Kiedy na wschodzie słońca nago
48 19|         ozdoby twoje.~Wielki Dafni! Kiedy cię okrutna śmierć brała,~
49 19|             nie pożądasz,~Jeśli też kiedy z nieba na nas tu poglądasz,~
50 20|     DWUDZIESTA~EPITALAMIUM HELENY~ ~Kiedy piękną Helenę Atryda pojmował,~