PIEŚŃ II.

O rządzie Bożym na świecie

Wiekuista mądrości, Boże niezmierzony,

Który wszytko poruszasz, nie będąc wzruszony,

Wściągasz prawem aniołów wojska niezliczone,

Tak że muszą z Twą wolą chcenia mieć złączone.

Opaczystym obłokom poczyniłeś tory,

W których błądzić nie mogą, zgodne wiodąc spory;

Pokazuje nam gwiazdy Tytanowe koło,

W pewny czas rogi bierze Cyntyja na czoło.

Spoinie się żywić muszą żywioły podniebne,

Nie dziw, żeś dał naturze prawo tak chwalebne,

Że nie władnie odstąpić od Twej wiecznej woli,

Gdyż Ty w prawie dobroci trwasz i dobrej woli.

Proch podnóżka Twojego, czemu wolność mamy

Twych ustaw ustępować, w których żywot znamy,

Do tego przystępując, co śmiertelnie szkodzi?

Dałeś rozum - przecz u nas fortuna się rodzi?

Porzuć straszne pioruny, zatrać i przygody,

Którymi nam znać dawasz, że chcesz z nami zgody,

A utwierdź wolność chceniu, której nie zna użyć:

Wolim w świętej ojczyźnie Tobie wiecznie służyć.