EPITAFIA, EPIGRAMMATA,
NAGROBKI, NAPISY KRÓTKIE I INSZE DROBIAZGI

NAGROBEK

PANU JANOWI STARZECHOWSKIEMU, WOJEWODZIE PODOLSKIEMU, STAROŚCIE SAMBORSKIEMU I DROHOBYCKIEMU

Herby i zbrojej obraz, i twojego,

Cny wojewodo, ciała ślachetnego

Widzimy smętni, iże nie życzyły

Zazdrosne Parki, by dłużej służyły

Wdzięcznej Ojczyźnie twe sprawy poczciwe,

Które tak długo będą pamiętliwe,

Jak mądrym w radzie, tak mężnym we zbrojej,

Dokąd dzielności poruczone twojej

Szyrokie potrwa Podole i póki

W bezportny Euxin Dniestr pójdzie głęboki.

NAGROBEK

MARCINOWI STARZECHOWSKIEMU,

DZIECIĘCIU JENO XXX GODZIN ŻYWEMU

Raz złotowłosy za żywota mego

Febus tor przeszedł wozu nie swojego,

Tak moję witkę skwapliwie przecięła

Skąpa Lachesis i zaraz odjęła

Rodzicom moim z nadzieją wesele,

A mnie za żywot grób dała w kościele.

Równie tak kosą ostrą pracowity

Oracz kwiateczek wonią znamienity,

Nowo rozkwitły, ścina niebaczliwie,

Którego długo czekały teskliwie

Śliczne dryjady, żądając go sobie

I dla wonności, i czołu k ozdobie;

A on z drugimi na pokosie kwiatki

Leży, już zwiędły gwałtem, a nie latki.

DRUGI TEMUŻ

Długa nadzieja, radość krótka, żal płaczliwy

Rodziców moich, leżę tu, przedsię szczęśliwy,

Żem nie poznał nadzieje, radości, kłopota,

Podań niebacznej śmierci na progu żywota.