Part

 1 2 | grożącemi,~            Równie mię tracisz: nadzieją wątpliwego~           
 2 2 |             Męczysz, a groźbą mię trapisz lękliwego.~           
 3 2 |  Nadzieja, kiedy wejdrzysz na mię łaskawie,~            Serce
 4 2 | postawiony:~            Dzień mię nie widzi od frasunku wolnego~           
 5 2 |        I noc spokojna nie zna mię spokojnego.~           
 6 3 |        wdzięczności pełne, co mię suszą.~            Próżno
 7 4 |       które by w popiół dawno mię spaliły,~            Gdyby
 8 4 |    spaliły,~            Gdyby mię łzy wilgotne często nie
 9 4 |     płacz, srogi płomień, kto mię z nich ma zgładzić.~W tem
10 4 |     powim ja sam tobie:~Żywot mię już opuścił, śmierć się
11 4 |       już opuścił, śmierć się mię wziąć boi,~Sama żałosna
12 4 |       I ta tylko dlatego, aby mię męczyła.~Mnimiałaś, aby
13 4 |      z tego śmieje!~Ty, jeśli mię nie myślisz na wieki zepsować,~           
14 7 |                   Anusiu, byś mię tem chciała darować,~           
15 8 |    zginąć.~ ~            W co mię nieszczęście okrutne wprawiło?~           
16 8 |   patrzam na cie, patrzasz na mię,~            Mówię, usta
17 9 |      podobne,~            Tem mię srodzej palą płomienie miłości.~           
18 11| kochanie, raduję się temu,~Że mię panu Fortuna w moc dała
19 15|             Bacząc, że się na mię niewinnie frasujesz.~           
20 17|                    Ale się na mię miłość mocnie zgotowała:~           
21 17|    twą ślachetną piękność, co mię srodze pali,~           
22 18|     mojemu.~            A tak mię utrapiło to twe frasowanie,~           
23 20|      Wątpliwość umarła, która mię trapiła,~            I przywróciło