Kazanie

 1 1| świeckich doczesnych. I w ziemi wszytek ich rozum zostaje, nie oglądając
 2 1| pospolicie taka świecka mądrość wszytek swój dowcip, dóbr tych świeckich
 3 1|    twemu słowu i rozkazaniu lud wszytek posłuszny będzie, tyło majestatem
 4 2|   myślili i radzili, jakoby lud wszytek nie ginął, a wasza ku Rzeczypospolitej
 5 2|       tak młoda i urodziwa, dom wszytek pociechy z ciebie czeka?"
 6 2|        całe będzie, gdy się dom wszytek królestwa obali, a okręt
 7 2|        swoich. Niech się na lud wszytek z was, gór wysokich, jako
 8 3|      pospolitego przestrzegają. Wszytek koniec królewskiego postanowienia
 9 4|         i wchodził on sam i lud wszytek.~Obaczmy, jako Jozue, król
10 6|       pogaństwa onego, co świat wszytek w mocy mieli, nie zawstydzim,
11 8|        Boga opuścili, a jutrona wszytek lud gniew się jego oburzy".