Rozdzial

 1 I   |  pociągnął los, i basta.~- Toczę on żeniaty i chłopaka ma już
 2 I   |           A kto by tam wiedział. On by na skargę nie poszedł,
 3 I   |        dziewczyna przechodzi, to on ją wpół i całusa, a potem
 4 I   |          by wam, do pisarza. Jak on nie zaradzi, to nikt nie
 5 I   |         A pisarz ani spojrzy. O! on strasznie ambitny. Jemu
 6 I   |      kpił jak gdyby umyśl-nie, i on jeden w okolicy, co sobie
 7 II  |    prawdziwie od topora.~Jeździł on teraz codziennie do lasu,
 8 II  |        com się którego tknon, to on zaraz o ziem.~Pan Skorabiewski
 9 II  |      Skorabiewski zatarł sprawę. On dawniej był dziwnie łaskaw
10 II  |     woził. A jemu to co? Zresztą on wtedy miał piętnaście lat
11 II  |          na kraj świata!~Dopiero on ją wypytywać: jak, co, a
12 II  |         wszystko znaczy! Albo to on nie wie o papierach, coś
13 IV  |        uderzyła w lament wielki; on za nią; dzieciak w kołysce
14 V   |      szlachcic, nie czekając, aż on się żegnać zacznie, klepał
15 V   |       Skorabiewskiego nie było i on bowiem trzymał się zasady
16 V   |      razem u pewnego gospodarza: on za parobka, ona za dziewkę.
17 V   |        pięścią pod ziobro! Ażeby on skapiał, żeby jemu język
18 V   |         Słońce jeszcze wysoko, a on już z pola schodzi i żreć
19 V   |         mu pięćdziesiąt rubli, a on był pijany i nie wiedział,
20 V   |        nieboga? albo i dzieciak? On już ani do gospodarstwa,
21 V   |        dom możesz parobka nająć: on cię ta zastąpi i przy chałupie,
22 V   |       ciągnąć; Rzepa go pięścią, on Rzepę za łeb; Rzepowa w
23 VI  |        pięć rubli za sprawę. Ale on i te pieniądze wziął nie
24 VI  |       podstawiała się za Izabelę on za Serrana lub Marforego.
25 VI  |        któż by wytrzymał? Więc i on nie wytrzymał; zbliżył się
26 VI  |     talerz lub coś podobnego. Co on się biedak nie namęczył,
27 VIII|        mówię: ksiądz Gładysz. To on, co zakrystię przebudował...
28 VIII|   powiadam: Księże proboszczu? A on pyta: co? Mnie się zdaje,
29 VIII|         tego będzie, powiadam. A on mówi: I mnie się zdaje,
30 VIII| proboszczu, mówię, tamci górą! a on mówi: I mnie się zdaje,
31 VIII|        wami nie będę jeździł, bo on już i tak powiada, że nachodzę
32 IX  |          I nie wskórałeś nic. ~A on pięścią o stół.~- Podpalić
33 IX  |         Żydowi dać go zaraz, ale on odpowiedział:~- Czeski?
34 IX  |    dziurawe.~Trąciła go w ramię.~On się zerwał, spojrzał na
35 IX  |     wolno! -~Kobiecina w nogi, a on drzwiami za nią trzasnął.
36 IX  |      zajęty, co? Zaczekajcie tu, on musi tędy przechodzić.~I
37 IX  |         Łaskawy naczelniku!" Ale on nie słuchał i szedł naprzód.
38 IX  |      dobry humor naczelnika, ale on zaraz do tych swoich dworzan:~-
39 IX  |       Przenoświętsy nacel...~Ale on był istotnie bardzo zajęty,
40 IX  |     młody pan Ościeszyński, więc on tak zaczepiał wszystkich
41 X   |         zaraz spytała o dziecko, on, zamiast okazać jej troskliwość,
42 X   |       Pan Bóg nie chce pomóc, to on duszę diabłu zaprzeda, i
43 X   |        pyta:~- Czego chcecie? ~A on:~- Byliście u sądu w gminie?~-
44 X   |         u niego możecie wskórać; on sam mi mówił: niech Rzepową,
45 XI  |        chcesz mnie zamordować? A on:~- No, Maryśko; nie trać