Rozdzial

 1 I  |   Stołbicki do mnie powiada: "Ej ty, Zołzikiewicz! z ciebie
 2 I  |        czort, nie podrewizor, bo ty wiesz, jak trawa rośnie."
 3 I  |    głosem kobieta - nie będziesz ty leżał! żeby cię robole!...~-
 4 II |           mawiał do niego:~- No, ty Rzepa! niech ciebie diabuł
 5 II |      Rzepa, bój się Boga! jakżeś ty z nimi poradził, przecie
 6 II |         jeść gotowała. Pójdziesz ty, nieboraku, na kraj świata.~
 7 II |        Rzepa się zdziwił.~- Czyś ty się, kobieto - rzeknie -
 8 II |          swojej nie pogorszył.~- Ty głupia! - powiedział w końcu
 9 II |            Czego tu chcesz? Ktoś ty? - woła Serrano.~- To ja,
10 IV |       pan pisarz chce?~- Chodź i ty za świadka, że tu wszystko
11 IV |     zatrzęsły.~- No, pasioł won, ty sałdat! - rzekł flegmatycznie
12 IV |      spotkanie gniewna bardzo.~- Ty pijaku! - zaczęła.~Ale spojrzawszy
13 V  |     podwieczerz, a ona do mnie: "Ty psie, kasztanie, powiada,
14 V  |      gospodarz jeszcze w polu, a ty, pada, przy-chodzisz już
15 V  |         tylko tak mi wymyślała: "Ty pogański synu, pada, ty
16 V  |          Ty pogański synu, pada, ty odmieńcze, ty omętro, ty
17 V  |        synu, pada, ty odmieńcze, ty omętro, ty sufraganie!"
18 V  |         ty odmieńcze, ty omętro, ty sufraganie!" Dopiero, jak
19 V  |      Rozpuśniku! powiadam, małoś ty razy "gadoł" do mnie, co
20 V  |         kemu dobremu, grzecznie: ty złodziejski potrecie, to
21 V  |      gospodarz jeszcze w polu, a ty już do dom? Ale "sufraganie"
22 V  |       zapytania:~- Nie stuliszże ty mordy, utrapiona? Nastała
23 V  |          i - dajże mnie mówić, a ty cicho siedź.~To rzekłszy,
24 V  |       Częstochowska! przyczyń-że Ty się, przyczyń za nami.~Przez
25 V  |         to tobie sześć lat? Albo ty nie wiesz, co robisz?~-
26 VII|        ciebie zesłał! Przyczyńże ty się za mną, pociecho nasza!~
27 IX |      obędzie.~- Nie pojedzieszże ty, nieboraku mój serdeczny,
28 IX |         serdeczny, tylo ja sama. Ty, ino się napijesz, to zara
29 X  |     ozwał się chmurno: "Będziesz ty po miastach latać, a dzieciaka
30 X  |      weźmie. Dałbym ja ci, żebyś ty go była zatraciła!" Więc
31 X  |    głosem: "Maryśko moja, odpuść ty mi moje słowa, bo widzę,
32 XI |      Wawrzon! ulituj że się choć ty nade mną: mój serdeczny!
33 XI |          na koniec, niebogo! Już ty się pożegnaj z tym światem,
34 XI |        nie będziesz widzieć. Już ty nie będziesz, niebogo, w
35 XI |          cmentarzu leżała... już ty...~Dopiero ona spojrzała
36 XI |     niego z przerażeniem.~- Cóże ty chcesz mnie zamordować?
37 XI | poczujesz, niebogo.~- Wawrzon, i ty naprawdę?...~- Połóż głowę