Rozdzial

 1 I  |   wziął pióro w rękę, zatoczył nim kilka kół jakby dla nabrania
 2 I  |       pilnuje, więc się też na nim skrupi.~- Ba! dyć ja wiem -
 3 I  |   cicha:~- Żebyś kark skręcił, nim dojedziesz.~Tego akademika
 4 I  |       go słuchać. Byłby się na nim pan Zołzikiewicz chętnie
 5 I  |      to choć coś wiedział, a o nim nawet nic nie wiedział.~
 6 I  |      schwyciwszy polano zaczął nim zadawać w tył ślepe razy,
 7 II |        zaś dodał:~- Pójdę ja z nim pogadać. Może to nic strasznego.~-
 8 II |      się pierze; obok stół, na nim kałamarz, pióra, książki
 9 II |      drzwiach stoi Rzepa, a za nim... pióro wypada mi z ręki...
10 III|       moim bohaterem, a zatem, nim która z nich zemdleje, pośpieszam
11 V  |    Rzepa chmurny jak noc, a za nim Rzepowa i Kruczek.~Rzepowa
12 V  | ulitujta wy się nade mną i nad nim, i nad dzieckiem niewinnym!
13 VI |     młodzieńca, mieściło się w nim równoznacznie z "apetycikiem"
14 VI |     więc posprzątnęła chałupę, nim dała jeść koniowi, świniom
15 VI |     koniowi, świniom i krowie, nim ugotowała śniadanie i zaniosła
16 VI |   zapłakana kobieta chce się z nim widzieć. Był to młody jeszcze
17 VII|     jestem pewna, że byłabym w nim zakochana. Zrozumielibyśmy
18 VII|       ten dom.~- A teraz cóż w nim jest?~- Teraz, tam stoją
19 IX |      wielki aż strach, a przed nim co niemiara bryk i wozów,
20 IX |     Toć stoisz, kobieto, przed nim." Zebrała się z duchem i
21 IX |         a Rzepowa spojrzała za nim takim spojrzeniem, jakby
22 IX |         że to naczelnik, bo za nim w dyrdy leciało kilku interesantów,
23 IX |        dalej, a interesanci za nim powtarzając: "Panie naczelniku
24 IX |    kabriolet z Ościeszyna, a w nim młody pan Ościeszyński z
25 X  |     już nie można było dojść z nim do ładu. Dziwna rzecz, kiedy
26 Epi|   człowiek.~Spytacie, co się z nim stało? Cóż się miało stać?
27 Epi|     szukać z kolei zemsty i na nim; ale że na okrzyk: "gore!",