Rozdzial

  1 I   |               Z BOHATERAMI I ZACZYNAMY SIĘ SPODZIEWAĆ, ŻE COS WIĘCEJ
  2 I   |               stał pod oknem i opędzał się od much.~Much było w kancelarii
  3 I   |                   Nad tą. głową unosił się ich cały rój; siadały na
  4 I   |             spuszczał ją nagle: da-wał się słyszeć płask dłoni o głowę,
  5 I   |             dłoni o głowę, rój wzbijał się brzęcząc w powietrze, a
  6 I   |             tylko, kancelarii czochała się o ścianę krowa i od czasu
  7 I   |                łeb na grzbiet, broniąc się także od much, przy czym
  8 I   |                cię...~Potem przeglądał się w lusterku wiszącym tuż
  9 I   |             lusterko. Wójt jednak czuł się dotknięty i odrzekł:~- Patrzcie
 10 I   |               i odrzekł:~- Patrzcie no się! A niby ja to z "koniusarzem"
 11 I   |             nie będę pisał.~Wójt ozwał się gniewliwie:~- Kiejś pan
 12 I   |            fizyk, to czemu było prosić się na pisarza?~- A was się
 13 I   |                się na pisarza?~- A was się kto prosił? Ja tylko po
 14 I   |          między wami ordynarnieje. Jak się rozgniewam, tak rzucę pisarstwo
 15 I   |         edukacją da sobie rady. Już wy się o człowieka z edukacją nie
 16 I   |               z edukacją...~- O wa! to się jeszcze świat nie skończy.~-
 17 I   |             świat nie skończy.~- Świat się nie skończy, ale wy będziecie
 18 I   |                poczujecie.~Wójt począł się drapać w głowę.~- Kiej bo
 19 I   |                koniec wójt wyprostował się, obtarł pióro o sukmanę
 20 I   |      zakończenie więc takie zdawało mu się równie koniecznym, jak i
 21 I   |          tymczasem Zołzikiewicz zaczął się śmiać...~- To tak? - spytał.~-
 22 I   |            tego a tego, tak zawiadamia się wójta gminy Wrzeciądza,
 23 I   |           baraniogłowskich, nachodzące się w kancelarii parafialnej,
 24 I   |            Barania Głowa, znajdujących się na robociźnie we Wrzeciądzy,
 25 I   |                jego wyrażała przejęcie się i niemal religijne skupienie
 26 I   |           Jakże to wszystko wydało, mu się pięknym, uroczystym, jak
 27 I   |           uwielbiał to: "Tak jak", ale się go wyuczyć nigdy nie mógł,
 28 I   |                 Wy o to patrzcie, żeby się pozbyć ze wsi ladaców~-
 29 I   |                wsi ladaców~- Bogać ich się tam pozbędzie!~- A ja wam
 30 I   |            mówię, że naczelnik skarżył się, że w Baraniej Głowie lud
 31 I   |                ludzi nie pilnuje, więc się też na nim skrupi.~- Ba!
 32 I   |               wiem - odrzekł wójt - że się wszywko na mnie krupi. Jak
 33 I   |               uderzyła o ścianę, że aż się kancelaria zatrzęsła. Wójt
 34 I   |                 począł znów przeglądać się w lusterku.~- Dobrze wam
 35 I   |                wam tak - rzekł - czemu się nie pilnujecie. Z tym piciem
 36 I   |         wiadomo, a co do picia: jenszy się też potrzebuje napić, jak
 37 I   |              też potrzebuje napić, jak się napracuje w polu.~- A ja
 38 I   |                tylko to, jednego Rzepy się po-zbyć i wszystko będzie
 39 I   |             najwyższej pomocy, może mi się to ta w jakie dwa roki powrócić.~-
 40 I   |               roki powrócić.~- Powróci się albo i nie powróci. Ja też
 41 I   |              go łechtać i uśmiechać mu się przyjemnie.~- Ba! - rzekł
 42 I   |            waszej głowie.~- Tego to ja się i boję, że pańską głową
 43 I   |                i boję, że pańską głową się zrobi, a na mojej się skrupi.~-
 44 I   |            głową się zrobi, a na mojej się skrupi.~- Jak sobie chcecie,
 45 I   |                  A! skoro myślicie, że się wam wróci, to czegóż żałować?
 46 I   |                czasach...~- A nie boję się! Co mi kazali, tom robił.~-
 47 I   |             tom robił.~- No! będziecie się tłumaczyć gdzie indziej.
 48 I   |           plecach, którzy pokłonili mu się mówiąc: "pochwalony"; ale
 49 I   |              daje.~Gdybyśmy mieli, jak się należy, biografie wszystkich
 50 I   |                na pisarstwie wiodło mu się nieźle.~Gruntowna wiedza
 51 I   |              pewną ostrożnością, ażeby się w czymś tak niepospolitej
 52 I   |               nie narazić. Kłaniały mu się więc i osoby z inteligencji,
 53 I   |               z inteligencji, kłaniali się i chłopi, zdejmując już
 54 I   |          każdym względem romans tak mu się podobał i przejmował go
 55 I   |            jechać do Hiszpanii: "Udało się Marforemu, myślał sobie,
 56 I   |           dlaczegóż i mnie nie miałoby się udać?" Byłby może na-wet
 57 I   |               w tym głupim kraju tylko się człowiek marnuje", ale wstrzymywały
 58 I   |                Zołzikiewicz zapatrywał się bardzo sceptycznie na duchowieństwo,
 59 I   |             Zołzikiewicz powiada:~"Jak się macie sikory!", i zatrzymał
 60 I   |            macie sikory!", i zatrzymał się na tej samej steczce, a
 61 I   |              krzyczały oj! oj! śmiejąc się, aż im zęby trzonowe było
 62 I   |               zaś mówi: "A głowa to mu się tak puszy, kieby róża; jak
 63 I   |            rozmowę o sobie i zatrzymał się za płotem. Za płotem, z
 64 I   |                 Oj! moja Stachowa, tak się boję, żeby mi mego Franka
 65 I   |             zawołać, gdy nagle rozległ się z tyłu turkot bryczki. Pan
 66 I   |           bryczki. Pan pisarz odwrócił się i spojrzał. Na bryczce siedział
 67 I   |              chwilą.~Akademik wychylił się z bryki, dojrzał pana Zołzikiewicza,
 68 I   |           kiwnął ręką i zawołał:~- Jak się masz, panie Zołzikiewicz?
 69 I   |                 Cóż, zawsze pomadujesz się na dwa cale?~- Sługa pana
 70 I   |        dobrodzieja! - ozwał, kłaniając się nisko, Zołzikiewicz, ale
 71 I   |               go nie cierpiał, ale bał się go jak ognia, bo to był
 72 I   |             potrzeby go słuchać. Byłby się na nim pan Zołzikiewicz
 73 I   |    zachmurzonym czołem i nie zatrzymał się aż dopiero przed jedną chałupą,
 74 I   |           ujrzał, czoło jego wyjaśniło się znowu. Była to chałupa może
 75 I   |            kocz! kocz!" Kury zlatywały się na to hasło na wyścigi i
 76 I   |          Śliczne ciemne włosy wymykały się jej spod czepca.~Gdy pan
 77 I   |            spod czepca.~Gdy pan pisarz się zbliżył, pies leżący koło
 78 I   |            czasu do czasu kłami, jakby się uśmiechał.~- Kruczek - zawołała
 79 I   |            stanął koło niej.~- A dacie się pocałować? to wam powiem.~-
 80 I   |               to wam powiem.~- Obędzie się! - odparła kobieta.~Ale
 81 I   |               wołała Rzepowa wyrywając się silnie.~- Moja śliczna,
 82 I   |            Panie! To mówiąc wydzierała się coraz silniej, ale pan Zołzikiewicz
 83 I   |           wściekłym szczekaniem rzucił się na pana pisarza, a ponieważ
 84 I   |               w zielone kraty, oddalił się szybko, machając jedną ręką
 85 II  |           zadrży, a wiór na pół łokcia się od niej oderwie. W ładowaniu
 86 II  |              gniazd wronich, dziwowały się jego. sile. Bogaty kupiec
 87 II  |           ledwie co żywa~Buuuu! I pyta się komara~Buuuu! Czy nie trzeba
 88 II  |        gospodyni folwarczna, zaklinała się, że mu duszę było przez
 89 II  |                siedemnaście lat, pobił się w karczmie z urlopnikami.
 90 II  |                 a potem, udobruchawszy się zaraz, pytał:~- Rzepa, bój
 91 II  |             zaraz, pytał:~- Rzepa, bój się Boga! jakżeś ty z nimi poradził,
 92 II  |     masierunkiem zerwane, to tylko com się którego tknon, to on zaraz
 93 II  |              szło mu jako tako. Ożenił się, dostał żonę taką, że lepszej
 94 II  |             świecą szukać; więc byłoby się pewno i bardzo dobrze wiodło,
 95 II  |             swoje, a wam zasię!~Nikogo się we wsi nie bał, przed jednym
 96 II  |            nogach zwolna po drodze, to się za czapkę brał. Na Rzepę
 97 II  |             być odpowiedzialność, więc się pisarza bał.~Taki to był
 98 II  |                na kraj świata.~A Rzepa się zdziwił.~- Czyś ty się,
 99 II  |           Rzepa się zdziwił.~- Czyś ty się, kobieto - rzeknie - blekotu
100 II  |                ta giez ukąsił?~- Ni ja się blekotu najadłam, ni mnie
101 II  |              tobie już nijak od wojska się nie wykręcić... Oj! pójdziesz,
102 II  |        bałamuctwie pisarza zataiła, bo się bała, żeby Rzepa głupstwa
103 II  |              czego Boże broń! na niego się nie porwał i tym sprawy
104 II  |             boru? Teraz Rzepa podrapał się w głowę.~- Jużci bo wie.
105 II  |             poszewek, z których sypały się pierze; obok stół, na nim
106 II  |            naprzeciw zaś okna mieściła się komoda, obejmująca nader
107 II  |           gorączki i ledwo mógł zebrać się z myślami. Czasem nawiedzały
108 II  |  nieszczęśliwemu Zołzikiewiczowi zdaje się, że istotnie jest Serranem.~-
109 II  |             marzenie. Serrano rozgląda się; świeca pali się na stole
110 II  |              rozgląda się; świeca pali się na stole i pryska, bo właśnie
111 II  |             pryska, bo właśnie zaczęła się palić nasiąknięta łojem
112 II  |               do przytomności, podnosi się na łóżku, macza chustkę
113 II  |          zmienia okład.~Po czym zwraca się do ściany, zasypia, a raczej
114 II  |             zasypia, a raczej rozmarza się w półśnie, w półjawie, i
115 II  |                a jak tu zarazem poddać się interesującemu opatrunkowi?
116 II  |         królowa znika, drzwi otwierają się z trzaskiem l staje w nich
117 II  |               Jose. Zołzikiewicz budzi się po raz drugi; Eskurial staje
118 II  |              raz drugi; Eskurial staje się znów murowańcem; świeca
119 II  |                znów murowańcem; świeca się pali, mucha przy knocie
120 II  |             pana Zołzikiewicza i zdaje się uśmiechać.~Zimny pot naprawdę
121 II  |         kładzie rubla na stół i odzywa się pokornie:~- Jelemożny pisarzu!
122 II  |           wpadłszy w wściekłość, zrywa się do Rzepy, ale w tej chwili
123 III |       ROZMYŚLANIA I EUREKA~Rana ogniła się.~Widzę, jak piękne czytelniczki
124 III |           dalej.~Owóż więc rana ogniła się, ale nadspodziewanie wyszła
125 III |                Baraniej Głowy, a stało się to bardzo prostym sposobem:
126 III |                na Rzepową i nie dziwić się mu, bo też to była kobieta,
127 III |            powiecie osłowickim, chciał się więc pozbyć Rzepy. Gdyby
128 III |               z pisarstwa, i skończyło się.~Najwięksi ludzie pod wpływem
129 III |             ich wielkość, że poznawali się na tym dość wcześnie. Zołzikiewicz
130 III |                 gdzie wzniosłe wspiera się na szczytnym, bo Zołzikiewicz
131 III |       projektów na Rzepową przyłączyła się jeszcze chęć zemsty nad
132 IV  |             szklankę.~- Przestalibyśta się o to swarzyć, kiedy nie
133 IV  |            powiadam, że Francuz nie da się Prusakowi - mówi Gomuła
134 IV  |                i z mocą wielgą? Ino mu się piwo w Warsiawie nie spodobało,
135 IV  |            zwyczajny doma lepszego, to się i wrócił.~- Nie bluźnilibyśicie
136 IV  |            juści prawda.~- Napilibyśta się lepiej - rzekł wójt.~- Zdrowie
137 IV  |                polityki.~- No! napijwa się jeszcze - rzekł po chwili
138 IV  |               za wasze zdrowie!~Napili się znowu, a że pili arak, Rzepa
139 IV  |                 Nalej ta!~Rzepa stawał się coraz czerwieńszy, Burak
140 IV  |                jedną ręką, a balibyśta się pójść na wojnę?~- Co bym
141 IV  |               pójść na wojnę?~- Co bym się miał bać? Kiej się bić,
142 IV  |              Co bym się miał bać? Kiej się bić, to się bić. Gomuła
143 IV  |             miał bać? Kiej się bić, to się bić. Gomuła na to rzekł:~-
144 IV  |           pięścią, to rozlecielibyście się jak stara beczka.~- A może
145 IV  |               wtrącił wójt. - Bedzieta się bili czy co? Ot napijwa
146 IV  |                bili czy co? Ot napijwa się jeszcze.~Napili się znowu,
147 IV  |            napijwa się jeszcze.~Napili się znowu, ale Burak i Gomuła
148 IV  |              oko zbielało.~- Pocałujta się teraz - rzekł wójt.~Rzepa
149 IV  |           teraz - rzekł wójt.~Rzepa aż się rozpłakał przy uściskach
150 IV  |             żałośnie.~- No, nie smućta się! - rzekł Burak. - Do pisarza
151 IV  |              pomstowalibyście! Napijwa się! Napili się jeszcze raz.
152 IV  |  pomstowalibyście! Napijwa się! Napili się jeszcze raz. Rzepa jakoś
153 IV  |               jeszcze raz. Rzepa jakoś się pocieszył i siadł spokojnie
154 IV  |       spokojnie na zydlu, a wtem drzwi się otworzyły i ukazały się
155 IV  |                się otworzyły i ukazały się w nich: zielona czapka,
156 IV  |             trzy głosy.~Pisarz zbliżył się, zaraz też podleciał i Szmul
157 IV  |        Zołzikiewicz powąchał, skrzywił się i siadł przy stole.~Chwilę
158 IV  |                będę podpisywał - ozwał się Rzepa, który miał wstręt
159 IV  |               swego nazwiska.~- Ciebie się też nikt nie będzie prosił.
160 IV  |               Twoja wola.~Rzepa zaczął się drapać w głowę, pisarz zaś,
161 IV  |                 pisarz zaś, zwróciwszy się do wójta i do ławnika, rzekł
162 IV  |              rubli na głowę.~Rzepie aż się oczy zaiskrzyły po pijanemu.~-
163 IV  |                rozumieli, ale radowali się bardzo; gdyby jednak Rzepa
164 IV  |         kolejno, gdy zasię Rzepa wziął się do pióra, Zołzikiewicz usunął
165 IV  |              to:~- Szmul!~Szmul ukazał się we drzwiach.~- Ny? co pan
166 IV  |               i począł drzemać.~Kiwnął się raz, kiwnął się drugi raz,
167 IV  |                 Kiwnął się raz, kiwnął się drugi raz, na koniec zwalił
168 IV  |            drugi raz, na koniec zwalił się z zydla, mruknąwszy: "Boże!
169 IV  |                 bo wiedziała, że jeśli się upił, to może się jej co
170 IV  |                jeśli się upił, to może się jej co oberwać. Tak i bywało.
171 IV  |             ale po pijanemu czasem jej się co obrywało.~Przespał więc
172 IV  |               noc. Nazajutrz rozbudził się o wschodzie słońca. Patrzy,
173 IV  |            głowie; stoi w oknie i kiwa się, i modli się głośno.~- Szmul!
174 IV  |              oknie i kiwa się, i modli się głośno.~- Szmul! psiawiaro! -
175 IV  |           Rzepa. Ale Szmul nic. Kiwnął się naprzód, kiwnął w tył i
176 IV  |         naprzód, kiwnął w tył i modlił się dalej.~Więc Rzepa zaczął
177 IV  |               dalej.~Więc Rzepa zaczął się macać, jak robi każdy chłop
178 IV  |               Tymczasem Szmul przestał się modlić i zdjąwszy śmiertelną
179 IV  |              Co, głupi, nie wiesz? Toć się wczoraj z wójtem zgodziłeś,
180 IV  |            ziemię, potem sam grzmotnął się o nią i jak nie ryknie,
181 IV  |               nią i jak nie ryknie, aż się szyby w karczmie zatrzęsły.~-
182 IV  |            godziny potem Rzepa zbliżał się do chałupy.~Rzepowa, która
183 IV  |               spojrzawszy na niego, aż się sama przeraziła, bo ledwo
184 IV  |            pytając jedna drugiej:~- Co się tam u Rzepów stało?~- Musiał
185 V   |          gminnego. Ławnicy poschodzili się z całej gminy, z wyjątkiem
186 V   |                kilku, nie chcąc różnić się od ogółu, trzymało się polityki
187 V   |          różnić się od ogółu, trzymało się polityki angielskiej, to
188 V   |              cygara i wtedy obgadywała się rzecz z łatwością. Potem
189 V   |                pan Zołzikiewicz starał się zachowywać dobre maniery,
190 V   |            taktu, który wszędzie umiał się znaleźć; dlatego też nie
191 V   |          razach śmiałości, ale wtrącał się do rozmowy, wspominając
192 V   |         kopiejce punkt. Słowem, starał się okazać, że jest za pan brat
193 V   |         szlachcic, nie czekając, aż on się żegnać zacznie, klepał go
194 V   |           stanowiska prawnego na rzecz się zapatrywać; resztę zaś spraw,
195 V   |         ławników, którzy wówczas czuli się po prostu bez głowy.~Ze
196 V   |               Ze szlachty, a wyrażając się ściślej, z panów, jeden,
197 V   |                bo pan Floss nie starał się niczym szeleszczącym zasłużyć
198 V   |          Szlachta zaś mówiła: "doigrał się", przy czym na obronę zasady
199 V   |               przynoszą, to - zdaje mi się - nie potrzebuje być dowodzonym.~
200 V   |                być dowodzonym.~Okazało się to także zaraz w Baraniej
201 V   |           ogóle nadzwyczaj nie podobał się zgromadzonym potres conscripti,
202 V   |               było i on bowiem trzymał się zasady nieinterwencji. Projekt
203 V   |            cosik powiedzieć - rozległy się głosy w zgromadzeniu.~-
204 V   |            sobie z niepokojem i drapać się w szlachetne organa myślenia,
205 V   |              jego reprezentantów ozwał się tonem zapytania:~- Abo co?~-
206 V   |                  Musi tak być! - ozwał się jeden głos.~- Łąka łąką -
207 V   |              projekt urzędowy i zaczął się rozkład kosztów naprawy
208 V   |        baraniogłowskiego, że nie udało się nikomu wykręcić, z wyjątkiem
209 V   |            bezinteresowne po-święcenie się ze strony wójta i ławnika,
210 V   |               protestacji, który ozwał się gniewliwie:~- A wy to dlaczego
211 V   |        argument, na który - spodziewam się - nie tylko zdrowy rozsądek
212 V   |       przyczyny latać po izbie, kręcić się pod nogami i kwiczeć wniebogłosy.
213 V   |                prawodawcze zaś rzuciło się w pogoń za intruzami i przez
214 V   |              Prosięta tymczasem zabiły się pod nogi pana Zołzihiewicza
215 V   |              która to zieloność wyprać się nie dała, choć pan Zołzikiewicz
216 V   |                porządku tym znajdowała się obecnie sprawa włościanina
217 V   |                panem Flossem. Zdarzyło się, że woły Środy, najadłszy
218 V   |               że woły Środy, najadłszy się w nocy koniczyny pana Flossa,
219 V   |              łez i nędzy, przeniósłszy się do lepszego - wołowego świata.
220 V   |             koniczyna, woły cieszyłyby się dotychczas najlepszym i
221 V   |        nieinterwencji, jakiej trzymała się wspomniana już wyżej "inteligencja",
222 V   |              czym zresztą wstrzymujemy się od wypowiedzenia pochwalnego
223 V   |             wypadki", w jakich znaleźć się mogli pisarz, wójt i ławnik
224 V   |                Jeszcze dziś każdy może się przekonać, że w wójtowskim.
225 V   |               Baraniej Głowie znajdują się aż cztery przegrody. Więźniowie
226 V   |               przeszkadzać w oddawaniu się refleksji, rozmyślaniom
227 V   |                życia.~Stójka tedy udał się bezzwłocznie do owego celkowego
228 V   |               I co tu ukrywać, kochali się, nie mogąc żyć bez siebie,
229 V   |                jednak zazdrość wkradła się między Romea i Julię, ponieważ
230 V   |               raz Romea, zabawiającego się przydługo z Jagną ze dworu.
231 V   |              Romeo, wedle zapatrywania się Julii, za wcześnie przyszedł
232 V   |             pola i natarczywie domagał się jeść, przyszło do wybuchu
233 V   |         złotych pięć, czyli, wyrażając się poprawniej, kop. sr. siedemdziesiąt
234 V   |              Zachodu; dlatego brzydząc się do głębi duszy emancypacją
235 V   |              Romeowi, który, trzymając się za rozcięty łeb, tak mówić
236 V   |              do domu? Za piecem, pada, się układziesz i będziesz na
237 V   |             jak pies!~Potem rozpłakała się całym wezbranym sercem i
238 V   |          wezbranym sercem i zwróciwszy się do sądu, poczęła wołać:~-
239 V   |              Głowie, skazał skarżących się na odsiedzenie jeszcze dwudziestu
240 V   |          Ławnicy, w zamiarze rozejścia się, już brali za czapki i bicze,
241 V   |              napadzie prosiąt rozwarły się na oścież i ukazał się w
242 V   |        rozwarły się na oścież i ukazał się w nich Rzepa chmurny jak
243 V   |             czarnych .oczach ukazywały się łzy, ściekające następnie
244 V   |               dość cichym głosem ozwał się:~- Niech będzie pochwalony!~-
245 V   |             wójt, który zrazu zmieszał się, ale już przyszedł do siebie. -
246 V   |            Sprawę jaką mata? Pobiliśta się czy co?~Nadspodziewanie
247 V   |                swojej! Oj, ulitujta wy się nade mną i nad nim, i nad
248 V   |           dzieckiem niewinnym! W co ja się obrócę nieszczęśliwa sama,
249 V   |               Aż Rzepowa znowu zebrała się z głosem i tak mówić poczęła:~-
250 V   |          Częstochowska! przyczyń-że Ty się, przyczyń za nami.~Przez
251 V   |           progu Rzepowa.~Wójt zasromał się, niemniej markotny był i
252 V   |         Wyraźnie stoi napisane, że kto się będzie wtrącał do dobrowolnego
253 V   |               siódma skóra zaboli. Jak się ochotnik znajdzie za popisowego,
254 V   |               jednemu z drugim wtrącać się do nich wara. Ugoda podpisana,
255 V   |            świadkowie są, i szabas! To się rozumie w jurysprudencji,
256 V   |               po niejakim czasie ozwał się Gomuła cichym głosem, na
257 V   |             głosem, na który obejrzeli się wszyscy, jakby zdziwieni
258 V   |              konia sprzedasz, napijesz się, wołu sprzedasz, też; świnię,
259 V   |             obyczaj.~- Toćwa napiliśmy się i wtedy ino wedle obyczaju -
260 V   |               ławnicy śmielej zwrócili się do Rzepy.~- Cóż, kiejś sobie
261 V   |                otworzył usta: uciszyło się wszystko.~- Ale wy nie wiecie -
262 V   |              wiecie - mówił - w co wam się wtrącać, a czego nie tykać.
263 V   |                własną chałupę, w to wy się wtrącać możecie i takiej
264 V   |                z rozpaczą Rzepowa - ja się nie skarżyłam, ja ta nigdy
265 V   |             słodkie Boga żywego, chyba się świat już skończył!~Ale
266 V   |            świat już skończył!~Ale sąd się zagaił i bezpośrednim jego
267 V   |         pięćdziesiąt.~Ale Rzepa rzucił się jak wściekły i krzyknął,
268 V   |              bierze, kto chce!" Zaczął się rozgardiasz straszny. Stójka
269 V   |             przed sobą i co kamień, to się o niego potknęła, a ręce
270 VI  |              VI ~IMOGENA~Tu spodziewam się, że czytelnik dostatecznie
271 VI  |               Dał pan Zołzikiewicz, co się nazywa, szach mat Rzepowej
272 VI  |           koprowiną", wykupić, zgodził się ma ten plan z radością,
273 VI  |                nie z chciwości dzielił się kancelaryjnym z Burakiem.
274 VI  |               pan Zołzikiewicz ubierał się tak starannie. Płynęło to.
275 VI  |            powód. Oto pan Zołzikiewicz się koohał. Nie myślcie jednak,
276 VI  |         Rzepowej. Na Rzepową miał, jak się kiedyś wyraził sam, "apetycik",
277 VI  |              nie czytelnicy, domyślają się już zapewne, że przedmiotem
278 VI  |  sentymentalizm, temu wręcz powiem, że się myli. Nadto trzeźwy był
279 VI  |              panna Jadwiga podstawiała się za Izabelę on za Serrana
280 VI  |            człowiek raz jeden zdradził się ze swoim uczuciem, a mianowicie
281 VI  |           sznurze koło drwalni suszące się spódnice i po znakach J.
282 VI  |              on nie wytrzymał; zbliżył się i począł gorąco całować
283 VI  |               lub coś podobnego. Co on się biedak nie namęczył, żeby
284 VI  |                Zołzikiewicz zapuszczał się jeszcze w niezmiernie dalekie
285 VI  |              tego młodzieńca, mieściło się w nim równoznacznie z "apetycikiem"
286 VI  |               była śliczna kobieta, co się nazywa; nie byłby jednak
287 VI  |               i komu? - jemu, wydawała się panu Zołz.ikiewiczowi czymś
288 VI  |               jednak, że ofiara będzie się bronić, dlatego wymyślił
289 VI  |         Wrzeciądzy, a zarazem poradzić się księdza. Księży było dwóch:
290 VI  |             jak rybie, a głowa kręciła się na obie strony; nie do niego
291 VI  |            niego postanowiła więc udać się Rzepowa, ale do wikarego,
292 VI  |         wcześniej i jeszcze przed sumą się ż księdzem Czyżykiem rozmówić,
293 VI  |              przyszła, nabożeństwo już się zaczęło. Kobiety, poubierane
294 VI  |         jedynie sposób mają zapatrywać się tak na ową herezję, jak
295 VI  |        wymownie i z wielkim przejęciem się ostrzegał swoje owieczki,
296 VI  |            mieli puścić. Potem kazanie się skończyło, a zaczęła się
297 VI  |               się skończyło, a zaczęła się suma. Oj! modliła się też
298 VI  |          zaczęła się suma. Oj! modliła się też Rzepową, nieboga, modliła,
299 VI  |             cyborium, a potem odwrócił się do ludzi i trzymając w drżących
300 VI  |        schyloną głową, jakby zbierając się z duchem, aż wreszcie zaintonował: "
301 VI  |                będzie suplementem, ~Co się zmysłom nie zdarzy...~Pieśń
302 VI  |           zdarzy...~Pieśń brzmiała, aż się szyby zatrzęsły; zahuczał
303 VI  |           bęben, z trybularzy wzniosły się dymy błękitne, a słońce
304 VI  |                 to podnosił, i wydawał się wówczas ów biały staruszek
305 VI  |             błogość i otucha, zlewając się na wszystkie serca i na
306 VI  |               i sama nie wiedziała, co się z nią stało. Zdawało się
307 VI  |               się z nią stało. Zdawało się jej, że anieli niebiescy
308 VI  |          Rzepową leżała tak długo. Gdy się podniosła, już było po mszy;
309 VI  |             gasił świece, więc Rzepową się podniosła i poszła na parafię
310 VI  |             poszła na parafię rozmówić się z księdzem wikarym.~Ksiądz
311 VI  |           jakaś zapłakana kobieta chce się z nim widzieć. Był to młody
312 VI  |            szukać.~- I nie omyliliście się, moja kobieto - odpowiedział
313 VI  |        Nieszczęście, jakie przytrafiło się waszemu mężowi, uważajcie
314 VII |                była to ładna panna, co się nazywa; włosy miała czarne,
315 VII |               dziewicza kibić rysowała się wdzięcznie, jakoby płynąc
316 VII |           czuprynę i broda tylko co mu się puszczała, wyglądał także
317 VII |            pary nie było nic, czego by się nie słyszało ze sto razy.
318 VII |              wtedy taka rozmowa wydaje się czczą i pospolitą, kiedy
319 VII |               czczą i pospolitą, kiedy się rozmawia z lubą duszy duszyczką,
320 VII |               w sfery błękitne, czepia się świata duchowego i pnie
321 VII |                świata duchowego i pnie się w górę jakoby wijąca się
322 VII |               się w górę jakoby wijąca się roślinka po tyczce. Tam
323 VII |             warunkach najczęściej mówi się o poezji.~- Czytała pani
324 VII |                Gdy go czytam, zdaje mi się, że słyszę jakąś muzykę
325 VII |             zakochana. Zrozumielibyśmy się z pewnością.~- Na szczęście
326 VII |              półuśmiechem usta, aż jej się dołki ukazały na policzkach,
327 VII |               grymaśnik z pana. Proszę się rozchmurzyć i wymówić mi
328 VII |              ponuro pan Wiktor.~- A ja się go po prostu boję. Ironia,
329 VII |      schowawszy ogon pod brzuch cofnął się przerażony.~Tymczasem doszli
330 VII |             krawat, a potem zatrzymali się przed ładnym domkiem, pokrytym
331 VII |              Tu dzieci wiejskie uczyły się czytać, gdy rodzice byli
332 VII |            Rzepowa wstała i zbliżywszy się podjęła pod nogi pannę Jadwigę
333 VII |         Wiktora, przy czyim rozpłakała się cicho.~- Co to wam, Rzepowa? -
334 VII |           ciebie zesłał! Przyczyńże ty się za mną, pociecho nasza!~
335 VII |            plamiła; panienka zmieszała się bardzo: widać było wyraźnie
336 VII |               a panu Wiktorowi zdawało się nawet, że widzi łezkę w
337 VIII|            dziekan i jakby zamyśliwszy się, począł coś szeptać do siebie
338 VIII|        proboszczu? A on pyta: co? Mnie się zdaje, że to coś z tego
339 VIII|            powiadam. A on mówi: I mnie się zdaje, że to coś z tego
340 VIII|               na bagnety! Ale zaraz mi się zdało, że ci już słabną.
341 VIII|                górą! a on mówi: I mnie się zdaje, że górą. Ledwiem
342 VIII|               niewolę i myślę, skończy się... ale gdzie tam! tego...
343 VIII|              machnął ręką i osadziwszy się głęboko, wpadł jakby w zadumę,
344 VIII|                 tylko głowa trzęsła mu się mocniej jak zwykle, a oczy
345 VIII|           wierzch wyłaziły.~Rewizor aż się zapłakał od śmiechu.~- Księże
346 VIII|          dobrodzieju! - zapytał - któż się z kim bił, gdzie i kiedy?
347 VIII|                mogę od śmiechu.~Śmieli się i państwo Skorabiewscy przez
348 VIII|            Skorabiewski zaraz podniósł się, wyszedł przed ganek i spytał:~-
349 VIII|              Czego?~- Rzepowa schyliła się, o ile jej na to dzieciak
350 VIII|                 No, to czekajcieże. Ja się przecie na dwoje nie rozerwę...~
351 VIII|               ganek, a Rzepowa cofnęła się aż do kratek ogrodowych
352 VIII|             czekać dość długo. Państwo się tam zabawiali rozmową, a
353 VIII|            pokoje. Powoli słońce miało się ku zachodowi. Na ganek wyszedł
354 VIII|              przyjść później, ale bała się, że potem będzie za późno,
355 VIII|                piersi. Dziecko nassało się i usnęło, ale niezdrowym
356 VIII|           cierpliwie. Powoli zmroczyło się i księżyc wszedł na sklepienie
357 VIII|             zastawione; w ganku paliły się lampy, ale państwo nie przychodzili,
358 VIII|              słowo rzekł, jak wszystko się stało, a to i da Pan Bóg,
359 VIII|           stało, a to i da Pan Bóg, że się złe odmieni. A przy tym
360 VIII|                tym myślała, że niechby się Zołzikiewicz albo wójt sprzeciwiał,
361 VIII|              nie ostawi." I nie myliła się, bo pan Skorabiewski istotnie
362 VIII|                parę godzin, wydało jej się tak naturalne, że nawet
363 VIII|              że nawet nie zastanawiała się nad tym. Tymczasem państwo
364 VIII|           wszyscy, rozmawiali i śmieli się wesoło. Dopiero wtedy przyszło
365 VIII|             wziąć w usta, a rano tylko się trochę mleka napiła.~"Oj!
366 VIII|              ale nie śmiała prosić, by się nie naprzykrzać i w oczy
367 VIII|                przy gościach, za co by się może pan i rozgniewał.~Nareszcie
368 VIII|        rozgniewał.~Nareszcie skończyła się i kolacja; rewizor odjechał
369 VIII|            chwila nadeszła, i zbliżała się ku gankowi.~Bryka ruszyła;
370 VIII|              ale dałem sobie słowo, że się w sprawy gminne nie będę
371 VIII|                jaśnie dziedzic ulituje się nade mną...~Głos jej urwał
372 VIII|             nade mną...~Głos jej urwał się nagle.~- Wszystko to bardzo
373 VIII|             Panie Boże zapłać - ozwała się głucho kobieta, podjąwszy
374 IX  |               również prostakom, ozwał się i został wyrzucony za drzwi.~
375 IX  |                wtedy - i pokażę mu, że się bez niego obędzie.~- Nie
376 IX  |       serdeczny, tylo ja sama. Ty, ino się napijesz, to zara hardo
377 IX  |                napijesz, to zara hardo się stawisz i tylko nieszczęścia
378 IX  |               jadących, którzy pozwolą się jej przysiąść bodaj na brzeżku
379 IX  |              dalej. Na świecie stawało się coraz goręcej i pot lał
380 IX  |                coraz goręcej i pot lał się strumieniem z Rzepowej,
381 IX  |           swego czeskiego i zbliżywszy się rzekła:~- Mata pięć groszy?~
382 IX  |             jak przyszła na rynek, tak się zlękła. Łatwo było przyjść
383 IX  |                 a już musisz wypytywać się, gdzie kto mieszka, a cóż
384 IX  |               w takich Osłowicach. "Ja się tu zgubię jak w lesie" -
385 IX  |              innej rady, jak wypytywać się ludzi. O komisarza wypytała
386 IX  |            ludzi. O komisarza wypytała się łatwo, ale poszedłszy do
387 IX  |               do jego domu dowiedziała się, że wyjechał do guberni.
388 IX  |           żydowskich, Rzepowej zdawało się, że to jaki odpust, "A kaj
389 IX  |           kobieto, przed nim." Zebrała się z duchem i weszła do pałacu.
390 IX  |             jakieś litery. Przeżegnała się Rzepowa i otworzywszy z
391 IX  |            cichutku pierwsze, znalazła się w jakiejś wielkiej izbie,
392 IX  |                 Na koniec przerzedziło się jakoś, a wreszcie i nikogo
393 IX  |                Wtedy Rzepowa ośmieliła się odezwać:~- Pochwalony Jezus
394 IX  |              nie należała; napisu, jak się rzekło, nie widziała.~Tylko
395 IX  |            mundurach.~Rzepowa zbliżyła się do tego, który drzemał na
396 IX  |            miał na wyciągniętych przed się nogach dziurawe.~Trąciła
397 IX  |                 Trąciła go w ramię.~On się zerwał, spojrzał na nią
398 IX  |              za nią trzasnął. Znalazła się trzeci raz na tym samym
399 IX  |            wszystkimi drzwiami zaczyna się z nią kręcić.~A tu ludzie
400 IX  |           Wreszcie jednak Bóg zmiłował się nad nią. Z tych drzwi, przy
401 IX  |           Wrzeciądzy widywała; potknął się o nią i pyta:~- Wy tu czego,
402 IX  |            zieloną tabliczką otworzyły się z trzaskiem; wyszedł z nich
403 IX  |               przez korytarz, śpiesząc się bardzo. Oj! zaraz można
404 IX  |           oczachna jego widok. " Dziej się wola boża!", przemknęło
405 IX  |               cała procesja zatrzymała się przed nią.~- Toż co jest? -
406 IX  |               nie mogła dalej: zalękła się tak, że głos urwał się jej
407 IX  |         zalękła się tak, że głos urwał się jej w gardle; język kołem
408 IX  |        ostatnia deska zbawienia wysuwa się jej z rąk. - Przenoświętsy
409 IX  |           bardzo zajęty, bo to i spisy się już zaczęły, i interesów
410 IX  |              zresztą z kobietą dogadać się nie mógł, więc tylko kiwnął
411 IX  |         Rzepowej takim głosem, że mało się pod ziemię nie schowała:~-
412 IX  |         Korytarze opustoszały; zrobiło się na nich cicho, tylko dzieciak
413 IX  |            wrzeszczeć. Więc rozbudziła się jakoby ze snu, wstała, podniosła
414 IX  |               Na dworze niebo zawlokło się chmurami: na krańcach widnokręgu
415 IX  |               powietrzu było parno.~Co się działo w duszy Rzepowej,
416 IX  |          Baraniej Głowy, nie podejmuję się opisywać. Ach! gdyby to
417 IX  |             tak panna Jadwiga znalazła się w podobnym położeniu, dopieroż
418 IX  |               romans, którym podjąłbym się przekonać najzaciętszych
419 IX  |       rozpaczne rzuty duszy wyraziłyby się w niemniej rozpacznych,
420 IX  |              pole, aż nagle zatrzymała się, bo naprzeciw niej szedł
421 IX  |            pijany chłop.~Chmury waliły się na niebie coraz gęstsze,
422 IX  |             gęstsze, a w nich gotowało się coś jakby burza; od czasu
423 IX  |              czapkę na ucho i taczając się to w prawo, to w lewo, śpiewał:~
424 IX  |            wpół, ale Rzepowa, zlękłszy się o dziecko i o siebie, uskoczyła
425 IX  |                ale że był pijany, więc się przewrócił. Zerwał się wprawdzie
426 IX  |            więc się przewrócił. Zerwał się wprawdzie zaraz, nie gonił
427 IX  |              uciekać dalej. Zatrzymała się dopiero pod krzyżem, a obejrzawszy
428 IX  |             pod krzyżem, a obejrzawszy się spostrzegła, że chłop był
429 IX  |           jakie pół wiorsty i taczając się szedł do miasta.~W tej chwili
430 IX  |              od przytomności.~Zbudziła się oparta plecami o krzyż.
431 IX  |               burzą zabrali: podniosła się nawet na nogi, ale nie mogła
432 IX  |      guwernantki; potem zobaczyła, jak się zaczęli całować i znikli
433 IX  |                godzinie jakiej zwlokła się znowu, choć nogi gięły się
434 IX  |             się znowu, choć nogi gięły się pod nią: poszła dalej.~-
435 IX  |            śliczne jej włosy rozsypały się po plecach i poczęły furkać
436 IX  |              krzyknęła: "A słowo stało się ciałem!" Spojrzała na niebo,
437 IX  |           drżącym głosem śpiewać: "Kto się w opiekę." Jakiś złowrogi
438 IX  |                chwili do chwili zrywał się nagle szum, jakby przerażone
439 IX  |                głębiny leśnej rozlegał się jakiś głos. Rzepowa aż ciarki
440 IX  |                że to może "złe" śmieje się na bajorach albo może gomon
441 IX  |            upusty niebieskie otworzyły się nad jej głową: deszcz, pomieszany
442 IX  |                że aż chojary przygięły się do ziemi; las zasnuło mgłą,
443 IX  |              dojrzeć, a tu drzewa wiją się po ziemi, a skrzypią i szumią:
444 IX  |       przyjaciółkę, fartuch, rozebrała się prawie do koszuli i okutała
445 IX  |          brzozę płaczącą, przyczołgała się do niej prawie na czworakach
446 IX  |             koniec opadła. Ale zrobiło się już ciemno; przez przerwy
447 IX  | połyskiwać-gwiazdy. Pod brzozą bieliła się nieruchoma ciągle postać
448 IX  |             Rzepowej.~- Nau! - rozległ się jakiś głos w ciemnościach.~
449 IX  |                 Po chwili z daleka dał się słyszeć turkot wozu i chlapanie
450 X   |             Głowy, a po drodze spotkał się z Rzepą, który. widząc,
451 X   |             samym Rzepą, który zalewał się teraz wódką bez miary i
452 X   |          okazać jej troskliwość, ozwał się chmurno: "Będziesz ty po
453 X   |                trwała. Smutek jątrzący się jako rana zaczął ich zaraz
454 X   |           skamieniały. Kobieta kręciła się po. izbie, pracowała jak
455 X   |                jedno i chciało odezwać się do drugiego, już im było
456 X   |          żadnej rady i że dola ich już się skończyła. Po kilku dniach
457 X   |             diabłu zaprzeda, i poczęli się go wystrzegać. Nad chałupą
458 X   |             rzeczy wygadywać.~Zdarzyło się, że u Rzepów wyschła studnia.
459 X   |               dalej, ale widziała, jak się przeżegnali. Nabrała wody
460 X   |            Rzepowa!~Rzepową zatrzymała się i pyta:~- Czego chcecie? ~
461 X   |       murowańca, a tymczasem ściemniło się na dworze...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
462 XI  |              jak wryta, bo spodziewała się, że Rzepa jak zwykle będzie
463 XI  |                 dla ciebie! na sromotę się podałam. Oszukał mnie, a
464 XI  |           wypędził. Wawrzon! ulituj że się choć ty nade mną: mój serdeczny!
465 XI  |                koniec, niebogo! Już ty się pożegnaj z tym światem,
466 XI  |             próżnicy czasu; przeżegnaj się, a potem będzie koniec:
467 XI  |              ludzie! ratun... Rozległo się głuche uderzenie, potem,
468 XI  |                potem trup jej wyprężył się nagle i pozostał nieruchomy.~
469 XI  |             rozdarła ciemności: paliły się zabudowania dworskie.~
470 Epi |    wystarczającą. Ale widzicie, chłopi się na takich rzeczach nie znają,
471 Epi |               że w każdym razie sprawa się przewlecze, a strach rzuci
472 Epi |              ramiona.~I nie przeliczył się ten wielki człowiek.~Spytacie,
473 Epi |          wielki człowiek.~Spytacie, co się z nim stało? Cóż się miało
474 Epi |                co się z nim stało? Cóż się miało stać? Rzepa, podpaliwszy
475 Epi |              okrzyk: "gore!", zbudziła się już cała wieś, więc Zołzikiewicz
476 Epi |              Barbarą Ubryk i spodziewa się także, że panna Jadwiga
477 Epi |          nadzieje sędziostwa i uścisku się sprawdzą, przyszłość okaże.~ ~