Rozdzial

 1 I  |    czymże, moja Stachowa, ja do niego pójdę. Do niego z gołymi
 2 I  | Stachowa, ja do niego pójdę. Do niego z gołymi rękami nie można.
 3 I  |     jeden w okolicy, co sobie z niego nic nie robił. Raz nawet
 4 I  |            A to szkoda. Jest do niego interes z gminy. Interes
 5 II |      Osłowic, Dryśla, mawiał do niego:~- No, ty Rzepa! niech ciebie
 6 II |        to poradzić. Jak ktoś do niego z wymówką, tak zaraz odpowiadał:~-
 7 II |     boru do chałupy, wypadła do niego kobieta z płaczem wielkim
 8 II |        albo czego Boże broń! na niego się nie porwał i tym sprawy
 9 II |         a weź ze sobą rubla. Do niego bez rubla nie przystępuj.~
10 IV |    Rzepa.~Pisarz nie zwracał na niego uwagi.~- Na koszta płotu -
11 IV |         Rzepowa nie przyszła po niego, bo wiedziała, że jeśli
12 IV |     zaczęła.~Ale spojrzawszy na niego, aż się sama przeraziła,
13 V  |      samiusieńka na świecie bez niego, bez nieboracyska mojego!
14 V  |      sobą i co kamień, to się o niego potknęła, a ręce łamała
15 VI |         kobietę?! - patrzyła na niego tak, jakby patrzyła na płot,
16 VI |      się na obie strony; nie do niego postanowiła więc udać się
17 VII|         że aż promienie biły od niego, dodawało jej jeszcze uroku.
18 IX |         i pokażę mu, że się bez niego obędzie.~- Nie pojedzieszże
19 IX |    biczem w ręku, więc zaraz do niego.~- Ojcze?~- A czego chceta?~-
20 IX |      drzemał na ławie: miała do niego trochę śmiałości, bo człowiek
21 IX |         co? Ale nie chodźcie do niego, bo zajęty, co? Zaczekajcie
22 IX |    zaraz miał skonać, wołała na niego: "Jaśku, Jasieńku mój serdeczny!",
23 IX |       dziecko, sama upadła obok niego.~- Boże! przyjm duszę moją! -
24 X  |        Wawrzon!" I spojrzała na niego przez łzy. A chłopa jakby
25 X  |          co wy, Rzepowa, dużo u niego możecie wskórać; on sam
26 XI |        Dopiero ona spojrzała na niego z przerażeniem.~- Cóże ty