Rozdzial

 1 I   |        zawsze potrafi obudzić dla siebie szacunek, że zaś, jak wspomniałem,
 2 I   | Niedoczekanie wasze! - mruknął do siebie pisarz - żebym ja od was
 3 I   |           wstał, schował ogon pod siebie i począł warczeć, błyskając
 4 I   |        objąć wpół i przygarnąć do siebie.~- Panie! będę krzyceć -
 5 I   |          z pisarzem spoglądali na siebie w milczeniu.~- Oj dola moja!
 6 III |  wojskowym? i cóż dalej?" - pytał siebie mój sympatyczny bohater.
 7 V   |   zapraszał pana Zołzikiewicza do siebie; przynoszono następnie do
 8 V   |        którzy natomiast wzięli na siebie ciężar przypilnowania, ażeby
 9 V   |    kochali się, nie mogąc żyć bez siebie, tak jak Newazendech bez
10 V   |         się, ale już przyszedł do siebie. - Sprawę jaką mata? Pobiliśta
11 VI  |           jak genialny, wziął dla siebie tylko dwadzieścia pięć rubli
12 VI  |         żeby zwrócić jej uwagę na siebie. Nieraz, zawiązując niesłychanego
13 VI  |            ale że to musiała i za siebie, i za męża robić, bo mąż
14 VII |      duchowy. Szli oto oboje obok siebie i rozmawiali o poezji, literaturze,
15 VII |           i mimowolnie stosuję do siebie ów wiersz Ujejskiego:~Leżę
16 VII |      spojrzał tak waleczmie przed siebie, że aż pies, który wybiegł
17 VIII|        się, począł coś szeptać do siebie i patrzeć w górę, niby sobie
18 IX  |           doszłoby do świadomości siebie; rozpaczne rzuty duszy wyraziłyby
19 IX  |           dziecko. Szła oto przed siebie, wiatr gnał ją, pot ciekł
20 IX  |        zlękłszy się o dziecko i o siebie, uskoczyła w bok; chłop
21 IX  |    przerażone chojary szeptały do siebie ogromnym szeptem: "Co to
22 IX  |        dalej nie ujdzie.~Zdjęła z siebie chustę, zdjęła przyjaciółkę,