Rozdzial

 1 I  |        czemu było prosić się na pisarza?~- A was się kto prosił?
 2 I  |          A Stachowa na to:~- Do pisarza by wam, do pisarza. Jak
 3 I  |           Do pisarza by wam, do pisarza. Jak on nie zaradzi, to
 4 I  |  szczekaniem rzucił się na pana pisarza, a ponieważ pan pisarz ubrany
 5 I  |         forts.~Ale Kruczek pana pisarza nie puszczał, dopiero gdy
 6 II |      odpowiedzialność, więc się pisarza bał.~Taki to był Rzepa.~
 7 II |   wszystko, tylko o bałamuctwie pisarza zataiła, bo się bała, żeby
 8 II |         rubla i poszedł do pana pisarza.~Pisarz był kawaler, nie
 9 II |    nader wykwintną tualetę pana pisarza: różnych odcieniów majtki,
10 II | spoczywały korty i nankiny pana pisarza, sam zaś pan pisarz leżał
11 II |       pana Breslauera, ale pana pisarza, było okropne, tak nawet
12 IV |        się! - rzekł Burak. - Do pisarza z urzędu przyszło pisanie,
13 IV |      zadarty nos i kozia bródka pisarza.~Rzepa, który czapkę miał
14 IV |        potem wziął pieniądze od pisarza, całych pięćdziesiąt rubli,
15 V  |   gminnych niezależność wójta i pisarza, a wprost mogło oduczyć
16 V  |         na skargę na wójta i na pisarza przed... wójta i pisarza. "
17 V  |        pisarza przed... wójta i pisarza. "Wzięli go, mówiła, obiecowali
18 V  |         na drugiego, to znów na pisarza i wójta, nie wiedząc, co
19 V  |          obaj zaś spoglądali na pisarza, który milczał, ale gdy
20 VI |        temu, i tak uczucie pana pisarza pozostało nie znanym nikomu.~
21 X  |         nie wiecie, że papier u pisarza? No... ja wiem, co wy, Rzepowa,
22 Epi|        oto piastuje dalej urząd pisarza w Baraniej Głowie, ale teraz