Rozdzial

  1 I   |                          Rozdział I~W KTÓRYM ZABIERAMY ZNAJOMOŚĆ
  2 I   |        NASTĄPI~We wsi Barania Głowa w kancelarii wójta gminy cicho
  3 I   |      opędzał się od much.~Much było w kancelarii jak w oborze.
  4 I   |          Much było w kancelarii jak w oborze. Wszystkie ściany
  5 I   |            rój wzbijał się brzęcząc w powietrze, a pan Zołzikiewicz
  6 I   |           była czwarta po południu, w całej wiosce panowała cisza,
  7 I   |                Potem przeglądał się w lusterku wiszącym tuż koło
  8 I   |            Ale pan Zołzikiewicz był w złym humorze, a jak tylko
  9 I   |            humorze, a jak tylko był w złym humorze, wójt musiał
 10 I   |      poprawił włosy i znów spojrzał w lusterko. Wójt jednak czuł
 11 I   |             już wasze chłopy kością w gardle stoją, razem z waszym
 12 I   |             ale wy będziecie kwacza w maźnicy maczać i kwaczem
 13 I   |            maźnicy maczać i kwaczem w księgach pisać. Będzie wam
 14 I   |              Wójt począł się drapać w głowę.~- Kiej bo pan to
 15 I   |            mówię.~Wójt wziął papier w obie ręce i zaczął czytać:~"
 16 I   |             wójta gminy Wrzeciądza. W imię Ojca i Syna, i Ducha
 17 I   |       Bozkiej, a tu u waju mentryki w parafii u dobrodzieja i
 18 I   |      słyszał, jak proboszcz kończył w ten sposób kazanie, zakończenie
 19 I   |     Zołzikiewicz siadł, wziął pióro w rękę, zatoczył nim kilka
 20 I   |    baraniogłowskich, nachodzące się w kancelarii parafialnej,
 21 I   |            i do gminy Barania Głowa w samym skorym czasie nadesłał.
 22 I   |            to jak woda, że na-wet i w kancelarii w powiecie lepiej
 23 I   |            że na-wet i w kancelarii w powiecie lepiej nie pisali.
 24 I   |           naczelnik skarżył się, że w Baraniej Głowie lud niedobry.
 25 I   |             kazał, a potem na mnie.~W tym miejscu krowa z łoskotem
 26 I   |          począł znów przeglądać się w lusterku.~- Dobrze wam tak -
 27 I   |            napić, jak się napracuje w polu.~- A ja wam mówię tylko
 28 I   |          wojskowe. Ot zapisać by go w listę, niechby pociągnął
 29 I   |           go i nie chcieli słuchać, W czasie branki nikt nie ma
 30 I   |           pomocy, może mi się to ta w jakie dwa roki powrócić.~-
 31 I   |           przyjemnie.~- Ba! - rzekł w końcu - zawdyk to nieprzezpieczna
 32 I   |            wziął za zieloną kortową w kraty czapkę i wyszedł z
 33 I   |             chyba ludzie złośliwi i w ogóle źle myślący, którym
 34 I   |           zwykły poziom, zaraz solą w oku siedzi i spać spokojnie
 35 I   |          naszych znakomitych ludzi, w biografii tego niepospolitego
 36 I   |             pierwsze nauki pobierał w Osłowicach, stołecznym mieście
 37 I   |       mieście powiatu osłowickiego, w którym to powiecie leżała
 38 I   |             leżała i Barania Głowa. W siedmnastym roku życia doszedł
 39 I   |             ostrożnością, ażeby się w czymś tak niepospolitej
 40 I   |        przejmował go tak dalece, że w swoim czasie zamierzał nawet
 41 I   |       zresztą był teraz zdania, że "w tym głupim kraju tylko się
 42 I   |           wpół i całusa, a potem ją w kałużę, ale to tylko tak,
 43 I   |             był gęsty wiśniowy sad, w sadzie ule, a niedaleko
 44 I   |   rozmawiając. Jedna miała kartofle w podołku i obierała je cygankiem,
 45 I   |           boję, żeby mi mego Franka w żołnierze nie wzieni, że
 46 I   |             siedział młody akademik w czapce na bakier, z papierosem
 47 I   |             na bakier, z papierosem w zębach, powoził zaś ów Franek,
 48 I   |             mignęła dalej, za-wołał w ślad za nią z cicha:~- Żebyś
 49 I   |         gdyby umyśl-nie, i on jeden w okolicy, co sobie z niego
 50 I   |            leżały szczapy drzewa, a w jednej z nich wspartej na
 51 I   |           dalej jeszcze ogrodzenie, w którym koń szczypał trawę,
 52 I   |           świeciła wielka gnojówka, w której leżały dwie świnie.
 53 I   |     drzwiami chałupy kobieta tłukła w mędlicy konopie, śpiewając: "
 54 I   |       zdrowa była jak rydz, szeroka w plecach i w biodrach, smukła
 55 I   |           rydz, szeroka w plecach i w biodrach, smukła w stanie,
 56 I   |        plecach i w biodrach, smukła w stanie, gibka, słowem: łania.~
 57 I   |           przestając mędlić.~- Wasz w domu?~- Na robocie w lesie.~-
 58 I   |           Wasz w domu?~- Na robocie w lesie.~- A to szkoda. Jest
 59 I   |         także mocny i nie puszczał.~W tej chwili Kruczek przyszedł
 60 I   |      ponieważ pan pisarz ubrany był w krótką marynarkę, Kruczek
 61 I   |             dopiero poczuwszy pełno w pysku, począł potrząsać
 62 I   |           polano zaczął nim zadawać w tył ślepe razy, Kruczek,
 63 I   |      Kruczek, otrzymawszy uderzenie w krzyż, odskoczył skomląc
 64 I   |       pisarzem spoglądali na siebie w milczeniu.~- Oj dola moja!
 65 I   |            Czekajcie! pójdzie Rzepa w sołdaty. Chciałem bronić...
 66 I   |      pobladła, jakby ją kto obuchem w głowę uderzył, rozłożyła
 67 I   |  podniósłszy z ziemi kortową czapkę w zielone kraty, oddalił się
 68 II  |            OSOBY I PRZYKRE WIDZENIA~W godzinę potem może przyjechał
 69 II  |          dobry. Jak, bywało, plunie w garście, s chwyci za topór,
 70 II  |         łokcia się od niej oderwie. W ładowaniu drzewa na fury
 71 II  |           chodziły po lesie z miarą w ręku i spoglądały na wierzchołki
 72 II  |    gałęziami szumem, zwyczajnie jak w lesie.~Czasem znów drwale
 73 II  |            ich sam nauczył:~Coś tam w boru hukneno!~Buuuu! I okrutnie
 74 II  |          spadł~Buuuu! I stukł sobie w plecach gnat~Buuuu! A tu
 75 II  |           Jeno rydla, motyki~Buuuu!~W karczmie też Rzepa pierwszy
 76 II  |         siedemnaście lat, pobił się w karczmie z urlopnikami.
 77 II  |      kancelarii, dał mu raz i drugi w łeb, ale tylko dla pozoru,
 78 II  |        sprawki. Kazali Rzepie wozić w czasie zawieruchy jakieś
 79 II  |             Ty głupia! - powiedział w końcu Rzepa - czego płaczesz?
 80 II  |          mówiąc pokazał na kołyskę, w której rak utrapiony, tj.
 81 II  |            Teraz Rzepa podrapał się w głowę.~- Jużci bo wie. Po
 82 II  |         osobnego domu, ale mieszkał w czworakach stojących nad
 83 II  |         stojących nad stawem, czyli w tak zwanym murowanym. Tam
 84 II  |           tak zwanym murowanym. Tam w osobnej sieni miał dwie
 85 II  |           dwie izby na swój użytek.~W pierwszej izbie nie było
 86 II  |        papierosów i wreszcie świeca w blaszanym lichtarzu, z rudym
 87 II  |        knotem i muchami potopionymi w łoju koło knota.~Przy oknie
 88 II  |        miasta Osłowic.~Oprócz tego, w chwili, o której mowa, na
 89 II  |            sam zaś pan pisarz leżał w pościeli i czytał zeszyt
 90 II  |           okropne.~Przede wszystkim w ranie czuł wściekły ból.
 91 II  |            pyta Serrana ze drżeniem w głosie.~Tu nieszczęśliwemu
 92 II  |             na łóżku, macza chustkę w dzbanku z wodą, stojącym
 93 II  |      zasypia, a raczej rozmarza się w półśnie, w półjawie, i oczywiście
 94 II  |             rozmarza się w półśnie, w półjawie, i oczywiście jedzie
 95 II  |             się z trzaskiem l staje w nich ni mniej, ni więcej
 96 II  |         Potwór trzyma oczy utkwione w pana Zołzikiewicza i zdaje
 97 II  |        krzyknie na to Zołzikiewicz, w którego nagle duch wstąpił.~
 98 II  |            duch wstąpił.~I wpadłszy w wściekłość, zrywa się do
 99 II  |             zrywa się do Rzepy, ale w tej chwili w karlistowskiej
100 II  |             Rzepy, ale w tej chwili w karlistowskiej ranie zabolało
101 III |             zagiął sobie, jak mówią w Warszawie, parol na Rzepową
102 III |          jakiej drugiej nie znaleźć w całym powiecie osłowickim,
103 III |             jednak nieszczęście, że w sprawie poboru nie był ostatnią
104 III |         państwo Rzepą. "Umieścić go w spisie wojskowym? i cóż
105 III |    namiętności robili głupstwa, ale w tym właśnie ich wielkość,
106 III |       głupstwo. O, chwilo szczytna! w której mąż prawdziwie wielki
107 III |           go już krwią własnych... (w zapale powiedział: własnych
108 IV  |           MOŻNA ZATYTUŁOWAĆ: ZWIERZ W SIECI~W kilka dni potem,
109 IV  |         ZATYTUŁOWAĆ: ZWIERZ W SIECI~W kilka dni potem, nie wiem
110 IV  |         potem, nie wiem dobrze, czy w pięć, czy w sześć, w alkierzu
111 IV  |             dobrze, czy w pięć, czy w sześć, w alkierzu karczmy
112 IV  |            czy w pięć, czy w sześć, w alkierzu karczmy baraniogłowskiej
113 IV  |             wielgą? Ino mu się piwo w Warsiawie nie spodobało,
114 IV  |       wszyscy trzej, ale że to było w czasie francusko-pruskiej
115 IV  |             że ino bym was zajechał w pacierze tą pięścią, to
116 IV  |            tygodnie temu zdechło mu w nocy w oborze.~- Oj! jakiego
117 IV  |     tygodnie temu zdechło mu w nocy w oborze.~- Oj! jakiego to
118 IV  |             otworzyły i ukazały się w nich: zielona czapka, zadarty
119 IV  |             Rzepa zaczął się drapać w głowę, pisarz zaś, zwróciwszy
120 IV  |       obrywało.~Przespał więc Rzepa w karczmie całą noc. Nazajutrz
121 IV  |             karczma, i nie alkierz, w którym siedział wczoraj,
122 IV  |      ubarwione szyby za szynkwas, a w oknie stoi Szmul, ubrany
123 IV  |            oknie stoi Szmul, ubrany w śmiertelną koszulę i w cycełe
124 IV  |       ubrany w śmiertelną koszulę i w cycełe na głowie; stoi w
125 IV  |            w cycełe na głowie; stoi w oknie i kiwa się, i modli
126 IV  |          Kiwnął się naprzód, kiwnął w tył i modlił się dalej.~
127 IV  |         każdy chłop przespawszy noc w karczmie. Namacał pieniądze.~-
128 IV  |            nie ryknie, aż się szyby w karczmie zatrzęsły.~- No,
129 IV  |          rzekł flegmatycznie Szmul.~W pół godziny potem Rzepa
130 IV  |            siadł na ławie i patrzył w ziemię. Ale kobieta zaczęła
131 IV  |            Zaprzedali mnie" - rzekł w końcu. Wówczas ona z kolei
132 IV  |        Wówczas ona z kolei uderzyła w lament wielki; on za nią;
133 IV  |         wielki; on za nią; dzieciak w kołysce zaczął wrzeszczeć;
134 IV  |         powylatywały baby z łyżkami w ręku, pytając jedna drugiej:~-
135 IV  |         jego, nieboga, nad wszystko w świecie.~
136 V   |                          Rozdział V~W KTÓRYM POZNAJEMY CIAŁO PRAWODAWCZE
137 V   |             której jakkolwiek kilku w powiecie było ławnikami,
138 V   |  inteligencji" miał sprawę, wówczas w wigilię posiedzenia zapraszał
139 V   |           Ościerzyńskich. Hm! córka w domu jest: rozumiem, co
140 V   |            też nie tylko nie tracił w takich razach śmiałości,
141 V   |          brat z pierwszymi powagami w osłowickim powiecie. Uważał
142 V   |      powiecie. Uważał wprawdzie, że w czasie jego opowiadań panie
143 V   |        panie dziwnie jakoś patrzyły w talerze, ale sądził, że
144 V   |           żegnać zacznie, klepał go w łopatkę i mówił: "No to
145 V   |              ale znów sądził, że to w dobrych towarzystwach przyjęte.
146 V   |            gospodarza domu, uczuwał w niej zawsze coś szeleszczącego.
147 V   |          palce i drapiąc szlachcica w dłoń, wygarniał z niej to "
148 V   |     mianowicie, że pan Zołzikiewicz w niektórych tylko sprawach
149 V   |             że inteligencja powinna w nich brać udział. Ale miano
150 V   |        Floss, dowodziło; chłopi zaś w demokratycznym poczuciu
151 V   |            panowie tego nie robią". W ogóle chłopi mieli do zarzucenia
152 V   |       właśnie także kupił był jakoś w owym czasie Kruchą Wolę,
153 V   |          pozostawił gminie, lak jak w swoim czasie miasto pozostawiono
154 V   |          Okazało się to także zaraz w Baraniej Głowie, gdy na
155 V   |             do Osłowic. Projekt ten w ogóle nadzwyczaj nie podobał
156 V   |        dwóch generałów hiszpańskich w Madrycie, wyczytaną w Izabeli
157 V   |  hiszpańskich w Madrycie, wyczytaną w Izabeli hiszpańskiej wydawnictwa
158 V   |             Skorabiewskiego, poczuł w ręku coś szeleszczącego.
159 V   |     powiedzieć - rozległy się głosy w zgromadzeniu.~- Ja chcę
160 V   |       parlamentarnej wymowy, choćby w najtreściwszej zawarta formie,
161 V   |          protest przeciw poprawce i w ogóle przeciw administracyjnej
162 V   |             niepokojem i drapać się w szlachetne organa myślenia,
163 V   |         niezawodną oznaką głębszego w rzecz wnikania. Wreszcie
164 V   |        stopnia była już wkorzeniona w umysły ciała prawodawczego
165 V   |             obudziło pewną zazdrość w innych ławnikach, a nawet
166 V   |          nie nagłe a niespodziewane w targnięcie do izby prawodawczej
167 V   |         prawodawcze zaś rzuciło się w pogoń za intruzami i przez
168 V   |      energii, która jak nigdy tak i w tym wypadku nie opuściła
169 V   |           woły Środy, najadłszy się w nocy koniczyny pana Flossa,
170 V   |     sprawiedliwość.~Sąd, wniknąwszy w głąb rzeczy, z właściwą
171 V   |             przyczyną śmierci wołów w każdym razie nie był Środa,
172 V   |      wypowiadanymi sobie mimochodem w kształcie życzeń, tak przez
173 V   |       sprawy mogły być rozstrzygane w ten sposób, że tak strona
174 V   |            to ubocznie tak pożądaną w instytucjach gminnych niezależność
175 V   |           nieprzewidziane wypadki", w jakich znaleźć się mogli
176 V   |          Nie potrzebuję dodawać, że w gminie Barania Głowa przyjęty
177 V   |          podawanym przez złe języki w żadną wątpliwość. Jeszcze
178 V   |        każdy może się przekonać, że w wójtowskim. chlewku w Baraniej
179 V   |            że w wójtowskim. chlewku w Baraniej Głowie znajdują
180 V   |     przegrody. Więźniowie siedzieli w nich samotnie, w towarzystwie
181 V   |          siedzieli w nich samotnie, w towarzystwie zwierząt, o
182 V   |          Otóż więźniowie, siedzieli w komórkach tylko w takim
183 V   |         siedzieli w komórkach tylko w takim towarzystwie, co jak
184 V   |           nie mogło im przeszkadzać w oddawaniu się refleksji,
185 V   |             tych uderzeń widne były w sińcach na idealnej twarzy
186 V   |       powiada, to gospodarz jeszcze w polu, a ty, pada, przy-chodzisz
187 V   |              sufraganie", tak ja ją w pysk, ale ino tak, przez
188 V   |       złości, a ona mnie warząchwią w łeb...~Tu idealna Julia
189 V   |      potrecie, to gospodarz jeszcze w polu, a ty już do dom? Ale "
190 V   |             dopomóż. A żeby jego...~W tym miejscu wójt przywołał
191 V   |     obwinioną, uczyniwszy jej uwagę w kształcie zapytania:~- Nie
192 V   |          wszystkim zakochanym parom w całej Baraniej Głowie, skazał
193 V   |          dwudziestu czterech godzin w celkowym więzieniu i na
194 V   |           kortowe koloru piaskowego w górę, a fioletową kamizelkę
195 V   |          kamizelkę na dół. Ławnicy, w zamiarze rozejścia się,
196 V   |          się na oścież i ukazał się w nich Rzepa chmurny jak noc,
197 V   |         wyrażały smutek i pokorę, a w wielkich czarnych .oczach
198 V   |             nie wie, co robi, toć i w sądzie, jak kto po pijanemu
199 V   |            nad dzieckiem niewinnym! W co ja się obrócę nieszczęśliwa
200 V   |            i wycierał co chwila nos w palce. Ławnicy posowieli
201 V   |             do siekaery, ino siedzi w izbie i wzdycha, i wzdycha,
202 V   |            toć wy ludzie macie Boga w sercu i na naszą krzywdę
203 V   |      błogosławi - zawołała klękając w progu Rzepowa.~Wójt zasromał
204 V   |             sąd, to wsadź tylko nos w taką sprawę, a poznasz,
205 V   |            i szabas! To się rozumie w jurysprudencji, a nie wierzysz,
206 V   |            a nie wierzysz, to patrz w procedurze i w zsyłkach.
207 V   |             to patrz w procedurze i w zsyłkach. A jeśli i piją
208 V   |          sama sprawiedliwość z wagą w jednym, a gołym mieczem
209 V   |             jednym, a gołym mieczem w drugim ręku wylazła zza
210 V   |             wy nie wiecie - mówił - w co wam się wtrącać, a czego
211 V   |         wtrącać, a czego nie tykać. W to, że Rzepa groził żonie
212 V   |         groził żonie i dzieciakowi, w to, że obiecywał spalić
213 V   |    obiecywał spalić własną chałupę, w to wy się wtrącać możecie
214 V   |          wskórali, ale jeszcze sąd, w słusznej troskliwości o
215 V   |  ubezpieczyć przez zamknięcie Rzepy w chlewku na dwa dni. Żeby
216 V   |            on Rzepę za łeb; Rzepowa w krzyk, aż jeden z ławników
217 V   |            za drzwi, dawszy pięścią w krzyż na drogę, inni zaś
218 VI  |             że pan Zołzikiewicz był w ciągłych długach u Srula,
219 VI  |            całą okolicę zaopatrywał w "cisto paryską" garderobę.~
220 VI  |            Nie myślcie jednak, żeby w Rzepowej. Na Rzepową miał,
221 VI  |            czworakami i spoglądając w stronę dworu, przy melancholicznych,
222 VI  |            Do późnej nocy łzy leję;~W nocy oddycham, przez ciężkie
223 VI  |        wszelką nadzieję.~Głos biegł w stronę dworu, wśród poetycznej
224 VI  |             aby być sentymentalnym; w marzeniach też jego zwykle
225 VI  |              że "pain pisarz nos se w panienki spódnicę wyciero".
226 VI  |            A nuż dziś panna Jadwiga w czasie obiadu przydepnie
227 VI  |          Breslauera dawało mu wiarę w możliwość rozmaitych przydeptywań.
228 VI  |           nowe ubranie mawiał: "Ny! w takich spodniach to choćby
229 VI  |    fałdeczkami; potem siada, bierze w cienkie paluszki łyżkę i
230 VI  | Zołzikiewicz zapuszczał się jeszcze w niezmiernie dalekie konsekwencje
231 VI  |            młodzieńca, mieściło się w nim równoznacznie z "apetycikiem"
232 VI  |      oporność tej kobiety. Oporność w prostej kobiecie - i komu? -
233 VI  |        tylko Rzepowa nabrała zairaz w jego oczach uroku zakazanego
234 VI  |       Kruczkiem ustaliło go jeszcze w przedsięwzięciu. Wiedział
235 VI  |             Rzepowa po owym zajściu w sądzie nie dawała jeszcze
236 VI  |         męża robić, bo mąż siedział w chlewku, mim więc posprzątnęła
237 VI  |             śniadanie i zaniosła je w dwojakach Rzepie do chlewa,
238 VI  |        zaczęło. Kobiety, poubierane w zielone przyjaciółki, siedziały
239 VI  |             trzewiki, które ze sobą w rękach przyniosły. Uczyniła
240 VI  |         kazanie, a kanonik siedział w birecie na krześle wedle
241 VI  |         tłumaczył swoim parafianom, w jaki jedynie sposób mają
242 VI  |     rozmaitych fałszywych mędrców i w ogóle ludzi, zaślepionych
243 VI  |       między tymi mężami różnicy, a w końcu przeszedł do szczegółowego
244 VI  |          tamtym świecie narażeni. A w Rzepową od razu jakby inny
245 VI  |             tak krzyczy, że aż cały w potach stanął, a ludziska
246 VI  |         nieboga, modliła, jak nigdy w życiu, ale też czuła, że
247 VI  |            się do ludzi i trzymając w drżących rękach monstrancję
248 VI  |             głosów huknęli mu zaraz w odpowiedź:~Upadajmy na twarze,~
249 VI  |            duszę Rzepowej: "Jezusie w Przenajświętszym Sakramencie
250 VI  |             liść marny aż do nieba, w wiekuistą szczęśliwość,
251 VI  |          tylko jakby jedna zorza, a w onej zorzy tron boski, koło
252 VII |        między chałupami błyszczała, w dali błękitna parasolka;
253 VII |           wdzięcznie, jakoby płynąc w powietrzu. Jedną ręką podtrzymywała
254 VII |            śliczne małe nóżki obute w buciki węgierskie.~Pan,
255 VII |      skrzydlatych polotów nie tylko w świat zewnętrzny, ale w
256 VII |             w świat zewnętrzny, ale w świat myśli, szerszych pragnień,
257 VII |           szerokich idei, a. czasem w złote i promienne szlaki
258 VII |             dworna panna. Ci ludzie w parcianej odzieży, ci chłopi
259 VII |            acaństwo dobrodziejstwo!~W rozmowie tej pysznej pary
260 VII |             bądź, jak ptak do góry, w sfery błękitne, czepia się
261 VII |         świata duchowego i pnie się w górę jakoby wijąca się roślinka
262 VII |             roślinka po tyczce. Tam w karczmie ludziska pili i
263 VII |            karczmie ludziska pili i w prostackich słowach o prostackich
264 VII |          rzeczach, owa para płynęła w inną krainę i na okręcie,
265 VII |             wprawy głowę kuzynkowi. W tych warunkach najczęściej
266 VII |         Leżę na obłoku, ~Roztopiony w ciszę;~Łzę mam senną w oku, ~
267 VII |   Roztopiony w ciszę;~Łzę mam senną w oku, ~Oddechu nie słyszę. ~
268 VII |          mnie morze;~Dłoń złożywszy w dłoni, ~Lecę... płynę...~-
269 VII |            jestem pewna, że byłabym w nim zakochana. Zrozumielibyśmy
270 VII |    przypisuje. Pan Wiktor przeszedł w lirykę.~- Pani jesteś aniołem...~-
271 VII |      Tymczasem doszli do czworaków, w oknie których mignęły im:
272 VII |            jedyne poetyczne miejsce w Baraniej Głowie.~- Cóż to
273 VII |            czytać, gdy rodzice byli w polu. Papa naumyślnie kazał
274 VII |    wybudować ten dom.~- A teraz cóż w nim jest?~- Teraz, tam stoją
275 VII |          doszli do wielkiej kałuży, w której leżało kilka świń "
276 VII |          wejrzenie mętne i utkwione w dal bez myśli.~Rzepowa nie
277 VII |        trzewikiem błyszczała biała, w błękitne paski pończoszka,
278 VII |           się nawet, że widzi łezkę w jej oku: więc żeby odgonić
279 VII |           literackiego morza; jakoż w rozmowie, która ożywiała
280 VIII|    dziedziniec i na topolową drogę. W tym ganku państwo pijali
281 VIII|         szeptać do siebie i patrzeć w górę, niby sobie coś przypominając;
282 VIII|      wypadnie kawaleria, dopiero ci w prawo, tamci w lewo, ci
283 VIII|           dopiero ci w prawo, tamci w lewo, ci w lewo, tamci za
284 VIII|             prawo, tamci w lewo, ci w lewo, tamci za nimi. Dopiero
285 VIII|           górą. Ledwiem domówił, ci w nogi! tamci za nimi; dopiero
286 VIII|            ich topić, zabijać, brać w niewolę i myślę, skończy
287 VIII|            się głęboko, wpadł jakby w zadumę, tylko głowa trzęsła
288 VIII|         Rzepowa, dajcie mi też choć w niedzielę pokój! - przerwał
289 VIII|        jakoby Rzepowa nachodziła go w każdy dzień powszedni. -
290 VIII|        wsunął na powrót swe obszary w ganek, a Rzepowa cofnęła
291 VIII|        filiżanki i począł wpuszczać w nie z brzękiem łyżeczki.
292 VIII|        herbaty było już zastawione; w ganku paliły się lampy,
293 VIII|              więc i otucha wstąpiła w jej serce. To, że czekała
294 VIII|            pachniącą, co ci od niej w calusieńkiej gębie puszy".
295 VIII|      przyszło Rzepowej do głowy, że w pańskim stanie to zawsze
296 VIII|           jest więcej szczęścia niż w prostym, i sama nie wiedziała,
297 VIII|           bo obiadu nie mogła wziąć w usta, a rano tylko się trochę
298 VIII|            by się nie naprzykrzać i w oczy nie leźć przy gościach,
299 VIII|           rewizor odjechał zaraz, a w pół godziny potem i obaj
300 VIII|           pogoda, nareszcie dojrzał w ciemności bielejącą koszulę
301 VIII|           dałem sobie słowo, że się w sprawy gminne nie będę wtrącał.~-
302 IX  |          karczmy. Wiadomo, że chłop w utrapieniu pije. Z karczmy,
303 IX  |            jaj, które miała ze sobą w kobiałce, potem poszła dalej.
304 IX  |             Wrzeciądzy, który wiózł w drabkach gęsi do miasta,
305 IX  |        tylko jeden czeski zawiązany w chuście. Chciała Żydowi
306 IX  |         zbierała nogi, jak mogła, i w godzinę później wchodziła
307 IX  |           kościoła poreformackiego, w którym dawniej była Matka
308 IX  |         nogę bez palców i trzymając w ręku wierzch pudełka od
309 IX  |            dziad poczuwszy szóstaka w palcach nuż jej wymyślać: "
310 IX  |           do Osłowic, ale zabłądzić w Osłowicach jeszcze łatwiej.
311 IX  |          kto mieszka, a cóż dopiero w takich Osłowicach. "Ja się
312 IX  |   Osłowicach. "Ja się tu zgubię jak w lesie" - pomyślała Rzepowa.
313 IX  |            jej, że go trzeba szukać w powiecie. Ba! a powiat gdzie?
314 IX  |             głupia kobieta. Przecie w Osłowicach, nie gdzie indziej.~
315 IX  |         gdzie indziej.~Szukała tedy w Osłowicach powiatu, szukała;
316 IX  |     cichutku pierwsze, znalazła się w jakiejś wielkiej izbie,
317 IX  |         Drzwi wszędzie co niemiara, w które tu pójść?~Nareszcie
318 IX  |            ludźmi, którzy chodzą to w tę, to w tamtą stronę, stoi
319 IX  |           którzy chodzą to w tę, to w tamtą stronę, stoi chłop
320 IX  |         stronę, stoi chłop z biczem w ręku, więc zaraz do niego.~-
321 IX  |          czasu.~Rzepowa znów weszła w pierwsze lepsze drzwi, nie
322 IX  |             drzwi do innego pokoju; w których widać chodzących
323 IX  |       chodzących panów we frakach i w mundurach.~Rzepowa zbliżyła
324 IX  |         nogach dziurawe.~Trąciła go w ramię.~On się zerwał, spojrzał
325 IX  |              Nie wolno! -~Kobiecina w nogi, a on drzwiami za nią
326 IX  |             tu ludzie koło niej, to w prawo, to w lewo; drzwiami
327 IX  |           koło niej, to w prawo, to w lewo; drzwiami trzask! trzask!
328 IX  |           szlachcic, którego czasem w kościele we Wrzeciądzy widywała;
329 IX  |              Szlachcic ukazał drzwi w głębi korytarza.~- Tam,
330 IX  |             to naczelnik, bo za nim w dyrdy leciało kilku interesantów,
331 IX  |       Rzepowej aż zaraz pociemniało w oczachna jego widok. " Dziej
332 IX  |         wola boża!", przemknęło jej w głowie, więc wypadła na
333 IX  |          tak, że głos urwał się jej w gardle; język kołem stanął.~-
334 IX  |            Interesanci zaraz chórem w śmiech, by podtrzymać dobry
335 IX  |     otaczających.~- Zostawiła język w chałupie - dodał drugi.~-
336 IX  |            już zaczęły, i interesów w powiecie było mnóstwo, zresztą
337 IX  |       krańcach widnokręgu grzmiało.~W powietrzu było parno.~Co
338 IX  |           było parno.~Co się działo w duszy Rzepowej, gdy przechodziła
339 IX  |          panna Jadwiga znalazła się w podobnym położeniu, dopieroż
340 IX  |      idealne istoty na świecie. Ale w pannie Jadwidze każde wrażenie
341 IX  |          rzuty duszy wyraziłyby się w niemniej rozpacznych, a
342 IX  |       cierpi, i nic więcej! Rzepowa w twardym ręku niedoli spoglądała
343 IX  |             kościół i wyszła daleko w pole, aż nagle zatrzymała
344 IX  |             niebie coraz gęstsze, a w nich gotowało się coś jakby
345 IX  |           na ucho i taczając się to w prawo, to w lewo, śpiewał:~
346 IX  |         taczając się to w prawo, to w lewo, śpiewał:~Poszła Doda
347 IX  |            kopać, ~A ja Dodę ~Kijem w nogę:~Doda uciekać!~Uu!
348 IX  |           wykrzyknął:~Oj, pójdziewa w żyto, ~Boś dobra, kobieto!~
349 IX  |       dziecko i o siebie, uskoczyła w bok; chłop za nią, ale że
350 IX  |      powietrze.~Rzepowa poczuła ból w głowie i zamroczyło ją zaraz,
351 IX  |       taczając się szedł do miasta.~W tej chwili jednak uczuła
352 IX  |   spostrzegła krew.~Pociemniało jej w oczach i odeszła od przytomności.~
353 IX  |           kabriolet z Ościeszyna, a w nim młody pan Ościeszyński
354 IX  |             O! był to figlarz znany w całej okolicy ten młody
355 IX  |           znikli wraz z kabrioletem w ciemnej dali.~Rzepowa została
356 IX  |             mruczeć jakby pijana.~- W chałupinie pusta kołyseczka, .
357 IX  |            plecach i poczęły furkać w powietrzu. Nagle błysnęło:
358 IX  |            głosem śpiewać: "Kto się w opiekę." Jakiś złowrogi
359 IX  |         Rzepowa weszła do lasu, ale w lesie było jeszcze ciemniej
360 IX  |            ostatkiem sił, chwytając w spieczone usta powietrze,
361 IX  |          Wicher wbił jej nazad głos w gardło i zatamował oddech.
362 IX  |           dziecko; potem, ujrzawszy w pobliżu brzozę płaczącą,
363 IX  |              rozległ się jakiś głos w ciemnościach.~Po chwili
364 IX  |             Wrzeciądzy, sprzedawszy w Osłowicach gęsi, wracał
365 X   |         zażegnywała chorobę z sitem w ręku i czarną kurą. Jakoż
366 X   |           głosem prosto spod serca, w którym był ból niepojęty,
367 X   |            nogach całować, a ona mu w płaczu wtórowała. Więc czuł,
368 X   |          skrzynce i patrzał wilkiem w ziemię. Tak siadywał po
369 X   |            niesporo. Żyli więc niby w wielkiej urazie, a w chałupie
370 X   |           niby w wielkiej urazie, a w chałupie grobowe panowało
371 X   |           przeżegnali. Nabrała wody w konewkę i do domu. A tu
372 X   |             A on:~- Byliście u sądu w gminie?~- Byłam!~- Byliście
373 X   |         dworze?~- Byłam!~- Byliście w powiecie?~- Byłam!~- I nie
374 X   |          jacy wy ście głupi, to już w całej Baraniej Głowie nikogo
375 X   |            konewkę za ucho i poszła w stronę murowańca, a tymczasem
376 XI  |         Kurki, gdy drzwi skrzypnęły w chacie Rzepów i Rzepowa
377 XI  |        Rzepa jak zwykle będzie spał w karczmie; tymczasem Rzepa
378 XI  |        wspartymi o kolana i patrzył w ziemię.~Na kominie dogasały
379 XI  |           ty nie będziesz, niebogo, w chałupie siedziała, ino
380 Epi |            Taka ugoda, jaką spisano w karczmie, nie była wystarczającą.
381 Epi |          wiedział o tym, liczył, że w każdym razie sprawa się
382 Epi |              a strach rzuci kobietę w jego ramiona.~I nie przeliczył
383 Epi |        piastuje dalej urząd pisarza w Baraniej Głowie, ale teraz