Rozdzial

 1 II  |            ją wypytywać: jak, co, a ona mu opowiedziała wszystko,
 2 IV  |              rzekł w końcu. Wówczas ona z kolei uderzyła w lament
 3 IV  |     bardziej niż Rzepa, bo miłowała ona jego, nieboga, nad wszystko
 4 V   |          gospodarza: on za parobka, ona za dziewkę. I co tu ukrywać,
 5 V   |            dobry, na podwieczerz, a ona do mnie: "Ty psie, kasztanie,
 6 V   |            ino tak, przez złości, a ona mnie warząchwią w łeb...~
 7 V   |          sprawę. Ach! ale gdzież to ona przyszła? Oto przyszła na
 8 VI  |           łyżkę i ani spojrzy.~"Czy ona tego nie rozumie, że to
 9 VII |             tylko osnową, na której ona duszka złote kwiaty własnych
10 VIII|            pan Skorabiewski.~Dobrze ona nie wiedziała jak? ale rozumiała,
11 IX  |             zegar za kratką tyka, a ona stoi. Na koniec przerzedziło
12 IX  |         urzędu wchodzić nie wolno." Ona do składu urzędu nie należała;
13 IX  | Ościeszyński Rzepowej nie znał, ale ona go znała z kościoła; myślała
14 IX  |           Cóż Ci ta dziecina winna, ona rybeńka złota, Panie Boże! -
15 X   |             ją po nogach całować, a ona mu w płaczu wtórowała. Więc
16 XI  |        Rzepa. Zamiast odpowiedzieć, ona padła na ziemię i leżąc
17 XI  |         leżała... już ty...~Dopiero ona spojrzała na niego z przerażeniem.~-