Rozdzial

 1 I   |       powiadam, że zapłacę, to choć i koprowiną zapłacę, a potem,
 2 I   |       mógł zrobić? O innych to choć coś wiedział, a o nim nawet
 3 II  |        Ale to nie była prawda, choć matkę Rzepy znali wszyscy,
 4 IV  |   rzekł wreszcie do Rzepy - to choć korzec grochu zarzucita
 5 V   | zieloność wyprać się nie dała, choć pan Zołzikiewicz zmywał
 6 V   |     doszedł do przekonania, że choć Środa puścił umyślnie woły
 7 VI  |    jakby inny duch wstąpił, bo choć i nie rozumiała tego, co
 8 VI  |       wójta, ale dobre jakieś, choć duże jak kałakuckie perły,
 9 VII |         który koło niej szedł, choć miał ogromną, kręcona, jaśnej
10 VIII|        czekali na opowiadanie, choć je już ze sto razy słyszeli,
11 VIII|       grzeczność dla rewizora, choć tego opowiadania musieli
12 VIII|    Moja Rzepowa, dajcie mi też choć w niedzielę pokój! - przerwał
13 VIII|       napiła.~"Oj! żeby mi też choć kosteczki dali ogryźć!" -
14 IX  |      miłosierdzie boskie, żeby choć dziecko przed burzą zabrali:
15 IX  |      jakiej zwlokła się znowu, choć nogi gięły się pod nią:
16 XI  |         Wawrzon! ulituj że się choć ty nade mną: mój serdeczny!