Rozdzial

  1 I   |         natężoną uwagą gryzmolił coś na papierze; pisarz zaś gminny,
  2 I   |        Również popstrzone było szkło na obrazie wiszącym nad stołem,
  3 I   |            się ich cały rój; siadały na rozdziale włosów, tworząc
  4 I   |           trupy z włosów i rzucał je na ziemię.~Godzina była czwarta
  5 I   |              cisza, bo ludzie wyszli na robotę; za oknem tylko,
  6 I   |          Czasem zarzucała ciężki łeb na grzbiet, broniąc się także
  7 I   |              okna i poprawiał włosy.~Na koniec przerwał milczenie
  8 I   |             to czemu było prosić się na pisarza?~- A was się kto
  9 I   |     Powiedzcie głupiemu. Mnie plunąć na wasze pisarstwo. Człowiek
 10 I   |         głowę.~- Kiej bo pan to zara na zadnie nogi.~- A to nie
 11 I   |              skrzypiało po papierze.~Na koniec wójt wyprostował
 12 I   |              chłopaki chodzą do waju na bandosę, rozumita, żeby
 13 I   |             wyższej, mają być gotowe na dzień ten i ten, roku tego
 14 I   |              Głowa, znajdujących się na robociźnie we Wrzeciądzy,
 15 I   |            robociźnie we Wrzeciądzy, na tenże dzień przystawić."~
 16 I   |             pięknym, uroczystym, jak na wskroś urzędowym. Oto, na
 17 I   |            na wskroś urzędowym. Oto, na przykład, choćby ten początek: "
 18 I   |            nie pilnuje, więc się też na nim skrupi.~- Ba! dyć ja
 19 I   |        odrzekł wójt - że się wszywko na mnie krupi. Jak Rozalka
 20 I   |             pięć dlatego tylko, żeby na drugi raz pamiętała, że
 21 I   |           zlegną. Sąd kazał, a potem na mnie.~W tym miejscu krowa
 22 I   |           który przez ten czas siadł na stole, począł znów przeglądać
 23 I   |           kto by tam wiedział. On by na skargę nie poszedł, a poszedłby,
 24 I   |             jak-byśmy Rzepę zapisali na miejsce waszego syna, to
 25 I   |          oszczędność... ośmset rubli na drodze nie znaleźć.~Wójt
 26 I   |  nieprzezpieczna rzecz.~- Już to nie na waszej głowie.~- Tego to
 27 I   |            pańską głową się zrobi, a na mojej się skrupi.~- Jak
 28 I   |            to czegóż żałować? Ale wy na swoje wójtostwo to tak bardzo
 29 I   |          bardzo nie liczcie. Jeszcze na was wszystkiego nie wiedzą,
 30 I   |             pięciu kosiarzy z kosami na plecach, którzy pokłonili
 31 I   |        wypomadowaną głową, a zasię: "na wieki" nie odpowiedział,
 32 I   |            burzliwe czasy, które raz na zawsze przerwały jego ściśle
 33 I   | niesprawiedliwość profesorów, stanął na czele żywiej czujących kolegów,
 34 I   |          porzuciwszy Minerwę wstąpił na nową drogę. Idąc po tej
 35 I   |          podrewizorstwie.~Jednakże i na pisarstwie wiodło mu się
 36 I   |          Zołzikiewicz nie odpowiadał na "pochwalony" zwykłym: "na
 37 I   |            na "pochwalony" zwykłym: "na wieki wieków".~Wspomniałem
 38 I   |             i inne przyczyny. Umysły na wskroś samodzielne bywają
 39 I   |       marnuje", ale wstrzymywały go, na szczęście, inne okoliczności,
 40 I   |    zapatrywał się bardzo sceptycznie na duchowieństwo, a zatem i
 41 I   |             duchowieństwo, a zatem i na wszystko, co pośrednio lub
 42 I   |             kosiarzom, jako zwykle, "na wieki wieków", tylko szedł
 43 I   |         spotyka i dziewki z sierpami na ramionach, wracające od
 44 I   |            sikory!", i zatrzymał się na tej samej steczce, a co
 45 I   |           skóra cierpnie.~A Stachowa na to:~- Do pisarza by wam,
 46 I   |           wiśniowe i już było chciał na kobiety zawołać, gdy nagle
 47 I   |             odwrócił się i spojrzał. Na bryczce siedział młody akademik
 48 I   |              młody akademik w czapce na bakier, z papierosem w zębach,
 49 I   |           Cóż, zawsze pomadujesz się na dwa cale?~- Sługa pana dobrodzieja! -
 50 I   |           przyjeżdżał zawsze do nich na lato. Zołzikiewicz nie tylko
 51 I   |           nie robił. Raz nawet wpadł na posiedzenie gminne i powie-dział
 52 I   |       potrzeby go słuchać. Byłby się na nim pan Zołzikiewicz chętnie
 53 I   |            tego akademika był mu nie na rękę, dla-tego poszedł dalej
 54 I   |             w jednej z nich wspartej na pieńku sterczała siekiera.
 55 I   |           trawę, przestępując z nogi na nogę. Przed chlewem świeciła
 56 I   |            kocz!" Kury zlatywały się na to hasło na wyścigi i dziobały
 57 I   |            zlatywały się na to hasło na wyścigi i dziobały specjał,
 58 I   |            muchami, które mu siadały na rozerwanym uchu.~Kobieta
 59 I   | dwudziestoletnia i dziwnie urodziwa. Na głowie miała czepek zwyczajny
 60 I   |             czepek zwyczajny babski, na sobie białą koszulę ściągniętą
 61 I   |             mędlić.~- Wasz w domu?~- Na robocie w lesie.~- A to
 62 I   |         chwili Kruczek przyszedł jej na pomoc. Zjeżył sierść na
 63 I   |              na pomoc. Zjeżył sierść na karku i z wściekłym szczekaniem
 64 I   |     wściekłym szczekaniem rzucił się na pana pisarza, a ponieważ
 65 I   |            polanem.~Kobieta zawołała na psa i odpędziła go za wrota.
 66 I   |          oboje z pisarzem spoglądali na siebie w milczeniu.~- Oj
 67 I   |            mnie upatrzył? - zawołała na koniec Rzepowa, przestraszona
 68 I   |             obrotem sprawy.~- Pomsta na was! - krzyknął pan pisarz. -
 69 I   |        krzyknął pan pisarz. - Pomsta na was! Czekajcie! pójdzie
 70 I   |            jeszcze do mnie... Pomsta na was!...~Kobiecina aż pobladła,
 71 II  |              lasu z cieślą Łukaszem, na dworskim wozie. Rzepa chłopisko
 72 II  |           lasu, bo pan wszystek las, na którym nie było serwitutów,
 73 II  |              aż sosna zadrży, a wiór na pół łokcia się od niej oderwie.
 74 II  |          oderwie. W ładowaniu drzewa na fury także był pierwszy.
 75 II  |            miarą w ręku i spoglądały na wierzchołki sosen, jakby
 76 II  |          niech ciebie diabuł weźmie. Na! sieść groszy na wódkę...
 77 II  |             weźmie. Na! sieść groszy na wódkę... nie, czekaj; na!
 78 II  |             na wódkę... nie, czekaj; na! pięć groszy na wódkę...~
 79 II  |              czekaj; na! pięć groszy na wódkę...~A Rzepa nic. Machał
 80 II  |            ich było siedmiu? A Rzepa na to:~- A cóż, jaśnie dziedzicu!
 81 II  |           dawniej był dziwnie łaskaw na Rzepę. Baby gadały nawet
 82 II  |              Rzepa siedział komornym na chałupie i na trzech morgach,
 83 II  |      siedział komornym na chałupie i na trzech morgach, na których
 84 II  |        chałupie i na trzech morgach, na których go też i uwłaszczenie
 85 II  |            Potem zaczął gospodarować na swoim, a że chłop był gospodarny,
 86 II  |          zanadto lubił.~Ale cóż było na to poradzić. Jak ktoś do
 87 II  |            nos i kozią bródkę, idące na wysokich nogach zwolna po
 88 II  |               to się za czapkę brał. Na Rzepę pisarz też wiedział
 89 II  |             Pójdziesz ty, nieboraku, na kraj świata.~A Rzepa się
 90 II  |             Oj! pójdziesz, pójdziesz na kraj świata!~Dopiero on
 91 II  |     powiedział albo czego Boże broń! na niego się nie porwał i tym
 92 II  |             także.~To mówiąc pokazał na kołyskę, w której rak utrapiony,
 93 II  |         osobnej sieni miał dwie izby na swój użytek.~W pierwszej
 94 II  |          niezaścielane prawie nigdy, na łóżku dwie poduszki bez
 95 II  |        sypały się pierze; obok stół, na nim kałamarz, pióra, książki
 96 II  |             w chwili, o której mowa, na krześle przy łóżku, spoczywały
 97 II  |            blada. Muślin faluje żywo na jej piersiach.~- Generale!
 98 II  |        rozgląda się; świeca pali się na stole i pryska, bo właśnie
 99 II  |            przytomności, podnosi się na łóżku, macza chustkę w dzbanku
100 II  |             królowa.~Serranowi włosy na głowie powstają. Czuje całą
101 II  |               Zimny pot występuje mu na czoło, gdy nagle...~Nagle
102 II  |         Zimny pot naprawdę występuje na skronie pana Zołzikiewicza,
103 II  |              Ale Rzepa kładzie rubla na stół i odzywa się pokornie:~-
104 II  |            Won! won! won! - krzyknie na to Zołzikiewicz, w którego
105 II  |              srodze, pada więc znowu na poduszki, wydając tylko
106 III |           ale nadspodziewanie wyszła na korzyść kanclerzowi z Baraniej
107 III |             mówią w Warszawie, parol na Rzepową i nie dziwić się
108 III |           wielkość, że poznawali się na tym dość wcześnie. Zołzikiewicz
109 III |             Burakowi zaciągnąć Rzepę na listę popisowych, uczynił
110 III |              Głowy, zleciałaś jakoby na skrzydłach z tej krainy,
111 III |           gdzie wzniosłe wspiera się na szczytnym, bo Zołzikiewicz
112 III |          wiedział, czy dwa razy miał na sobie.~Nie i nigdy!~Przeciwnie,
113 III |               teraz gdy do projektów na Rzepową przyłączyła się
114 III |      wymyślił? Oto nic nie wymyślił!~Na czwarty dzień przywiózł
115 III |             Zołzikiewicz rozsmarował na płatek, przyłożył i - co
116 IV  |             to powidzta, jak ta było na przezwisko pierwszemu rodzicowi?~-
117 IV  |             juści: - Jadam.~- No! to na krzestme imię, ale na przezwisko?~-
118 IV  |             to na krzestme imię, ale na przezwisko?~- Czy ja wiem.~-
119 IV  |                A widzita? A ja wiem. Na przezwisko było mu: "Skruszyła"~-
120 IV  |              korzec grochu zarzucita na plecy jedną ręką, a balibyśta
121 IV  |          ręką, a balibyśta się pójść na wojnę?~- Co bym się miał
122 IV  |              bić, to się bić. Gomuła na to rzekł:~- Jenszy jest
123 IV  |            jestem bojący.~Gomuła zaś na to:~- Kto was tam wie?~-
124 IV  |             pono dworski las pójdzie na gospodarzy.~Rzepa odpowiedział
125 IV  |       gospodarzy.~Rzepa odpowiedział na to:~- I po sprawiedliwości!
126 IV  |          pocieszył i siadł spokojnie na zydlu, a wtem drzwi się
127 IV  |          który czapkę miał nasuniętą na tył głowy, zrzucił ją zaraz
128 IV  |              głowy, zrzucił ją zaraz na ziemię, powstał i wybełkotał:~-
129 IV  |           Chwilę panowało milczenie. Na koniec Gomuła zaczął:~-
130 IV  |            Rzepa.~Pisarz nie zwracał na niego uwagi.~- Na koszta
131 IV  |            zwracał na niego uwagi.~- Na koszta płotu - mówił do
132 IV  |             pieniądze. Jeszcze każdy na tym zarobi, bo wypada po
133 IV  |         wypada po pięćdziesiąt rubli na głowę.~Rzepie aż się oczy
134 IV  |           dojrzałby, jak wójt mrugał na ławnika.~Potem, o dziwo!
135 IV  |             nie mam chcieć? A pisarz na to:~- Szmul!~Szmul ukazał
136 IV  |        Następnie Rzepa wsparł pięści na kolanach i począł drzemać.~
137 IV  |           raz, kiwnął się drugi raz, na koniec zwalił się z zydla,
138 IV  |            co oberwać. Tak i bywało. Na drugi dzień Rzepa przepraszał
139 IV  |        śmiertelną koszulę i w cycełe na głowie; stoi w oknie i kiwa
140 IV  |            prosto od komina pobiegła na jego spotkanie gniewna bardzo.~-
141 IV  |             zaczęła.~Ale spojrzawszy na niego, aż się sama przeraziła,
142 IV  |          mógł przemowie, tylko siadł na ławie i patrzył w ziemię.
143 V   |    pośredniego wpływu "inteligencji" na losy gminne. Jeśli bowiem
144 V   |              Potem następował obiad, na który zapraszano pana Zołzikiewicza
145 V   |           Zołzikiewicz też siadał, a na drugi dzień mawiał niedbale
146 V   |             do wójta: "Byłem wczoraj na obiedzie u Miedziszewskich,
147 V   |         przyjęte. Przy tym ściskając na pożegnanie rękę gospodarza
148 V   |        należy ze stanowiska prawnego na rzecz się zapatrywać; resztę
149 V   |             początkowo, jako ławnik, na sądach gminnych i twierdził,
150 V   |            że nie wypada siadać panu na jednej ławie z chłopami,
151 V   |        niczym szeleszczącym zasłużyć na jego przyjaźń, a raz na
152 V   |              na jego przyjaźń, a raz na posiedzeniu, jako ławnik,
153 V   |           czasie Kruchą Wolę, plunął na wszystko i gminę pozostawił
154 V   |              doigrał się", przy czym na obronę zasady nieinterwencji
155 V   |             powinien był wystarczać, na mocy tejże zasady, na mocy
156 V   |    wystarczać, na mocy tejże zasady, na mocy której paryski rozum
157 V   |      urodzenia już ów "zdrowy rozum" na świat przynoszą, to - zdaje
158 V   |         zaraz w Baraniej Głowie, gdy na posiedzeniu, o którym mowa,
159 V   |              zechce własnym kosztem, na przestrzeni swych gruntów,
160 V   |              Skorabiewski był obecny na posiedzeniu, byłby zapewne
161 V   |   Zołzikiewicz był poprzedniego dnia na obiedzie, podczas którego
162 V   |              łąką - dodał drugi.~- A na wiosnę, to nawet bez nią
163 V   |              którzy natomiast wzięli na siebie ciężar przypilnowania,
164 V   |               wystarczy - powiedział na to Gomuła.~Był to argument,
165 V   |             Gomuła.~Był to argument, na który - spodziewam się -
166 V   |          zatem protestującego umilkł na chwilę, a po chwili odrzekł
167 V   |       przejść do porządku dziennego. Na porządku tym znajdowała
168 V   |           Środa puścił umyślnie woły na pole Flossa, jednakże gdyby
169 V   |          pole Flossa, jednakże gdyby na tym polu rósł np. owies
170 V   |               tytułem zaś przestrogi na przyszłość wnieść do kasy
171 V   |    przyszłość wnieść do kasy gminnej na kancelarię rs. 5. Suma powyższa,
172 V   |     kancelarię rs. 5. Suma powyższa, na wypadek gdyby obwiniony
173 V   |             samodzielnie, a przy tym na wagach czystej sprawiedliwości,
174 V   |        sprawiedliwości, zawieszonych na zdrowym baraniogłówskim
175 V   |            stosunkowo dość znaczne, "na kancelarię". Zapewniało
176 V   |              Głowa do stanu, o jakim na próżno marzyli filozofowie
177 V   |           połowę kwot przeznaczonych na kancelarię, druga zaś połowa
178 V   |             połowa przeznaczona była na "nieprzewidziane wypadki",
179 V   |        pisarz, wójt i ławnik Gomuła.~Na koniec przystąpiono do sądzenia
180 V   |         uderzeń widne były w sińcach na idealnej twarzy Julii, również
181 V   |          twarzy Julii, również jak i na rozciętym czole pełnego
182 V   |          Przyszedłem, jak kto dobry, na podwieczerz, a ona do mnie: "
183 V   |            się układziesz i będziesz na mnie mrygał?" A ja ta nigdy
184 V   |          mnie mrygał?" A ja ta nigdy na mią nie mrygałem, ino co
185 V   |           wyciągać, to od tego czasu na mnie zła. Huknęła .mi misą
186 V   |        Głowie, skazał skarżących się na odsiedzenie jeszcze dwudziestu
187 V   |        godzin w celkowym więzieniu i na zapłacenie na kancelarię
188 V   |            więzieniu i na zapłacenie na kancelarię po rubli srebrem
189 V   |             Rechnia i Baśki Żabianki na kancelarię po kopiejek srebrem
190 V   |          górę, a fioletową kamizelkę na dół. Ławnicy, w zamiarze
191 V   |        napadzie prosiąt rozwarły się na oścież i ukazał się w nich
192 V   |           Niech będzie pochwalony!~- Na wieki wieków! - odpowiedzieli
193 V   |           ona przyszła? Oto przyszła na skargę na wójta i na pisarza
194 V   |               Oto przyszła na skargę na wójta i na pisarza przed...
195 V   |        przyszła na skargę na wójta i na pisarza przed... wójta i
196 V   |              nie wiedział, co robił. Na miłosierdzie Boże! a toć
197 V   |      nieszczęśliwa sama, samiusieńka na świecie bez niego, bez nieboracyska
198 V   |         posowieli i spoglądali jeden na drugiego, to znów na pisarza
199 V   |           jeden na drugiego, to znów na pisarza i wójta, nie wiedząc,
200 V   |          ludzie macie Boga w sercu i na naszą krzywdę nie pozwolicie.
201 V   |           tylko szlochanie Rzepowej, na koniec stary jeden ławnik
202 V   |          Gomuła; obaj zaś spoglądali na pisarza, który milczał,
203 V   |            się Gomuła cichym głosem, na który obejrzeli się wszyscy,
204 V   |               Kiedy Rzepowa przyszła na skargę, niechże od sądu
205 V   |           zamknięcie Rzepy w chlewku na dwa dni. Żeby zaś na przyszłość
206 V   |         chlewku na dwa dni. Żeby zaś na przyszłość podobne myśli
207 V   |            wziętych od wójta rzucili na ziemię, wołając: "Niech
208 V   |               dawszy pięścią w krzyż na drogę, inni zaś pomogli
209 V   |         Wawrzona Rzepy rs. l kop. 25 na kancelarię."~Rzepowa szła
210 VI  |              i Rzepie. Zapisać Rzepę na listę to do niczego nie
211 VI  |          teraz, gdym już raz wszedł .na drogę wyznań, nie będę ukrywał,
212 VI  |             jednak, żeby w Rzepowej. Na Rzepową miał, jak się kiedyś
213 VI  |          Skorabiewska. Nieraz, kiedy na niebie wschodził srebrny
214 VI  |        Zołzikiewicz brał harmonijkę, na którym ta instrumemcie grywał
215 VI  |   instrumemcie grywał biegle, siadał na ławce przed czworakami i
216 VI  |          pewnego wieczora spostrzegł na sznurze koło drwalni suszące
217 VI  |          panienki spódnicę wyciero". Na szczęście jednak nie uwierzono
218 VI  |        zrozumie kobietę?! - patrzyła na niego tak, jakby patrzyła
219 VI  |            niego tak, jakby patrzyła na płot, na kota, na talerz
220 VI  |              jakby patrzyła na płot, na kota, na talerz lub coś
221 VI  |           patrzyła na płot, na kota, na talerz lub coś podobnego.
222 VI  |               żeby zwrócić jej uwagę na siebie. Nieraz, zawiązując
223 VI  |          Gdzie tam! Przyszedł, było, na obiad; wchodzi panna Jadwiga,
224 VI  |             nie dziwna i zasługująca na ukaranie oporność tej kobiety.
225 VI  |              przy tym dać jej naukę, na jaką zasługiwała. Zajście
226 VI  |               pozornie przynajmniej, na jego łaskę i niełaskę tak
227 VI  |    postanowiła więc pójść jak zwykle na sumę do Wrzeciądzy, a zarazem
228 VI  |            że aż mu oczy ze starości na wierzch wyłaziły jak rybie,
229 VI  |           rybie, a głowa kręciła się na obie strony; nie do niego
230 VI  |              przyjaciółki, siedziały na cmentarzu i duchem kładły
231 VI  |           kanonik siedział w birecie na krześle wedle ołtarza i
232 VI  |              mają zapatrywać się tak na ową herezję, jak i na bullę
233 VI  |            tak na ową herezję, jak i na bullę Ex stercore przeciw
234 VI  |          rozmaitych nieprzyjemności, na jakie potępieńcy będą na
235 VI  |             na jakie potępieńcy będą na tamtym świecie narażeni.
236 VI  |             czuła, że jej coraz lżej na sercu.~Aż wreszcie nadeszła
237 VI  |          zaraz w odpowiedź:~Upadajmy na twarze,~Niech ustąpią z
238 VI  |          jakieś zjawisko niebieskie, na wpół mgłą dymów przesłonione
239 VI  |       błogość i otucha, zlewając się na wszystkie serca i na wszystkie
240 VI  |             się na wszystkie serca i na wszystkie dusze pobożne.
241 VI  |              majestatem bożym twarzą na podłogę, a potem to już
242 VI  |           wychodzili przeze drzwi, a na ołtarzu dziad gasił świece,
243 VI  |       Rzepową się podniosła i poszła na parafię rozmówić się z księdzem
244 VI  |            wysokie i łagodny uśmiech na twarzy.~- A czego to chcecie,
245 VI  |          bolące, lub jako Azariasza, na którego zesłał ślepotę.
246 VI  |          śmierci!~Rzepowa popatrzyła na księdza swymi czarnymi oczyma,
247 VII |       południu, koło godziny piątej, na głównej drodze między chałupami
248 VII |      błękitno: to panna Jadwiga szła na spacer po obiedzie, obok
249 VII |              szarej rzeczywistości i na wpół zwierzęcym bytem wioski.
250 VII |      słyszało ze sto razy. Z książki na książkę przeskakiwali jak
251 VII |     przeskakiwali jak motyl z kwiatu na kwiat. Ale nie wtedy taka
252 VII |           rozmowa jest tylko osnową, na której ona duszka złote
253 VII |              płynęła w inną krainę i na okręcie, który miał, jak
254 VII |              wiersz Ujejskiego:~Leżę na obłoku, ~Roztopiony w ciszę;~
255 VII |   Zrozumielibyśmy się z pewnością.~- Na szczęście jest żonaty! -
256 VII |             aż jej się dołki ukazały na policzkach, i spoglądając
257 VII |    policzkach, i spoglądając z ukosa na pana Wiktora, spytała:~-
258 VII |        spytała:~- Dlaczego pan mówi: na szczęście?~- Na szczęście
259 VII |            pan mówi: na szczęście?~- Na szczęście dla tych wszystkich,
260 VII |             patrzącym tylnymi oknami na staw.~- Widzi pan, jaki
261 VII |              Przed wrotami siedziała na pieńku Rzepowa, z łokciami
262 VII |         Rzepowa, z łokciami opartymi na kolanach i z twarzą podpartą
263 VII |         kolanach i z twarzą podpartą na ręku. Twarz ta była blada
264 VII |           widać było wyraźnie kłopot na jej ładnej, poważnej twarzyczce,
265 VII |            nie wiedziała, co począć, na koniec jednak rzekła z wahaniem:~-
266 VIII|         obrośnięty winem, z widokiem na dziedziniec i na topolową
267 VIII|            widokiem na dziedziniec i na topolową drogę. W tym ganku
268 VIII|            wielkimi wąsami, siedział na krześle paląc fajkę; pani
269 VIII|             śmiechu, wszyscy czekali na opowiadanie, choć je już
270 VIII|             razy słyszeli, bo zawsze na nie wyciągali staruszka.~-
271 VIII|           zza wiatraka wyjeżdżają to na koniach, to piechotą, a
272 VIII|            widzą: trudno! Więc także na nich. Jak nie zaczną strzelać,
273 VIII|           tamci. Huku! dymu! a potem na bagnety! Ale zaraz mi się
274 VIII|              a oczy bardziej jeszcze na wierzch wyłaziły.~Rewizor
275 VIII|              schyliła się, o ile jej na to dzieciak pozwalał, podjęła
276 VIII|          czekajcieże. Ja się przecie na dwoje nie rozerwę...~To
277 VIII|              pan Skorabiewski wsunął na powrót swe obszary w ganek,
278 VIII|             następnie poszli wszyscy na pokoje. Powoli słońce miało
279 VIII|              miało się ku zachodowi. Na ganek wyszedł lokajczuk
280 VIII|         późno, przysiadła więc tylko na trawie pod płotem i dała
281 VIII|             cięgoty, ale nie zważała na to, tylko czekała cierpliwie.
282 VIII|       zmroczyło się i księżyc wszedł na sklepienie niebieskie. Do
283 VIII|         przychodzili, bo panna grała na fortepianie. Rzepowa zaczęła
284 VIII|             przypomniała sobie, że i na Rzepę zawsze był łaskaw;
285 VIII|            Tymczasem państwo wrócili na ganek. Rzepowa widziała
286 VIII|              innemu wrażeniu, bo oto na ganek " jeden z drugim"
287 VIII|              obaj księża siadali już na dworską brykę. Rzepowa widziała,
288 VIII|          Bryka ruszyła; pan krzyknął na drogę furmanowi:~"A przewróć
289 VIII|           furmanowi:~"A przewróć tam na grobli, to ja ci przewrócę!",
290 VIII|          przewrócę!", potem spojrzał na niebo chcąc widać wymiarkować,
291 IX  |            już o nic, zdała wszystko na wolę bożą i we środę wziąwszy
292 IX  |              się jej przysiąść bodaj na brzeżku fury, ale nie spotkała
293 IX  |              rano, siadłszy zmęczona na skraju lasu, zjadła kromkę
294 IX  |       zaczęła prosić, żeby ją zabrał na furę.~- Z Bogiem, moja Rzepowa -
295 IX  |  odpowiedział:~- Czeski? I czeskiego na ziemi nie znajdzie, i to
296 IX  |              konia i pojechał dalej. Na świecie stawało się coraz
297 IX  |         miłosierny da wszystko dobre na ziemi!~Ujrzawszy go Rzepowa
298 IX  |             rzekła: "Niech to będzie na chwałę bożą", i poszła dalej.~
299 IX  |          dalej.~Dopiero jak przyszła na rynek, tak się zlękła. Łatwo
300 IX  |               a tam pełno korytarzy, na lewo drzwi, na prawo drzwi,
301 IX  |            korytarzy, na lewo drzwi, na prawo drzwi, dalej jeszcze
302 IX  |          jeszcze i drzwi, i drzwi, a na każdych jakieś litery. Przeżegnała
303 IX  |           kratki.~Ale tam nikt nawet na nią nie spojrzał. Stoi Rzepowa,
304 IX  |             kratką tyka, a ona stoi. Na koniec przerzedziło się
305 IX  |          pokazał drugim końcem pióra na drzwi:~- Tam.~Rzepowa wyszła
306 IX  |            Tam.~Rzepowa wyszła znowu na korytarz. Tam? ba! ale gdzie?
307 IX  |           nie we fraku, i z dziurami na łokciach. Ten nie chciał
308 IX  |              wiedziała biedaczka, że na tych drzwiach stał napis:~"
309 IX  |              pusta, pod oknem ławka, na ławce siedzi jakiś i drzemie.
310 IX  |           się do tego, który drzemał na ławie: miała do niego trochę
311 IX  |          wyglądał prosty i buty miał na wyciągniętych przed się
312 IX  |              On się zerwał, spojrzał na nią i jak krzyknie:~- Nie
313 IX  |              Znalazła się trzeci raz na tym samym korytarzu. Siadła
314 IX  |             słychać ha-ru! haru! jak na jarmarku.~Wreszcie jednak
315 IX  |           jej w głowie, więc wypadła na środek korytarza i klęknąwszy
316 IX  |             opustoszały; zrobiło się na nich cicho, tylko dzieciak
317 IX  |               Potem wyszła z gmachu. Na dworze niebo zawlokło się
318 IX  |         niebo zawlokło się chmurami: na krańcach widnokręgu grzmiało.~
319 IX  |            są jeszcze idealne istoty na świecie. Ale w pannie Jadwidze
320 IX  |            zaraz miał skonać, wołała na niego: "Jaśku, Jasieńku
321 IX  |             chłop.~Chmury waliły się na niebie coraz gęstsze, a
322 IX  |           chłop nie pytał, rozpuścił na wiatr poły sukmany, przekrzywił
323 IX  |          sukmany, przekrzywił czapkę na ucho i taczając się to w
324 IX  |          uczuła jakieś dziwne ciepło na szyi; pomacała ręką, a potem
325 IX  |            ręką, a potem spojrzawszy na palce spostrzegła krew.~
326 IX  |        lecieć do kabrioletu i prosić na miłosierdzie boskie, żeby
327 IX  |         zabrali: podniosła się nawet na nogi, ale nie mogła iść.~
328 IX  |               Niech Pan Bóg...~- Ale na ziemi, na ziemi.~O! był
329 IX  |           Pan Bóg...~- Ale na ziemi, na ziemi.~O! był to figlarz
330 IX  |     kołyseczka, .a mój to ta poszedł na wojenkę z karabinem.~Wiatr
331 IX  |         stało się ciałem!" Spojrzała na niebo, które było wzburzone,
332 IX  |      miedziany odblask padał z chmur na ziemię. Rzepowa weszła do
333 IX  |             to może "złe" śmieje się na bajorach albo może gomon
334 IX  |      przyczołgała się do niej prawie na czworakach i złożywszy pod
335 IX  |            jeszcze przez czas jakiś, na koniec opadła. Ale zrobiło
336 IX  |              Osłowicach gęsi, wracał na noc do domu.~Ujrzawszy Rzepową
337 X   |          idzie burza, wyjechał wozem na spotkanie kobiety. Kobieta
338 X   |     zatraciła!" Więc dopiero kobieta na taką niewdzięczność uczuła
339 X   |                Wawrzon!" I spojrzała na niego przez łzy. A chłopa
340 X   |              podrzuciło ze skrzynki, na której siedział. Przez chwilę
341 X   |           żony ani słowa, ale siadał na skrzynce i patrzał wilkiem
342 X   |           ściągnie tylko pomstę bożą na całą Baranią Głowę. A i
343 X   |              całą Baranią Głowę. A i na Rzepową poczęły kumoszki
344 X   |             porcelanową fajkę, co mu na brodzie wisiała, i zawołał:~-
345 X   |              Gdzie? - odparł Żyd - a na czym ugoda stoi? na papierze;
346 X   |                a na czym ugoda stoi? na papierze; nie ma papieru,
347 X   |              tymczasem ściemniło się na dworze...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
348 XI  |       Rozdział XI ~SKOŃCZONA NIEDOLA~Na niebie zaszedł już Wóz,
349 XI  |             tymczasem Rzepa siedział na skrzynce pod ścianą z pięściami
350 XI  |           kolana i patrzył w ziemię.~Na kominie dogasały węgle.~-
351 XI  |              odpowiedzieć, ona padła na ziemię i leżąc przy jego
352 XI  |            ciebie to ja, dla ciebie! na sromotę się podałam. Oszukał
353 XI  |          głosem - już tobie przyszło na koniec, niebogo! Już ty
354 XI  |              siedziała, ino będziesz na cmentarzu leżała... już
355 XI  |                Dopiero ona spojrzała na niego z przerażeniem.~-
356 XI  |           naprawdę?...~- Połóż głowę na skrzyni...~- Wawrzon!~-
357 XI  |               Wawrzon!~- Połóż głowę na skrzyni! - wołał już z pianą
358 XI  |         skrzyni! - wołał już z pianą na ustach.~- O! dla Boga! ratunku!
359 XI  |              czwarte, piąte, szóste. Na podłogę lunął strumień krwi,
360 XI  |           lunął strumień krwi, węgle na kominie przygasły. Drganie
361 Epi |        EPILOG~A teraz powiem wam coś na ucho, czytelnicy: Rzepy
362 Epi |             Ale widzicie, chłopi się na takich rzeczach nie znają,
363 Epi |              szukać z kolei zemsty i na nim; ale że na okrzyk: "
364 Epi |              zemsty i na nim; ale że na okrzyk: "gore!", zbudziła