Rozdzial

 1 I | woniejąca goździkami głowa pana Zołzikiewicza... Nad tą. głową unosił
 2 I |         ale dalej ani rusz! A u Zołzikiewicza płynęło to jak woda, że
 3 I |       się z bryki, dojrzał pana Zołzikiewicza, kiwnął ręką i zawołał:~-
 4 I |          frant wielki, a z pana Zołzikiewicza kpił jak gdyby umyśl-nie,
 5 II|     trzyma oczy utkwione w pana Zołzikiewicza i zdaje się uśmiechać.~Zimny
 6 II|       występuje na skronie pana Zołzikiewicza, a przez głowę przelatuje
 7 V |      posiedzenia zapraszał pana Zołzikiewicza do siebie; przynoszono następnie
 8 V |        na który zapraszano pana Zołzikiewicza uprzejmymi słowami: "Ano
 9 V |       wrodzonych talentach pana Zołzikiewicza, sprawy gminne szłyby zapewne
10 V |     bliżej lub dalej genialnego Zołzikiewicza, były sądzone zupełnie samodzielnie,
11 VI|     jednak chciał posądzać pana Zołzikiewicza o sentymentalizm, temu wręcz
12 VI|         gdzie nie było ani pana Zołzikiewicza, ani wójta, ani spisów wojskowych,