Rozdzial

 1 II  |      Miły Serrano! kochanku mój! sama opatrzę twe rany - szepcze
 2 IV  |     spojrzawszy na niego, aż się sama przeraziła, bo ledwo go
 3 V   |         się obrócę nieszczęśliwa sama, samiusieńka na świecie
 4 V   |         zawsze i wszędzie?~Gdyby sama sprawiedliwość z wagą w
 5 VI  |        podłogę, a potem to już i sama nie wiedziała, co się z
 6 VII |           poważnej twarzyczce, i sama nie wiedziała, co począć,
 7 VIII|       szczęścia niż w prostym, i sama nie wiedziała, czemu łzy
 8 IX  |          karczmy, powodowany taż samą myślą co i Rzepowa, poszedł
 9 IX  | nieboraku mój serdeczny, tylo ja sama. Ty, ino się napijesz, to
10 IX  |    ciemnej dali.~Rzepowa została sama. Ale nie darmo to mówią: "
11 IX  |  złożywszy pod gęstwiną dziecko, sama upadła obok niego.~- Boże!