Rozdzial

  1 I   |              do czasu ostrożnie rękę, a potem spuszczał ją nagle:
  2 I   |             się brzęcząc w powietrze, a pan Zołzikiewicz schyliwszy
  3 I   |        wyglądał przez okno i wołał:~- A hej! A żeby cię...~Potem
  4 I   |          przez okno i wołał:~- A hej! A żeby cię...~Potem przeglądał
  5 I   |      Zołzikiewicz był w złym humorze, a jak tylko był w złym humorze,
  6 I   |            naczelnika i do komisarza; a do wójta, takiego jak wy,
  7 I   |           Zrób chłopa, czym chcesz... a chłop zawsze będzie chłopem.~
  8 I   |           odrzekł:~- Patrzcie no się! A niby ja to z "koniusarzem"
  9 I   |              niedbale Zołzikiewicz. - A może jeszcze bez araku?~-
 10 I   |             może jeszcze bez araku?~- A nieprawda, bo z barakiem.~-
 11 I   |               niech będzie z arakiem, a ja dlatego raportu nie będę
 12 I   |              prosić się na pisarza?~- A was się kto prosił? Ja tylko
 13 I   |   naczelnikiem...~- Wielga znajomość, a jak tu przyjadzie, to pan
 14 I   |             to zara na zadnie nogi.~- A to nie rozpuszczajcie gęby...~-
 15 I   |               dycht po Matce Bozkiej, a tu u waju mentryki w parafii
 16 I   |        wymaganiom przyzwoitego stylu, a tymczasem Zołzikiewicz zaczął
 17 I   |                   To tak? - spytał.~- A to niech pan napisze lepiej.~-
 18 I   |            dzień ten i ten, roku tego a tego, tak zawiadamia się
 19 I   |               uchem łowił te dźwięki, a twarz jego wyrażała przejęcie
 20 I   |               wyuczyć nigdy nie mógł, a raczej zacząć wprawdzie
 21 I   |            umiał, ale dalej ani rusz! A u Zołzikiewicza płynęło
 22 I   |              ten, co książki pisze.~- A to pan i książki pisze?~-
 23 I   |               jakbyście nie wiedzili, a księgi kancelaryjne któż
 24 I   |              ich się tam pozbędzie!~- A ja wam mówię, że naczelnik
 25 I   |          kazał? Ja? Nie ja, jeno sąd. A mnie do tego co? Niechta
 26 I   |          wszystkie zlegną. Sąd kazał, a potem na mnie.~W tym miejscu
 27 I   |              głosem pełnym goryczy:~- A hej, żeby cię wciornaści!
 28 I   |            Pewnikiem, że nie wiadomo, a co do picia: jenszy się
 29 I   |               się napracuje w polu.~- A ja wam mówię tylko to, jednego
 30 I   |           chłopaka ma już rocznego.~- A kto by tam wiedział. On
 31 I   |             by na skargę nie poszedł, a poszedłby, to by go i nie
 32 I   |      pijaństwo chodzi, ino o Rzepową, a to tyło obraza boska.~-
 33 I   |               to tyło obraza boska.~- A wam co do tego. Wy patrzcie
 34 I   |         koprowiną będziecie płacić.~- A kiej powiadam, że zapłacę,
 35 I   |             choć i koprowiną zapłacę, a potem, byle Pan Bóg pozwolił
 36 I   |             wydatki niż drugi prosty; a jak-byśmy Rzepę zapisali
 37 I   |               pańską głową się zrobi, a na mojej się skrupi.~- Jak
 38 I   |               mi ta nie było żal...~- A! skoro myślicie, że się
 39 I   |             dawniejszych czasach...~- A nie boję się! Co mi kazali,
 40 I   |             tylko wypomadowaną głową, a zasię: "na wieki" nie odpowiedział,
 41 I   |              o tym wiedzieli wszyscy, a wątpić mogli chyba ludzie
 42 I   |        Zołzikiewicz do klasy drugiej, a byłby również wcześnie doszedł
 43 I   |             aż do pisarstwa gminnego, a jak to już słyszeliśmy,
 44 I   |         sceptycznie na duchowieństwo, a zatem i na wszystko, co
 45 I   |             się na tej samej steczce, a co która dziewczyna przechodzi,
 46 I   |               to on ją wpół i całusa, a potem ją w kałużę, ale to
 47 I   |             zęby trzonowe było widać. A potem, kiedy już przeszły,
 48 I   |             mówiły jedna do drugiej: "A juże to piękny kawalir,
 49 I   |     jabłuszeczko." Trzecia zaś mówi: "A głowa to mu się tak puszy,
 50 I   |           wiśniowy sad, w sadzie ule, a niedaleko ułów stały dwie
 51 I   |              że aż mi skóra cierpnie.~A Stachowa na to:~- Do pisarza
 52 I   |               weźmie nie wybredzając. A pisarz ani spojrzy. O! on
 53 I   |               łapownik jestem czy co? A idź z twoją kurą do wójta.~
 54 I   |            był drwiarz, frant wielki, a z pana Zołzikiewicza kpił
 55 I   |          innych to choć coś wiedział, a o nim nawet nic nie wiedział.~
 56 I   |      Umieciono było przed nią czysto, a podwórko przytrząśnięte
 57 I   |         płotem leżały szczapy drzewa, a w jednej z nich wspartej
 58 I   |            kogut rozgrzebywał ziemię, a znalazłszy ziarno lub czerwia,
 59 I   |                 Na robocie w lesie.~- A to szkoda. Jest do niego
 60 I   |           wrota i stanął koło niej.~- A dacie się pocałować? to
 61 I   |           rzucił się na pana pisarza, a ponieważ pan pisarz ubrany
 62 I   |          machając jedną ręką polanem, a drugą podtrzymując rozdarte
 63 II  |           garście, s chwyci za topór, a machnie, a stęknie, a uderzy:
 64 II  |           chwyci za topór, a machnie, a stęknie, a uderzy: to aż
 65 II  |          topór, a machnie, a stęknie, a uderzy: to aż sosna zadrży,
 66 II  |           uderzy: to aż sosna zadrży, a wiór na pół łokcia się od
 67 II  |               pięć groszy na wódkę...~A Rzepa nic. Machał tylko
 68 II  |           tylko toporem, aż grzmiało, a czasem, ot dla uciechy,
 69 II  |              Głos leciał między pnie, a potem wracał echem.~I znowu
 70 II  |          prócz huku Rzepowego toporu; a czasem także sosny zagadały
 71 II  |              okrutnie stukneno~Buuuu! A to komar z dęba spadł~Buuuu!
 72 II  |           sobie w plecach gnat~Buuuu! A tu mucha poćciwa~Buuuu!~
 73 II  |               tylko że siwuchę lubił, a skory był do bitki, jak
 74 II  |            łeb, ale tylko dla pozoru, a potem, udobruchawszy się
 75 II  |             przecie ich było siedmiu? A Rzepa na to:~- A cóż, jaśnie
 76 II  |             siedmiu? A Rzepa na to:~- A cóż, jaśnie dziedzicu! nożyska
 77 II  |            matkę Rzepy znali wszyscy, a ojca nikt. Sam Rzepa siedział
 78 II  |         zaczął gospodarować na swoim, a że chłop był gospodarny,
 79 II  |      odpowiadał:~- Piję, to za swoje, a wam zasię!~Nikogo się we
 80 II  |           jakieś papiery, to i woził. A jemu to co? Zresztą on wtedy
 81 II  |              lat i jeszcze za gęsiami a za świńmi chodził. Ale potem
 82 II  |            nieboraku, na kraj świata.~A Rzepa się zdziwił.~- Czyś
 83 II  |             on ją wypytywać: jak, co, a ona mu opowiedziała wszystko,
 84 II  |             mam, ciebie, głupia, mam, a i tego raka utrapionego
 85 II  |               idź! - rzekła kobieta - a weź ze sobą rubla. Do niego
 86 II  |        krawaty, rękawiczki, lakierki, a nawet i cylinder, którego
 87 II  |          głosem. - Królowo, przebacz! A żeby to najjaśniejsze!...~-
 88 II  |             muchy łażą po ścianach... A? Więc to czworaki, nie Eskurial?
 89 II  |               się do ściany, zasypia, a raczej rozmarza się w półśnie,
 90 II  |               nie posłuchać królowej, a jak tu zarazem poddać się
 91 II  |               we drzwiach stoi Rzepa, a za nim... pióro wypada mi
 92 II  |           skronie pana Zołzikiewicza, a przez głowę przelatuje mu
 93 II  |           przyszedł połamać mi kości, a Kruczek z drugiej strony...~-
 94 II  |        pokornie:~- Jelemożny pisarzu! a to ja przyszedłem wedle...
 95 III |             ronić nad moim bohaterem, a zatem, nim która z nich
 96 III |         kanclerzowi z Baraniej Głowy, a stało się to bardzo prostym
 97 III |              bohater. Spisy sprawdzą, a że metryki muszą być załączone
 98 IV  |            mata o co! - rzekł wójt.~- A ja powiadam, że Francuz
 99 IV  |              Turek pomoże Francuzowi, a Turek je namocniejszy.~-
100 IV  |            wstali do góry... plecami. A wyśta skąd wyrwali Harubandę?~-
101 IV  |                 Co go miałem wyrywać? A bo to ludzie nie gadali,
102 IV  |            Wyśta też nie mądrzejsi.~- A kiejśta tacy mądrzy, to
103 IV  |          przezwisko?~- Czy ja wiem.~- A widzita? A ja wiem. Na przezwisko
104 IV  |             Czy ja wiem.~- A widzita? A ja wiem. Na przezwisko było
105 IV  |         Pierwszy rodzic, skruszyła.~- A co, czy nie Skruszyła?~-
106 IV  |            zdrowie!~Napili się znowu, a że pili arak, Rzepa więc
107 IV  |            Burak dolewał mu ciągle.~- A wy -rzekł wreszcie do Rzepy -
108 IV  |        zarzucita na plecy jedną ręką, a balibyśta się pójść na wojnę?~-
109 IV  |            rzekł:~- Jenszy jest mały, a odważny, jenszy wielgi i
110 IV  |           wielgi i mocny, i bojący.~- A nieprawda! - rzekł Rzepa -
111 IV  |              to:~- Kto was tam wie?~- A ja powiadam - odparł Rzepa,
112 IV  |               się jak stara beczka.~- A może i nie.~- Chceta spróbować?~-
113 IV  |             siadł spokojnie na zydlu, a wtem drzwi się otworzyły
114 IV  |             zaiskrzyły po pijanemu.~- A, jak tak, to podpiszę. A
115 IV  |              A, jak tak, to podpiszę. A pieniądze gdzie są?~- Są
116 IV  |              u mnie - rzekł pisarz. - A to dokument.~To rzekłszy,
117 IV  |            usunął dokument i rzekł:~- A może nie chcesz? To wszystko
118 IV  |     dobrowolnie.~- Co nie mam chcieć? A pisarz na to:~- Szmul!~Szmul
119 IV  |              tu wszystko dobrowolnie.~A potem znów powiada do Rzepy:~-
120 IV  |             je za pazuchę, zawołał:~- A dajta no jeszcze haraku!~
121 IV  |          ubarwione szyby za szynkwas, a w oknie stoi Szmul, ubrany
122 IV  |            pieniądze.~- Jezus Maryja! a to co?~Tymczasem Szmul przestał
123 IV  |               je schować do alkierza, a potem wrócił wolnym, krokiem
124 IV  |                bo ledwo go poznała!~- A tobie co jest?~Rzepa wszedł
125 IV  |                 Musiał ją bić czy co?~A tymczasem Rzepowa lamentowała
126 V   |              Zołzikiewicz też siadał, a na drugi dzień mawiał niedbale
127 V   |             zapominając nigdy dodać: "A, panie dobrodzieju! między
128 V   |          między nami to niepotrzebne! a co do sprawy, może pan dobrodziej
129 V   |               nie jedno nieszczęście, a mianowicie, że pan Zołzikiewicz
130 V   |               bez głowy.~Ze szlachty, a wyrażając się ściślej, z
131 V   |            zasłużyć na jego przyjaźń, a raz na posiedzeniu, jako
132 V   |           Skorabiewski - to jest pan, a wielmożny pan - to nie pan,
133 V   |               powyższego pierwiastku, a za pośrednictwem tylko baraniogłowskiego
134 V   |            Łąka łąką - dodał drugi.~- A na wiosnę, to nawet bez
135 V   |          zazdrość w innych ławnikach, a nawet wywołało jeden głos
136 V   |               ozwał się gniewliwie:~- A wy to dlaczego nie będzieta
137 V   |       dlaczego nie będzieta płacić?~- A cóże my to będziem darmo
138 V   |      protestującego umilkł na chwilę, a po chwili odrzekł tonem
139 V   |          odrzekł tonem przekonania:~- A prawda!~Sprawa była całkowicie
140 V   |               innych, gdyby nie nagłe a niespodziewane w targnięcie
141 V   |          jednomyślnością powtarzali: "a syk! a ciu! ażeby was paralus!"
142 V   |   jednomyślnością powtarzali: "a syk! a ciu! ażeby was paralus!"
143 V   |          kortowych koloru piaskowego, a która to zieloność wyprać
144 V   |        sądzone zupełnie samodzielnie, a przy tym na wagach czystej
145 V   |         niezależność wójta i pisarza, a wprost mogło oduczyć ludzi
146 V   |           swojej niechlujności" etc., a którym natura bezwarunkowo
147 V   |           począł:~- Jelemożny sądzie! A to ta psiajucha już dawno
148 V   |            kto dobry, na podwieczerz, a ona do mnie: "Ty psie, kasztanie,
149 V   |             gospodarz jeszcze w polu, a ty, pada, przy-chodzisz
150 V   |             będziesz na mnie mrygał?" A ja ta nigdy na mią nie mrygałem,
151 V   |              mi strawa nie wyleciała, a potem i pożreć nie dalia,
152 V   |            ale ino tak, przez złości, a ona mnie warząchwią w łeb...~
153 V   |      krzyknęła przeraźliwym głosem:~- A nieprawda! nieprawda! nieprawda!
154 V   |                Słońce jeszcze wysoko, a on już z pola schodzi i
155 V   |             gospodarz jeszcze w polu, a ty już do dom? Ale "sufraganie"
156 V   |            tak mi Panie Boże dopomóż. A żeby jego...~W tym miejscu
157 V   |             koloru piaskowego w górę, a fioletową kamizelkę na dół.
158 V   |           nich Rzepa chmurny jak noc, a za nim Rzepowa i Kruczek.~
159 V   |             wyrażały smutek i pokorę, a w wielkich czarnych .oczach
160 V   |       odpowiedzieli chórem ławnicy.~- A wy tu czego chceta? - spytał
161 V   |         zaczął:~- Jelemożny sądzie... A niech to najjaśniejsze...~-
162 V   |         kobieta i - dajże mnie mówić, a ty cicho siedź.~To rzekłszy,
163 V   |           Dali mu pięćdziesiąt rubli, a on był pijany i nie wiedział,
164 V   |          robił. Na miłosierdzie Boże! a toć trzeźwy człowiek nie
165 V   |               zgładzę, chałupę spalę, a powiada, nie pójdę i nie
166 V   |                nie pójdę i nie pójdę. A cóżem ja winna, nieboga?
167 V   |               jeden ławnik mruknął:~- A, dyć to nieładne człeka
168 V   |         będzie sądzony morskim sądem, a czy wiecie, durnie, co to
169 V   |              tylko nos w taką sprawę, a poznasz, co jest morski
170 V   |             rozumie w jurysprudencji, a nie wierzysz, to patrz w
171 V   |              procedurze i w zsyłkach. A jeśli i piją przy tym, to
172 V   |       sprawiedliwość z wagą w jednym, a gołym mieczem w drugim ręku
173 V   |              obyczaju - wtrącił wójt.~A potem ławnicy śmielej zwrócili
174 V   |               ci przecięć nie urwą.~- A jak pójdziesz do. wojska,
175 V   |                 w co wam się wtrącać, a czego nie tykać. W to, że
176 V   |              to się o niego potknęła, a ręce łamała nad głową, a
177 V   |              a ręce łamała nad głową, a zawodziła:~- Oo! oo! oo!~
178 VI  |                przy melancholicznych, a czasem i sapiących dźwiękach,
179 VI  |           sapiących dźwiękach, nucił:~A od samego prawie świtania ~
180 VI  |        poetycznej ciszy nocy letnich, a pan Zołzikiewicz dodawał
181 VI  |       zdradził się ze swoim uczuciem, a mianowicie wtedy, kiedy
182 VI  |        ustający, szeptał mu do ucha: "A nuż dziś panna Jadwiga w
183 VI  |               najtyczankę, parę koni, a to choćby już wtedy przynajmniej
184 VI  |      ikiewiczowi czymś tak zuchwałym, a zarazem niesłychanym, że
185 VI  |         zwykle na sumę do Wrzeciądzy, a zarazem poradzić się księdza.
186 VI  |           wierzch wyłaziły jak rybie, a głowa kręciła się na obie
187 VI  |          Czyżyk właśnie miał kazanie, a kanonik siedział w birecie
188 VI  |               owi ptakowie niebiescy, a zatem mili Bogu, nie słuchali
189 VI  |               sieją zamiast pszenicy, a łzy i grzech, zbierać będą.
190 VI  |           między tymi mężami różnicy, a w końcu przeszedł do szczegółowego
191 VI  |              tamtym świecie narażeni. A w Rzepową od razu jakby
192 VI  |              aż cały w potach stanął, a ludziska to tak wzdychają,
193 VI  |          Potem kazanie się skończyło, a zaczęła się suma. Oj! modliła
194 VI  | Przenajświętszy Sakrament z cyborium, a potem odwrócił się do ludzi
195 VI  |             tak wielkim Sakramentem!"~A ludzie we sto głosów huknęli
196 VI  |           wzniosły się dymy błękitne, a słońce weszło przez okno
197 VI  |               mgłą dymów przesłonione a promienne, od którego biła
198 VI  |              bożym twarzą na podłogę, a potem to już i sama nie
199 VI  |              tylko jakby jedna zorza, a w onej zorzy tron boski,
200 VI  |              wychodzili przeze drzwi, a na ołtarzu dziad gasił świece,
201 VI  |          łagodny uśmiech na twarzy.~- A czego to chcecie, moja kobieto? -
202 VII |           niebieskie, płeć jak mleko, a przy tym ubranie dziwnie
203 VII |              panna Jadwiga parasolkę, a. drugą zaś suknię, spod
204 VII |               wesołością, szczęściem; a przy tym znać było po obojgu
205 VII |                równie szerokich idei, a. czasem w złote i promienne
206 VII |          rozwiniętą i poetyczną parą, a prozaicznym, pełnym szarej
207 VII |        spłonione wnętrze białej róży. A przy tym taka rozmowa wzlatuje,
208 VII |          mruknął ponuro pan Wiktor.~- A ja się go po prostu boję.
209 VII |            nos i jasnozielony krawat, a potem zatrzymali się przed
210 VII |            kazał wybudować ten dom.~- A teraz cóż w nim jest?~-
211 VII |          całowaniem panienki po ręku, a raczej po rękawiczkach,
212 VII |           Jadwiga posmutniała jednak, a panu Wiktorowi zdawało się
213 VII |            sobie tymczasem Rzepowa. - A toć mnie tam najpierwej
214 VIII|            Siedzieli też tam i teraz, a z nimi razem ksiądz dziekan
215 VIII|               bitwie - mówił rewizor.~A dziekan przyłożył rękę do
216 VIII|         powtórzył rewizor głośniej.~- A? O bitwie? - rzekł dziekan
217 VIII|              wtedy byłem wikariuszem, a proboszczem był ksiądz Gładysz...
218 VIII|              zakrystię przebudował... A światłość wiekuista!...
219 VIII|          powiadam: Księże proboszczu? A on pyta: co? Mnie się zdaje,
220 VIII|              z tego będzie, powiadam. A on mówi: I mnie się zdaje,
221 VIII|              na koniach, to piechotą, a tam chorągwie, a armaty.
222 VIII|            piechotą, a tam chorągwie, a armaty. Tak ja zaraz pomyślałem
223 VIII|          drugiej strony, owce? myślę; a to nie owce, tylko kawaleria.
224 VIII|            tych zobaczyli, tak: stój! a tamci także: stój! A tu
225 VIII|            stój! a tamci także: stój! A tu z lasu jak nie wypadnie
226 VIII|              Jak nie zaczną strzelać, a za górą znowu coś błysnęło.
227 VIII|            proboszcz widzi? powiadam, a proboszcz mówi: widzę, a
228 VIII|              a proboszcz mówi: widzę, a tam już walą z armat, z
229 VIII|              znowu tamci. Huku! dymu! a potem na bagnety! Ale zaraz
230 VIII|        proboszczu, mówię, tamci górą! a on mówi: I mnie się zdaje,
231 VIII|               się mocniej jak zwykle, a oczy bardziej jeszcze na
232 VIII|               kim bił, gdzie i kiedy? A kanonik rękę do ucha i mówi:~-
233 VIII|            Skorabiewskiego rewizor.~- A może cygarko? ~- A może
234 VIII|         rewizor.~- A może cygarko? ~- A może kawy?~- Nie - nie mogę
235 VIII|               przed ganek i spytał:~- A kto tam?~- To ja, Rzepowa.~-
236 VIII|           powrót swe obszary w ganek, a Rzepowa cofnęła się aż do
237 VIII|            się tam zabawiali rozmową, a uszu jej dolatywały wesołe
238 VIII|               Wiktor z panną Jadwigą, a następnie poszli wszyscy
239 VIII|           czyby nie wrócić do chałupy a przyjść później, ale bała
240 VIII|             sztachetami Anioł pański, a potem rozmyślała, jak też
241 VIII|               jak wszystko się stało, a to i da Pan Bóg, że się
242 VIII|              Bóg, że się złe odmieni. A przy tym myślała, że niechby
243 VIII|               nie mogła wziąć w usta, a rano tylko się trochę mleka
244 VIII|               rewizor odjechał zaraz, a w pół godziny potem i obaj
245 VIII|         krzyknął na drogę furmanowi:~"A przewróć tam na grobli,
246 VIII|         bielejącą koszulę Rzepowej.~- A kto tam?~- Rzepowa.~- A,
247 VIII|               A kto tam?~- Rzepowa.~- A, to wy! Gadajcie prędzej,
248 VIII|              z fajki przez cały czas, a potem rzekł:~- Moi kochani!
249 VIII|               dla was łamać nie mogę, a do naczelnika za wami nie
250 VIII|                 Wy macie swoją gminę, a jak gmina wam nie poradzi,
251 IX  |            Otóż Rzepa był natarczywy, a gdy usłyszał toż samo co
252 IX  |                 I nie wskórałeś nic. ~A on pięścią o stół.~- Podpalić
253 IX  |             była Matka Boska cudowna, a około którego jeszcze dziś,
254 IX  |           Osłowicach jeszcze łatwiej. A toć to miasto nie żarty!
255 IX  |               jakiej nieznajomej wsi, a już musisz wypytywać się,
256 IX  |               się, gdzie kto mieszka, a cóż dopiero w takich Osłowicach. "
257 IX  |         trzeba szukać w powiecie. Ba! a powiat gdzie? Oj! głupia,
258 IX  |              pałac, wielki aż strach, a przed nim co niemiara bryk
259 IX  |              się, że to jaki odpust, "A kaj tu je powiat?" - pyta
260 IX  |              do pałacu. Patrzy znowu: a tam pełno korytarzy, na
261 IX  |             jeszcze i drzwi, i drzwi, a na każdych jakieś litery.
262 IX  |         guzikami i z piórem za uchem, a przed stallami różnych panów
263 IX  |            Panowie płacili i płacili, a ten we fraku palił papierosa
264 IX  |       wychodzą, zegar za kratką tyka, a ona stoi. Na koniec przerzedziło
265 IX  |               przerzedziło się jakoś, a wreszcie i nikogo nie stało.
266 IX  |               jest kasa, mówię wam.~- A kaj naczelnik?~Urzędnik
267 IX  |            zaraz do niego.~- Ojcze?~- A czego chceta?~- Skądeście?~-
268 IX  |            wolno! -~Kobiecina w nogi, a on drzwiami za nią trzasnął.
269 IX  |         choćby do skończenia świata. "A przecie kto może i zapyta!" -
270 IX  |             zaczyna się z nią kręcić.~A tu ludzie koło niej, to
271 IX  |              drzwiami trzask! trzask! a rozmawiają ze sobą, słychać
272 IX  |              szlachcic poszedł dalej, a Rzepowa spojrzała za nim
273 IX  |            prawej, to z lewej strony, a do uszu Rzepowej doszły
274 IX  |             to? was do wojska chcą? - a? - spytał naczelnik.~Interesanci
275 IX  |                 Proszę! proszę cicho!~A potem niecierpliwie do Rzepowej:~-
276 IX  |              zawołał:~- Wódka! wódka! A kobieta młoda i ładna. Potem
277 IX  |            sprawę przedstawić gminie, a gmina niech przedstawi mnie.~
278 IX  |              Poszedł spiesznie dalej, a interesanci za nim powtarzając: "
279 IX  |               w niemniej rozpacznych, a zatem bardzo dramatycznych
280 IX  |             Owo koło błędne, głębokie a przebolesne poczucie bezradności,
281 IX  |               sobie zrobić reputację. A Rzepowa? Ten prosty naród,
282 IX  |              na niebie coraz gęstsze, a w nich gotowało się coś
283 IX  |             ogroda~Pasternaku kopać, ~A ja Dodę ~Kijem w nogę:~Doda
284 IX  |              się dopiero pod krzyżem, a obejrzawszy się spostrzegła,
285 IX  |               na szyi; pomacała ręką, a potem spojrzawszy na palce
286 IX  |               kabriolet z Ościeszyna, a w nim młody pan Ościeszyński
287 IX  |       zaczepiał wszystkich po drodze, a tak samo też zażartował
288 IX  |              zażartował i z Rzepowej, a potem zaraz ruszył, dalej.
289 IX  |              do piersi chorego Jaśka.~A potem widać zaraz porwała
290 IX  |         chałupinie pusta kołyseczka, .a mój to ta poszedł na wojenkę
291 IX  |             przytomności; krzyknęła: "A słowo stało się ciałem!"
292 IX  |             bez las - myślała sobie - a tam za lasem zara młyn i
293 IX  |             spieczone usta powietrze, a tymczasem upusty niebieskie
294 IX  |           deszczu; drogi ani dojrzeć, a tu drzewa wiją się po ziemi,
295 IX  |             drzewa wiją się po ziemi, a skrzypią i szumią: słychać
296 X   |           wiózł ją do Baraniej Głowy, a po drodze spotkał się z
297 X   |               go święconymi wiankami, a następnie stara Cisowa,
298 X   |        Będziesz ty po miastach latać, a dzieciaka licho weźmie.
299 X   |         spojrzała na niego przez łzy. A chłopa jakby podrzuciło
300 X   |               Przez chwilę cicho był, a potem powiada innym już
301 X   |             nuż ją po nogach całować, a ona mu w płaczu wtórowała.
302 X   |               niby w wielkiej urazie, a w chałupie grobowe panowało
303 X   |           bożą na całą Baranią Głowę. A i na Rzepową poczęły kumoszki
304 X   |         poszła po wodę przed karczmę, a po drodze słyszała, jak
305 X   |              sobą: "Idzie żołnierka!" A inny chłopak powiada: "Nie
306 X   |             wody w konewkę i do domu. A tu przed karczmą stoi Szmul.
307 X   |               pyta:~- Czego chcecie? ~A on:~- Byliście u sądu w
308 X   |             Rzepowa tylko westchnęła, a Szmul znowu:~- Ny, jacy
309 X   |              nikogo głupszego nie ma! A wam po co tam było iść?~-
310 X   |             wam po co tam było iść?~- A gdzież miałam iść? - rzecze
311 X   |                 Gdzie? - odparł Żyd - a na czym ugoda stoi? na papierze;
312 X   |              bym ja go podarła.~- Ba! a to nie wiecie, że papier
313 X   |             przyjdzie i mnie poprosi, a ja, powiada, papier podrę,
314 X   |            poszła w stronę murowańca, a tymczasem ściemniło się
315 XI  |               niebie zaszedł już Wóz, a weszły Kurki, gdy drzwi
316 XI  |            się podałam. Oszukał mnie, a potem zwymyślał i wypędził.
317 XI  |               chcesz mnie zamordować? A on:~- No, Maryśko; nie trać
318 XI  |       próżnicy czasu; przeżegnaj się, a potem będzie koniec: nawet
319 Epi |                                EPILOG~A teraz powiem wam coś na
320 Epi |          razie sprawa się przewlecze, a strach rzuci kobietę w jego